Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Για την δήλωση παραίτησης του πρωθυπουργού Φαγέζ Αλ-Σάρατζ - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Η πρόσφατη δήλωση παραίτησης του πρωθυπουργού της κυβέρνησης 'Εθνικής Ενότητας' Φαγέζ Αλ-Σάρατζ, απόφαση που δεν απέχει από τις εξελισσόμενες κοινωνικές, πολιτικές, στρατιωτικές και διπλωματικές διεργασίες που συντελούνται στη χώρα την τελευταία περίοδο.

 Και είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ό,τι η πρόθεση παραίτησης του Φαγέζ Αλ-Σάρατζ, λαμβάνει χώρα σε μία περίοδο όπου εξελίσσονται οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της κυβέρνησης 'Εθνικής Ενότητας' της Τρίπολης και της εκπροσώπων του Κοινοβουλίου της Ανατολικής Λιβύης (Τομπρούκ /Αγκίλα Σάλεχ), με τις βάσεις για την πραγματοποίησης του διαλόγου να τίθενται μετά από την πρωτοβουλία της κυβέρνησης 'Εθνικής Ενότητας' τον περασμένο Αύγουστο.

 Τα δύο συστατικά στοιχεία της πρωτοβουλίας Σάρατζ ήταν η επίτευξη της εκεχειρίας μεταξύ των αντιμαχόμενων δυνάμεων στο Λιβυκό μέτωπο και η πραγματοποίηση εν ευθέτω χρόνω, εκλογών, επιδιώκοντας να θέσει τους ίδιους όρους για την πολιτική επίλυση της σύγκρουσης. Στο φόντο αυτής της εκπεφρασμένης πρόθεσης παραίτησης του επικεφαλής της κυβέρνησης 'Εθνικής Ενότητας' (ας σημειωθεί ό,τι η πρωτοβουλία της για διάλογο στοχεύει στην άσκηση έμμεσης πίεσης και προς την πλευρά Χαφτάρ), αναπτύσσονται διάφορες πολιτικές και διπλωματικές πρωτοβουλίες επίτευξης εκεχειρίας, όπως εν προκειμένω, δεικνύει το κοινό μεσολαβητικό εγχείρημα Ρωσίας και Τουρκίας, δύο διεθνών δρώντων που εμπλέκονται στα πολιτικο-στρατιωτικά τεκταινόμενα της χώρας.

 Περισσότερο άμεσα η Τουρκία, εκφράζοντας, στρατηγικώ τω τρόπω, την υποστήριξη της προς την κυβέρνηση 'Εθνικής Ενότητας,' ενώ η Ρωσική Ομοσπονδία αντίστοιχα, προσιδιάζει προς ό,τι ο Almang, αποκαλεί ως «επιχειρήσεις επιρροής» ('influence operations'), συναρθρώνοντας την  δυνατότητα ενίσχυσης και διασφάλισης της γεω-πολιτικής της θέσης, αυτή την φορά στις παρυφές της Ευρώπης και παράκτιων Μεσογειακών χωρών, με την έκφραση υποστήριξης (στρατηγικό 'μπλοκ'), προς τις δυνάμεις του στρατάρχη Χάφταρ, δια-κρατώντας ως άξονες την 'σταθερότητα' και την 'ασφάλεια.'

 Το μεσολαβητικό τους εγχείρημα, εντάσσεται στο πλαίσιο επίτευξης και διασφάλισης μίας βιώσιμης εκεχειρίας, κάτι που δύναται να πραγματοποιηθεί μόνο με την άμεση συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων μερών στο Λιβυκό μέτωπο. Ενσωματώνοντας το υπόστρωμα που έχει συγκροτηθεί μέχρι στιγμής, η Τουρκία με την Ρωσία επιθυμούν να πραγματοποιήσουν ένα 'βήμα παραπέρα' (βιώσιμη εκεχειρία), κινούμενες στο έδαφος της παράλληλης μεσολάβησης (κύρια η Ρωσία), ως «συνταγή για την άρση μιας αντιπαλότητας», για να παραπέμψουμε στον Αλέξη Ηρακλείδη. 

Εάν δε, συμπεριλάβουμε στην ανάλυση μας και το Αιγυπτιακό διπλωματικό-μεσολαβητικό εγχείρημα το οποίο κατέστη θνησιγενές, θα τονίσουμε πως έχει διαμορφωθεί το πολιτικό-διπλωματικό 'μωσαϊκό' της περασμένης περιόδου, μετά από την πραγματοποίηση της 'Διάσκεψης του Βερολίνου' και δίχως να εκλείψουν οι στρατιωτικές συγκρούσεις αυτό το διάστημα. 

Οι διαπραγματεύσεις στο Μαρόκο συνιστούν εν μέρει 'προϊόν' της πρωτοβουλίας Φάρατζ και των κοινωνικών-πολιτικών δυνάμεων που την στηρίζουν. Ασκώντας πολιτική όμως, και μετά από την απόκρουση της στρατιωτικής επιχείρησης Χαφτάρ για την κατάληψη της Τρίπολης, η κυβέρνηση 'Εθνικής' Ενότητας' δεν κατάφερε να συγκροτήσει μία ευρύτερη στρατηγική για την 'επόμενη ημέρα' της Λιβύης, αντιμετωπίζοντας εσωτερικές αναταράξεις, μη προσφέροντας προοπτική στην κοινωνική συμμαχία που εκπροσωπεί, και, πέφτοντας στην 'παγίδα' της ενίοτε στρεβλής θεώρησης των πραγμάτων από θέση 'ισχύος.' Από αυτόν τον Λιβυκό πόλο εξουσίας εξέλιπαν οι προσπάθειες ‘κυβερνησιμότητας.’

 Η παραίτηση Σάρατζ φέρει στο προσκήνιο την όλη κατάσταση και τις 'κινήσεις' των διαφόρων παικτών, με την άμεσα ενδιαφερόμενη Τουρκία, να μην ενέχει ως στόχο την διάλυση της στρατηγικής συμμαχικής σχέσης (βλέπε και την σχετική επιχειρηματολογία του Ιμπραήμ Καλίν),  που έχει συνάψει με την κυβέρνηση 'Εθνικής Ενότητας, συμμαχία που προσδίδει 'βάθος' και αποτύπωμα στην ασκούμενη από την ίδια γεω-πολιτική, που προτάσσει την παρουσία και την διασφάλιση της παρουσίας της χώρας στην γεωγραφική ζώνη 'Μεσόγειος Θάλασσα- Βόρεια Αφρική.' Σε αυτή την ζώνη όπου και δρα η Τουρκία, μπορεί να συμπεριληφθεί και η Μέση Ανατολή. 

Υπό αυτό το πρίσμα, η περιφερειακή διάσταση της Τουρκικής πολιτικής και δη εξωτερικής πολιτικής, εκδηλώνεται και επί του Λιβυκού πεδίου, αξιοποιώντας προσίδια την καθόλα ρευστή έως 'χαοτική' κατάσταση που προέκυψε μετά την Νατοϊκή στρατιωτική εισβολή του 2011 και την πτώση του Μουάμαρ Καντάφι. Και ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι, πως πόρρω απέχοντας από το να θεωρηθεί απομονωμένη από τις εξελίξεις και τις διεργασίες στην περιοχή, η Τουρκία αρθρώνει στο ύψος του στρατηγικού και περαιτέρω, του 'ισχυρού' (για την ίδια), συμμάχου μία κυβέρνηση που δεν διαθέτει δικαιοδοσία σε σημαντικό μέρος της χώρας της Βόρειας Αφρικής, σημασιοδοτώντας το πλαίσιο μετάβασης προς ό,τι δύναται να ορίσουμε ως εμπρόθετη στρατηγική σύγκλισης. 

Έτσι, ως προς αυτό, μείζονες δρώντες για την Τουρκία σε μία περιοχή από την Μέση Ανατολή έως την Βόρεια Αφρική, καθίστανται οργανώσεις όπως η Παλαιστινιακή 'Χαμάς,' μία σειρά Συριακών ενόπλων οργανώσεων, καθώς η ημι-κρατική οργανωμένη Λιβυκή κυβέρνηση ‘Εθνικής Ενότητας.’ Χωρίς φυσικά να απουσιάζουν συμμαχίες με κρατικούς, περιφερειακές και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, η σχέση που έχει αναπτύξει και εξελίξει η Τουρκία τα τελευταία έτη με μη-κρατικούς ή ημι-κρατικούς ‘παίκτες,’ τείνει στο να προσλάβει χαρακτηριστικά ‘άξονα’ που προβάλλει τις επιμέρους δράσεις του, το πολιτικό με το στρατιωτικό στοιχείο.

 Ο πρωθυπουργός Φαγέζ Αλ-Σάρατζ, δεν αποτελεί ένα ‘αναλώσιμο’ πολιτικό υποκείμενο. Απεναντίας, θα αναφέρουμε πως ως πολιτικό πρόσωπο που διεκδίκησε την νομιμοποίηση για λογαριασμό της κυβέρνησης του και της εξουσίας της σε διάφορα φόρα, δύναται να ‘ενσαρκώσει’ τις αντιθέσεις και παράλληλα, τις αντιφάσεις-αντινομίες που αναπαράγονται ‘φορτισμένα’ στο Λιβυκό πεδίο, έχοντας εξασφαλίσει, προτού δηλώσει την πρόθεση παραίτησης του, ένα ενισχυμένο εύρος παρουσίας για την κυβέρνηση του.

 Όπως διαβάζουμε στην εφημερίδα ‘Η Καθημερινή’: «Η Τουρκία θα επιχειρήσει να διαμορφώσει τη διάδοχη κατάσταση στην Τρίπολη με τρόπο που να μην επηρεάζονται οι συμφωνίες διά των οποίων επιχειρεί να δώσει μανδύα νομιμοποίησης στις παράνομες διεκδικήσεις της στην Ανατολική Μεσόγειο. Η επιρροή της στην κυβέρνηση της Τρίπολης εδράζεται στο γεγονός ότι απέστειλε στρατιωτικές δυνάμεις για την ενίσχυσή της όταν αυτή κινδύνευε από τις δυνάμεις της Ανατολικής Λιβύης». 

Η υπογραφή του Τουρκο-Λιβυκού μνημονίου μεταξύ της Τουρκικής κυβέρνησης και της αντίστοιχης Λιβυκής, συνιστά τον άξονα πάνω στον οποίο αξιο-θεμελιώνεται η συμμαχία μεταξύ των δύο, εκεί όπου, η Τουρκο-λιβυκή συμφωνία οριοθέτησης τέμνεται από την κυρωμένη συμφωνία Ελλάδας και Αιγύπτου, για την οριοθέτησης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Στη Λιβύη, η αίσθηση του ‘συν-ανήκειν’  αναζητείται. 

Η Λιβύη αποτελεί μία συγκρουσιακή 'ζώνη' όπου το εγχώριο με το διεθνές στοιχείο αλληλο-τροφοδοτούνται, συν-διαμορφώνοντας τις συνθήκες εντός χώρας. Έχει ενδιαφέρον, θεωρητικά, εν μέσω διαπραγματεύσεων και μεσολαβητικών προσπαθειών που κλείνουν διαρκώς την λέξη 'εκεχειρία,' να κομίσουμε την έννοια της «κωμικής πλοκής» που εισαγάγει στο πεδίο των Διεθνών Σχέσεων η Φιλανδή καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι, Rikka Kuusisto. H ‘κωμική πλοκή’ ως τρόπος κατεύθυνσης, εξέλιξης και επίλυσης διαφορών στο μικρο-επίπεδο της παρέας, στο επίπεδο της φιλικής σχέσης που 'επι-δέχεται την πλάκα και τον σατιρικό λόγο, δυνάμενη να αποφορτίσει την ατμόσφαιρα και να δημιουργήσει ΄κλίμα,' εννοιολογείται από την Kuusisto με όρους 'προσομοίωσης' και έτσι, εφαρμογή της στις Διεθνείς Σχέσεις και σε ζώνες συγκρούσεων. Με απτό στόχο, αφετηριακά, την χαλάρωση και εγγύτητα, και εν συνεχεία, την βελτίωση σχέσεων και την επίλυση της διαφοράς. Εστιάζοντας σε αυτό, δεν απλοποιούμε τα χαρακτηριστικά των διαφόρων συγκρούσεων, όσο επιθυμούμε να υπερβούμε συμβατικές αφηγήσεις και προσεγγίσεις. Κινούμενοι πάνω στο Λιβυκό διαπραγματευτικό πεδίο, θα επισημάνουμε πως η ‘κωμική πλοκή,' οι χιουμοριστικοί λόγοι που παράγονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, και που θα είναι λόγοι 'Λιβυκότητας,' θα μπορούσαν θεσπίσουν νέους όρους για την επίλυση μίας ήδη χρονίζουσας σύγκρουσης-διαφοράς. Γιατί εάν κάτι εκ-λείπει στη Λιβύη, αυτό είναι οι πρώτες ύλες του ‘κατασκευάζω,’   η αίσθηση της 'οικειότητας,' συνεπεία διαφόρων ειδών κατακερματισμού.

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ