Το άγχος της επόμενης μέρας

 

Διανύουμε τον 21ο αιώνα, μια εποχή γεμάτη από προηγμένη τεχνολογία, ψηφιακά μέσα και εργαλεία, όπου από την μια πλευρά, σαφέστατα, διευκολύνουν την καθημερινότητα μας, παρέχοντας πληθώρα πληροφοριών και δημιουργώντας νέες ευκαιρίες – ίσως και νέες θέσεις εργασίας· όμως, από την άλλη πλευρά, οι αλλεπάλληλες εξελίξεις μπορεί να προκαλέσουν εκτεταμένο άγχος και stress στον άνθρωπο.

Αυτή την εποχή, οι ρυθμοί έχουν γίνει πιο γρήγοροι και πιο στρεσογόνοι. Πριν ακόμη μπεις στο λύκειο πρέπει να έχεις αποφασίσει με τι επάγγελμα θέλεις να ασχοληθείς και όπως όλοι λένε: «πρέπει να είσαι απόλυτα σίγουρος/η ότι αυτό θέλεις πραγματικά!». Και εσύ το αποφασίζεις και πεισμώνεις πως αυτό θέλεις να κάνεις και θα βάλεις τα δυνατά σου για να το πετύχεις. Και τότε δύο είναι τα τινά, είτε το καταφέρνεις και περνάς στην σχολή που επιθυμούσες. Είτε δεν τα καταφέρνεις και μένεις με ένα απωθημένο που μόνος/η σου έχεις δημιουργήσει, μέσω της πίεσης που έχεις υποστεί τα προηγούμενα χρόνια.

Και στις δύο προηγούμενες περιπτώσεις όμως, υπάρχει η πιθανότητα του «λάθους», ή μάλλον καλύτερα της «λανθασμένης επιλογής». Πώς μπορείς να είσαι σίγουρος/η σε τόσο μικρή ηλικία ότι αυτό θέλεις να ακολουθήσεις σε όλη την υπόλοιπη ζωή σου; Πώς μπορεί να πει κανείς με ακρίβεια, χωρίς προηγουμένως να έχει δοκιμάσει κάτι, ότι του αρέσει, τον εμπνέει, είναι καλός/ή σε αυτό και μπορεί να το εξελίξει και να το ακολουθήσει πιστά για τα επόμενα χρόνια; (που είναι ουκ ολίγα!)

Τί γίνεται λοιπόν, όταν έχει συμβεί αυτό το «λάθος»; Τί συμβαίνει όταν ο άνθρωπος θέλει να κάνει κάποια στροφή στην καριέρα του· να αλλάξει αντικείμενο σπουδών ή/και ενασχόλησης; Πόσο εύκολο είναι να συμβεί σε μια χώρα, που δεν προωθεί σε καμία περίπτωση την αλλαγή; Πόσο εύκολο είναι να συμβεί σε μια χώρα, που έχει πληγεί από την οικονομική κρίση, τα οικονομικά μέτρα, την περίοδο λιτότητας, το μεταναστευτικό και πριν λίγους μήνες την εμφάνιση ενός νέου -παγκοσμίου κλίμακας- ιού (Covid-19);

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η εποχή που ζούμε, είναι εξαιρετικά δύσκολη, οι νέοι αναγκάζονται είτε να μείνουν «επιλεκτικά άνεργοι» και να στηριχθούν οικονομικά από τις οικογένειες τους, προκειμένου να προβούν σε συνεχόμενες εξειδικεύσεις και επανεκπαιδεύσεις, προσπαθώντας να πετύχουν τα όνειρα τους και να ακολουθήσουν την καριέρα που επιθυμούν.

Είτε αναγκάζονται, να ασχοληθούν με κάποια εργασία που δεν θα σχετίζεται με το αντικείμενο των σπουδών τους, αλλά ακόμη, δεν θα τους «γεμίζει» ψυχικά, δεν θα τους εξιτάρει, δεν θα προωθεί τα προσόντα, τις ικανότητες, τις δεξιότητες, τις ιδέες τους· Αντιθέτως, τους προσφέρει ένα μισθό, ώστε να μπορούν να αποκτούν τα απολύτως απαραίτητα για την διαβίωση τους.

-Σαφώς, δεν υπάρχουν μόνο αυτές οι δύο κατηγορίες, υπάρχουν και οι νέοι που φεύγουν στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον, οι νέοι που από μικρή ηλικία κατάφεραν να πετύχουν τα όνειρα τους, οι νέοι που κάνοντας μια ή/και δύο δουλειές, -προκειμένου να ανταπεξέλθουν οικονομικά στις υποχρεώσεις τους-, κατάφεραν μακροπρόθεσμα να επιτύχουν τα θέλω τους, και άλλες πολλές περιπτώσεις.-

 

Το πρόβλημα όμως δεν είναι μονάχα αυτό! Είναι κάτι βαθύτερο! Πόσο εύκολο είναι να ρισκάρεις την σταθερότητα ενός μισθού, με κάποια κίνηση αμφίβολης επιτυχίας; Πόσο είναι το άγχος που συσσωρεύεται; Ειδικά, όταν παντού γύρω σου ακούς πως: «μέχρι τα 30-35 σου χρόνια, πρέπει να έχεις βρει την κατάλληλη δουλειά και να έχεις κάνει την οποιαδήποτε μετεκπαίδευση, γιατί μετά ποιος θα σε προσλάβει σε αυτή την ηλικία;» «Πως θα κάνεις οικογένεια, χωρίς οικονομική σταθερότητα και επαγγελματική καταξίωση;»

Πόσος άραγε, να είναι ο φόβος που ελλοχεύει πίσω από κάθε σκέψη αποτυχίας; Πώς μπορείς να φύγεις από την σταθερότητα, για κάτι αβέβαιο; Πόσες άραγε, οι σκέψεις που τριβελίζουν το μυαλό σου και σε αφήνουν άυπνο/η τα βράδια;

Και εκεί εμφανίζονται τα πρώτα συμπτώματα: τριχόπτωση, ταχυπαλμίες, αϋπνίες, στομαχόπονος, μυοσκελετικοί πόνοι (χωρίς παθολογικά αίτια), έντονοι πονοκέφαλοι, ημικρανίες, σφίξιμο δοντιών, διαταραχές μνήμης, τροφικές διαταραχές, σεξουαλικά προβλήματα, ζαλάδες. Ακόμη, η κυκλοθυμία, τα οξυμένα νεύρα, η επιθυμία απομόνωσης, η έλλειψη επιθυμίας για κοινωνικοποίηση, η άρνηση, η απάθεια, η κατάθλιψη.

Φαινόταν ήδη δύσκολη η προσαρμογή στην καθημερινότητα και χωρίς τα ψυχοσωματικά συμπτώματα! Άραγε, πόσο πιο δύσκολη να είναι η καθημερινότητα ενός ατόμου που κατακλύζεται από τα παραπάνω;

Και τώρα πια, με την εμφάνιση του κορωνοϊού, το άγχος είναι ακόμη μεγαλύτερο. Οι άνθρωποι, όχι απλά δεν επιθυμούν να ρισκάρουν για το επόμενο βήμα, για την επόμενη μέρα! Αλλά, φοβούνται μήπως χάσουν τον μηνιαίο μισθό τους, φοβούνται μην έρθουν αντιμέτωποι με την ανεργία. Κι όσοι βρέθηκαν άνεργοι νωρίτερα, φοβούνται ότι δεν θα καταφέρουν να ξεφύγουν από αυτή την κατάσταση.

Από την άλλη πλευρά, η προσπάθεια εύρεσης ή και ολοκλήρωσης μετεκπαιδεύσεων αυξάνουν τα επίπεδα του άγχους. Γιατί, ποιο πρόγραμμα, από την μεγάλη γκάμα που υπάρχει, είναι καλύτερο; Ποιο είναι αυτό που θα οδηγήσει πιο εύκολα και γρήγορα στον στόχο; Είναι αρκετό ή θα χρειαστεί συμπληρωματική εξειδίκευση; Θα μου προσφέρει τις απαραίτητες γνώσεις που επιζητώ; Όλα αυτά τα ερωτήματα αρχίζουν σιγά – σιγά να γίνονται η αγχόνη που τυλίγεται γύρω από τον λαιμό σου.

Μην ανησυχείς όμως! Δεν είσαι μόνος/η σε όλο αυτό το δρόμο! Χιλιάδες άνθρωποι γύρω σου κατακλύζονται από τα ίδια συναισθήματα, τους ίδιους προβληματισμούς, τα ίδια άγχη. Πάλεψε γι’ αυτά που ονειρεύεσαι! Ποτέ δεν είναι αργά! Το άγχος της επόμενης μέρας θα υπάρχει είτε ρισκάρεις, είτε όχι! Οι εξελίξεις τρέχουν, με ή χωρίς εσένα, γι’ αυτό πάλεψε για όσα επιθυμείς, για τις καλύτερες μέρες και για να αισθάνεσαι εσύ καλά, με την οποιαδήποτε επιλογή κι αν κάνεις. Δεν χρειάζεται να είσαι ο/η καλύτερος/η για τους άλλους! Αντιθέτως, χρειάζεται να γίνεσαι η καλύτερη εκδοχή του ίδιου σου του εαυτού!

 

Τατιάνα Παραπούρα

Πηγή: «psychoedu.gr»

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ