Να θυμάσαι… - Γράφει ο Ευάγγελος Πάλλας

 

…Να θυμάσαι τις θυσίες του λαού σου, να θυμάσαι την πατρίδα σου αναστημένη. Με ιδρώτα και αίμα, να θυμάσαι σύντροφε τι σου έλεγε το στερνό του βλέμμα. Να θυμάσαι το χθες, το σήμερα, το αύριο, την καινούργια σου δύναμη λαέ… Ανωνύμου

Οι τοίχοι λένε ιστορίες. Όλοι οι τοίχοι, ειδικά οι άβαφοι εξιστορούν μέσα από τα σημάδια του χρόνου. Μέσα από τα σημάδια ου χρόνου, μέσα από τα αυλάκια της υγρασίας και τις ραφές των τούβλων.

Πολλές φορές, οι άνθρωποι για να μπορέσουν να δουν αντικειμενικά μια κατάσταση, χρειάζεται να πάρουν μια κάποια απόσταση από τα πράγματα. Είτε πολιτικά, είτε προσωπικά. Δύο βήματα πίσω, σε πολλές περιπτώσεις, δίνουν μια καλύτερη οπτική των πραγμάτων. Βέβαια πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να ξεφύγει η κατάσταση.

Αυτός ο «υπέροχος» αστικός κόσμος, μετά την 11 Σεπτέμβρη, είδε μπροστά στα μάτια του   να καταρρέει ο δυτικός κόσμος ζωής και όσες ελευθερίες μέχρι τότε εξασφάλιζε στους πολίτες του. Μέχρι τότε «η αμέτοχη» Ευρώπη αδιαφορούσε μπροστά στα γεγονότα. Ενώ μετά την 11 Σεπτεμβρίου μαζί με τους Αμερικάνους Συμμάχους τους πραγματοποίησαν φονικές αποστολές, δημιουργώντας εκατομμύρια πρόσφυγες, με τα γνωστά αποτελέσματα. Είδαμε την άρση του αδιεξόδου και την τόνωση των γεμάτων δηλητήριο επιχειρήματα των αυξανόμενων φασιστών, που ζητούν παραδειγματική τιμωρία εκατομμυρίων ανθρώπων που τόλμησαν να το σκάσουν από τη φρίκη του πολέμου, χτυπώντας τις πόρτες μας για λίγη βοήθεια…

…Να θυμάσαι αυτός ο «υπέροχος» αστικός κόσμος ήταν απαθής και παρακολουθούσε τα μαρτύρια εκατ. κυνηγημένων, που απλώς επέλεξαν να ζήσουν ήσυχα στη δύση…

Να θυμάσαι στο τέλος τα λόγια όσων μας πληγώνουν. Αλλά και τη σιωπή όσων μας στήριξαν πραγματικά με υπομονή και επιμονή κι επέλεξαν να μας δώσουν χώρο και χρόνο από τη ζωή τους.

Οι τοίχοι μετά απ’ αυτά διηγούνται με στόματα από σπασμένα κάγκελα και χειρονομούν με χέρια από φρεσκολαδωμένες πόρτες. Οι βαμμένοι τοίχοι από αίμα… Όμως οι βαμμένοι δεν μιλούν. Απλά τραγουδούν και ουρλιάζουν. Ψιθυρίζουν μελωδικά στους ρυθμούς της τζαζ, κάτω από ένα αφηρημένο γκράφιτι που στοιχειώνει το σοκάκι…

…Τα είδαμε όλα αυτά…Τα θυμόμαστε..

Έλεγε ο Καφκα ότι καταφεύγουμε σε αυτό που αποκαλούμε «ιδιωτική ζωή», γιατί δεν διαθέτουμε τις απαραίτητες δυνάμεις για να αντιμετωπίσουμε τον κόσμο. Δεν έχει άδικο. Μάθαμε να ζούμε χωριστά, μέσα από ένα χαμηλό κάτασπρο τοίχο. Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι μάθαμε να βρισκόμαστε κάπου αλλού ο καθένας. Διαγραφές τοίχοι μεταξύ μας, τείχη μέσα μας. Ένας τοίχος ο καθένας.

Θυμάμαι,  κάθε φορά που ακούγεται ένα «κρακ» στον άξονα της γης. Κάθε φορά που ένα παιδί καταλαμβάνει το θήτα του «θανάτου» το βήτα της «βίας» το άχρονο του μαύρου το «στίγμα» του φασισμού. Εμείς κρυβόμαστε πίσω από τους άσπρους άβαφους τοίχους του μυαλού μας.

Θυμόμαστε πάρα πολύ καλά πως λειτουργούσε το μιντιακό σύστημα. Ποιοι το εξυπηρέτησαν και ποιοι το εξυπηρετούν ακόμη. Με ποιόν τρόπο. Χρόνια σ’ αυτόν τον «υπέροχο» κόσμο, κρατάει η συζήτηση για τα pay roll των δημοσιογράφων της Siemens, ΚΕΕΛΠΟ, Novartis, ΛΙΣΤΑ ΠΕΤΣΑ. Μάθαμε από αυτούς πόσο «πολύτιμο» αγαθό  είναι η ενημέρωση και πόσο δύσκολα μπορεί να γίνει σωστά…

Να θυμάστε ότι οι τοίχοι ιππεύουν σαν νότες ένα κάθετο πεντάγραμμο για να δώσουν σε ένα λαό για να τον νανουρίσουν στοργικά…

Και εμείς από την μεριά μας τι κάναμε; Πως απαντήσαμε οργανωμένα στην τρομοκρατία των ΜΜΕ; Πως οργανωθήκαμε, που ενώσαμε τις δυνάμεις μας; Δεν θυμάμαι. Θυμάμαι τότε, όταν λείπαμε ο ένας στον άλλο. Όταν περνάμε τηλέφωνα παίζοντας με τις αποστάσεις. Μάθαμε να ζούμε μόνοι μας.

Θυμάσαι όταν στο κέντρο της πόλης σκοτώθηκε ένα παιδί, γιατί δεν είχε εισιτήριο. Ένα άλλο παιδί σκοτώθηκε πάλι στο κέντρο, έβλεπε Ολυμπιακό και  δεν ήταν φασίστας. Πόσα παιδιά περιμένουν στο κέντρο της πόλης να πεθάνουν. Τα θυμάστε;

Πόσο πήρε να γίνουν κολάσεις οι ζωές μας, μέρη που μεγαλώσαμε, που αγαπήσαμε, μου αγαπηθήκαμε, μεγαλώσαμε, αυξήσαμε τις σκιές μας, αλλά χτίσαμε λευκά τείχη γύρω μας.

…Οι άνθρωποι εδώ γένηκαν ένα με την πέτρα, χτυπούν την πέτρα και σκίζουνε τα σπλάχνα τους απορούν και ούτε που ξέρουνε να κλάψουν. Αύριο δεν θα βλέπετε πια τίποτε… Μίλτος Σαχτούρης…

Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι μάθαμε να ζούμε χωριστά. Το χειρότερο είναι ότι  μάθαμε να πεθαίνουμε χωριστά…

Να θυμάστε ότι μπορεί να σας πιάσουν οποιαδήποτε στιγμή. Όταν είσαι στη δουλειά, καθώς κοιμάσαι, όταν περπατάς στο δρόμο, όταν ψωνίζεις τα αναγκαία για το σπίτι. Μέρα ή νύχτα. Μπορεί να φοράνε στρατιωτικά ή πολιτικά ρούχα καθώς θα σε συλλαμβάνουν, χωρίς να σου δίνουν κανένα λόγο ή να παρουσιάζουν κάποιο ένταλμα. Δεν θα διστάζουν να χρησιμοποιήσουν βία καθώς σε εξαναγκάζουν να τους ακολουθήσεις. Οι αρμόδιοι αρνούνται ότι γνωρίζουν οτιδήποτε. Είναι σαν να έχεις πάψει να υπάρχεις…

Τέλος, οι τοίχοι σου θυμίζουν ότι δεν είσαι μόνος. Μόνος εναντίον του τοίχου. Δίπλα σου, μαζί σου είναι τουλάχιστον ένας ακόμα… Ένας που κρατάει το κόκκινο σπρέϊ…

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ