Παιδικά ρούχα - Πακέτα Βάπτισης Papillonkids.gr

Η Χρυσή Αυγή εντός ιστορίας - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Μετά από πέντε περίπου χρόνια εξέλιξης της όλης δικαστικής διαδικασίας, το Εφετείο Αθηνών που ασχολήθηκε επισταμένως με την δίκη της 'Χρυσής Αυγής,' προχώρησε στην έκδοση της απόφασης που είναι καταδικαστική για την ίδια την 'Χρυσή Αυγή' και σημαίνοντα στελέχη της. Πιο συγκεκριμένα, το προεδρείο του δικαστηρίου (πρόεδρος: Μαρία Λεπενιώτη), λαμβάνοντας υπόψιν όλα τα τεκμήρια που κατατέθηκαν ενώπιον του, τεκμήρια σχετικά με την όλη δράση της νεο-ναζιστικής οργάνωσης, κήρυξε ενόχους την οργάνωση και στελέχη της, για σύσταση, διεύθυνση και ένταξη σε 'εγκληματική οργάνωση.'

 Αυτός ο όρος, με τις νομικές-ποινικές προεκτάσεις του, κατέστη 'κοινός τόπος' ουσιαστικά, από τότε που εκκίνηση η εκδίκαση της υπόθεσης, πυροδοτώντας πλήθος αναφοράς και αντιδράσεων. Όπως τονίζει ο Μίνα Μουστάκα με άρθρο της στην εφημερίδα 'Τα Νέα,' «κατά την ομόφωνη κρίση τους (σ.σ: των δικαστών της υπόθεσης), επτά από τους κεντρικούς κατηγορουμένους, πρώην βουλευτές, είχαν αναλάβει να κινούν τα νήματα. Με αυτό το σκεπτικό κήρυξαν ενόχους για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης τον γενικό γραμματέα της Χρυσής Αυγής Νίκο Μιχαλολιάκο, τον ευρωβουλευτή Γιάννη Λαγό και τους πρώην βουλευτές Χρήστο Παππά, Ηλία Κασιδιάρη, Γιώργο Γερμενή, Ηλία Παναγιώταρο και Αρτέμη Ματθαιόπουλο. Ως μέλη της εγκληματικής οργάνωσης κρίθηκαν ένοχοι οι υπόλοιποι 11 πρώην βουλευτές και οι «πυρηνάρχες» στις τοπικές οργανώσεις Νίκαιας και Περάματος».

  Δύναται να αναφέρουμε πως ίσως, η συγκεκριμένη δικαστική απόφαση προσφέρει μία ευκαιρία εκ νέου στοχασμού πάνω στο 'τι είναι' και στο 'τι αντιπροσωπεύει' η 'Χρυσή Αυγή,' που εν προκειμένω, έτεινε προς την άσκηση μίας πολιτικής-ρατσιστικής βίας που ενίοτε έφερε μαζικά χαρακτηριστικά (ας θυμηθούμε εδώ το 'πογκρόμ' του 2011 στο κέντρο της Αθήνας), βίας που αποτελούσε τμήμα του καταστατικού 'πυρήνα' της οργάνωσης και περαιτέρω του κόμματος-ομπρέλα που μέσω οργανωτικών πυρήνων-διακλαδώσεων συστηματοποιούσε τα διάφορα πολιτικοϊδεολογικά προτάγματα, δίχως να εκ-λείπει επ' αυτού, η διαδικασία συγκρότησης του 'άλλου' ('ετερότητα) που λάμβανε τα χαρακτηριστικά της αξιακής, κοινωνικής, οντολογικής πολιτισμικής 'απόκλισης,' (το μέλος της οργάνωσης ως 'θεματοφύλακας'), και αφήγησης περί αυτού του 'άλλου.' Για τους Μιχάλη Πέτρου, Γιώργο Κανδύλη και Κώστα Βακαλόπουλο, οι «ιδέες ξενοφοβίας και ρατσισμού, αποτελούν δομικά χαρακτηριστικά της ταυτότητα της ΧΑ». 

Θα προσθέσουμε πως με αυτό το πολιτικοϊδεολογικό 'φορτίο,' η 'Χρυσή Αυγή' εισήλθε στο ελληνικό Κοινοβούλιο στις εκλογές του Μαϊου του 2012, εν καιρώ βαθιάς οικονομικής-πολιτικής κρίσης, δίχως όμως να αποτελεί απλό 'προϊόν' της κρίσης και της κυβερνητικής-μνημονιακής διαχείρισης της.

 Αντιθέτως, κάνουμε λόγο για το ό,τι η νεο-ναζιστική οργάνωση, επαναπροσδιόρισε εγκάρσια τους όρους της δράσης της και δη της βίαιης ακτιβιστικής της δράσης την περίοδο της κρίσης, ανα-πλαισίωσε τον αρθρωμένο πολιτικό-ιδεολογικό-προγραμματικό της λόγο, τροφοδοτήθηκε η ίδια από ένα εθνικό φαντασιακό που αναπαριστούσε την Ελλάδα και τον Έλληνα ως 'θύματα' των 'κυρίαρχων' ξένων, των 'υποτακτικών ελίτ’ που ‘έφεραν την κρίση,’ των 'απάτριδων αριστερών' και των 'επικίνδυνων μεταναστών' (θυματοποιητική προσέγγιση), συγκροτώντας σταδιακά, τον ιδεότυπο του 'Χρυσαυγίτη' (του 'περήφανου Έλληνα'), σημείο αναφοράς του οποίου είναι ο 'βιό-κοσμος' του.

 Η 'Χρυσή Αυγή' άντλησε εικόνες, επεξεργάσθηκε νοήματα, προσδιορίζοντας την, κατά τους Μπετίνα Ντάβου, Νίκο Δεμερτζή και Βασίλη Θάνο, «βιωμένη αίσθηση αδικίας», εκεί όπου η κρίση δεν δημιουργεί 'εκ του μηδενός,' όσο δύναται να ενισχύσει ποιοτικά, με την οργάνωση να προβαίνει σε μία διττή έγκληση. Αφενός μεν, κινείται πάνω στο περίγραμμα πολιτικών-ιδεολογικών κατευθύνσεων φασίζουσας και νεο-ναζιστικής χροιάς, που κατέστησαν ευδιάκριτα και προ δίκης, και, αφετέρου δε, προσιδίαζε προς το έδαφος μίας εμπρόθετης αναφοράς και σε ένα δεύτερο επίπεδο, 'κανονικοποίησης' της 'αλήθειας,' που αν και μας την 'κρύβουν,' ευρίσκεται στον 'δρόμο.'Δίπλα 'μας' και γύρω 'μας.' 

Υπό αυτό το πρίσμα, θα τονίσουμε πως το υπόδειγμα, το πολιτικό υπόδειγμα ενός 'πατερναλιστικού Χρυσαυγιτισμού,' έτσι όπως αρθρώνεται στην περιώνυμη εικόνα του στελέχους που σπεύδει να συνδράμει και να 'καθοδηγήσει' απέναντι και έως την εθνική 'αναγέννηση,' ηλικιωμένες κυρίες, συνυφαίνεται 'φορτισμένα' με τις συνδηλώσεις της βίας που είναι λεκτική και εν-σώματη, χωρικά κατανεμημένη, προσλαμβάνοντας τους προσίδιους όρους της 'εθνικόφρονος εκκαθάρισης,' ως 'κανόνα.' 

Η  εικόνα με το μέλος της οργάνωσης που υπήρξε δείγμα Fake News, απέκτησε ένα πολιτικό-συμβολικό επίχρισμα, επινοώντας μία ρητορική και μία μετωνυμία που φέρει το μέλος της οργάνωσης που στέκεται πίσω από την ηλικιωμένη κυρία, σε θέση ‘προστάτη’ της Ελληνίδας ‘μητέρας’ και του Ελληνικού στοιχείου από οτιδήποτε ‘ξένο,’ ενσωματώνοντας τις λειτουργίες διαμόρφωσης μίας οικειότητας και μίας αντίστοιχης αρρενωπότητας που κοινοτοποιεί το εξής πλαίσιο: Το ανδρικό υποκείμενο που προσέχει,  θέτει και τα όρια. 

Σκουρόχρωμοι μετανάστες, αριστεροί (αντικομμουνιστική θεώρηση) και αναρχικοί, ομοφυλόφιλοι δομούν έναν καθαυτό 'μη διάφανο' και αρνητικό 'αστερισμό,' ή αλλιώς, δομούν το ουσιώδες 'μη- είναι' που αντιστρατεύεται το 'αίμα και τα 'ιερά' και τα 'όσια' του έθνους.

 Η νεο-ναζιστική βία εξαντικειμενοποιεί τις 'γωνίες' της, απο-συμβολοποιώντας την 'ετερότητα,' καθιστάμενη μεταιχμιακά οριζόμενη ως προϋπόθεση 'μετάβασης,' επιχειρώντας παράλληλα να προσδώσει περιεχόμενο και περαιτέρω, προοπτική σε υπαρκτές κοινωνικοπολιτικές στάσεις, προτιμήσεις και στρατηγικές.

 Έτσι, προσεγγίζουμε την 'Χρυσή Αυγή,' ως εκείνη την πολιτική έκφραση μίας δυνάμει ‘εξέγερσης,’ που εμβαπτίστηκε στα νάματα του ‘κανονικού,’ του ‘ορθού,’ ή αλλιώς του ιστορικά ‘ορθού,’ στο σημείο όπου ο χώρος δεν δύναται να καταστεί παρά χώρος όπου και εκδηλώνεται μία σταδιακά αναβαθμισμένη στρατηγική. Από την γειτονιά, στην πόλη (δημόσιος χώρος), και από τον δημόσιο χώρο που αναπαρίσταται με τις βίαιες απολήξεις της ‘καθαριότητας’ του από τα ‘μιαρά’ σώματα (αντεθνική ‘μιαρότητα’), και της οικειοποιούμενης ‘καθαρότητας’ του, έως την Βουλή και την ίδια την χώρα. 

Η  ‘Χρυσή Αυγή’ επανεπινοεί την μυθευτική αφήγηση των ‘καθαρών’ σωμάτων, που φθάνουν έως του σημείου αναγωγής του στην επιδίωξη του ‘καθαρού έθνους,’ πρώτη ύλη του οποίου είναι το ‘αμόλυντο αίμα’ του Έλληνα, αίμα που ‘χάνεται στα βάθη των αιώνων.’ Η πρόσληψη της ιστορίας είναι γραμμική και στατική.

Η ‘Χρυσή Αυγή’ δεν προσέρχεται στη Βουλή των Ελλήνων ως ‘θριαμβευτής,’ αλλά, αντιθέτως, ρευστοποιώντας κατά τι τα όρια μεταξύ συστημισμού και αντισυστημισμού, μεταστοιχειώνοντας την βία και πρωταρχική την λεκτική-λογοθετική βία εντός Βουλής, διαμέσου στοχευμένων επιθέσεων σε μία ‘φιλοτομαρική’ Μεταπολιτευτική πολιτική  ελίτ, αφού έχει επιτελέσει (πολιτική επιτελεστικότητα), την αντιστροφή και την υπέρβαση αυτού που η E. Noelle-Neumann, ως «σπειροειδή γραμμή της σιωπής» (the spiral of silence). Με την ‘Χρυσή Αυγή’ το υποκείμενο ‘επιτέλους μιλά,’ αφηγείται, ορίζει, προτεραιοποιεί, ‘απελευθερώνοντας’ το νοηματικό-πολιτικό του σύμπαν, δίδοντας στην ίδια την οργάνωση, το ‘κύρος’ του ‘εφικτού,’ την αίσθηση ό,τι η καθημερινή βία έχει ‘όνομα.’

 Με άλλα λόγια, πράττοντας ως καταλύτης, ως παράγοντας-κλειδί (key factor), η ‘Χρυσή Αυγή’ συνδράμει στην ‘απελευθέρωση’ και στην διάχυση ενός μπλοκαρισμένου ψυχισμού και μύχιων πολιτικών σκέψεων που εκ-βάλλουν πλέον από την θέση της κλειδαρότρυπας, διεκδικώντας χώρο και ‘λύσεις.’ 

 Τώρα, εάν προβούμε δε, σε μία τυπολογικής χροιάς ανάλυση, θα αναφέρουμε πως η ‘Χρυσή Αυγή’ εντάσσεται στην κατηγορία ενός κομματικού-πολιτικού εξτρεμισμού νεο-ναζιστικής χροιάς, επιχειρώντας, μετά την φόνευση του Παύλου Φύσσα και κύρια την σύλληψη μελών και βουλευτών της, την έστω και ατελώς προσαρμογή της στο πολιτικό-κοινοβουλευτικό παίγνιο χωρίς όμως να την καθιστά αυτοτελώς ακροδεξιό ‘παίκτη,’ και, εντός αυτού, συναρθρώνοντας τις ίδιες εθνικιστικές απολήξεις, με τον ρατσισμό, τον «προνοιακό πατερναλισμό» κατά την εύστοχη έκφραση της Βασιλικής Γεωργιάδου, με τον εθνο-κρατικό αυταρχισμό.

 Την επαύριον της καταδικαστικής απόφασης του δικαστηρίου, αλλά και περίπου 1,5 χρόνο μετά την αποτυχία εισόδου της στο Κοινοβούλιο,  η πολιτικοϊδεολογική ‘δια-πάλη,’ ενώπιον και απέναντι στη ‘Χρυσή Αυγή,’ και σε διάφορα σχήματα και συσσωματώσεις που προέρχονται από την ‘μήτρα’ της άκρας δεξιάς (δεν ενέχει χωροταξικό περιεχόμενο η αναφορά σε άκρα δεξιά), διεκδικώντας να καταστούν κάτι περισσότερο από απλή καρικατούρα της ‘Χρυσής Αυγής,’ οφείλει να συνεχιστεί. Απέναντι στην «πολύπλοκη αλχημεία» που συνθέτουν την οργάνωση και τον πολιτικό λόγο   εθνικιστικών-εξτρεμιστικών σχημάτων  αλλά και της εν ευρεία εννοία,  άκρας δεξιάς. 

 Η σχεσιακή βία της ‘Χρυσής Αυγής’ δημιουργούσε εκ νέου την ‘ετερότητα’ στις διάφορες εκφάνσεις της. Η ασκούμενη και χωρικά βία, αποτέλεσε το ‘στίγμα’ της ‘Χρυσής Αυγής,’ καθότι σχηματοποίησε και συμπύκνωσε το πολιτικοϊδεολογικό της ‘φορτίο,’ παράγοντας την ίδια στιγμή τα ‘ίχνη’ στο μεταξύ των σωμάτων διάστημα: Η ‘Χρυσή Αυγή’ ως ‘σκιά’ που ακολουθεί. Η στόχευση πρέπει να δοθεί στις προϋποθέσεις που επιτρέπουν την δημιουργία και άνοδο εξτρεμιστικών σχηματισμών, με την ‘διαπάλη’ ενάντια στην οργάνωση που έχει συρρικνωθεί αλλά όχι εξαφανισθεί, να πρέπει να δοθεί και θεωρητικά-αναλυτικά.

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ