«Κακό χωριό τα λίγα σπίτια» … Με αφορμή μια υπέροχη Χριστουγεννιάτικη συναυλία – του Δ. Καρολίδη

 

Δημοσιεύοντας επετειακά ένα απόσπασμα από τη Χριστουγεννιάτικη συναυλία της Σόνιας Θεοδωρίδου, γύρισα κι εγώ στις μέρες εκείνες. Ένα χρόνο και πριν… Και στη συνέχεια, ακόμη πιο πίσω..

Πολύ πριν την ημερομηνία της συναυλίας είχα ενημέρωση για το σημαντικό αυτό καλλιτεχνικό γεγονός.

Με τη Σόνια γνωριζόμαστε παιδιόθεν. Με τον σύζυγό της και μαέστρο Θεόδωρο Ορφανίδη μας συνδέει μια σχέση αμοιβαίας εκτίμησης και φιλίας.

Εδώ και χρόνια, σε κάθε εμφάνιση στη Βέροια και στην περιοχή, έχω την τιμή να είμαι στην δημοσιογραφική πλήρη κάλυψη της εκδήλωσης.

Και αυτήν, όπως και άλλες εκδηλώσεις, την έζησα και στο πριν και στο μετά της… Από τις πρώτες συζητήσεις μέχρι και στο μετά που σβήσανε τα φώτα της σκηνής..

Ήδη από το Νοέμβριο συζητούσαμε για μια μοναδική Χριστουγεννιάτικη συναυλία με χαρακτηριστικά που σε άλλη περίπτωση θα αποτελούσε ένα από τα κορυφαία καλλιτεχνικά γεγονότα της χρονιάς.

Σε άλλη περίπτωση, εκτός από τη Βέροια…

Η διεθνούς φήμης σοπράνο, Σόνια Θεοδωρίδου, η ορχήστρα Mobile υπό τη διεύθυνση του μαέστρου, Θεόδωρου Ορφανίδη και δύο χορωδίες, από τις οποίες η μία παιδική, υπό τη διεύθυνση (και οι δύο) της άλλης σπουδαίας καλλιτεχνικής μορφής, της Ελένης Αναγνώστου..

Χαρακτηριστική περίπτωση και αυτή του «η επαρχία τρώει τα παιδιά της»….

Ένα τέτοιο σχήμα οπουδήποτε αλλού θα εκτίνασσε το ενδιαφέρον στα ύψη…

Στις 5 Δεκεμβρίου το Verianet δημοσίευσε συνέντευξη της Σόνιας Θεοδωρίδου με αφορμή το καλλιτεχνικό αυτό γεγονός…

Ενδιάμεσα συνομιλούσαμε με τον Θεόδωρο και διέκρινα μια «κατήφεια» στον τόνο που μιλούσε. Δεν άργησα να καταλάβω το γιατί…

Η συναυλία επρόκειτο να γίνει στην αίθουσα του κινηματογράφου «Σταρ». Αυτής της «ηρωικής τρέλας» των διαδόχων της οικογένειας Βλαχογιάννη που τηρούν ευλαβικά την πατρική παρακαταθήκη. Σε πείσμα των καιρών συνεχίζουν να λειτουργούν το σινεμά συνήθως με παθητικό, μόνο και μόνο για να μην κλείσει ο τελευταίος κινηματογράφος της πόλης…

Φτάσαμε στο χώρο πολύ νωρίτερα από την ώρα έναρξης. Αντικρίσαμε μια άδεια αίθουσα, ενώ ταυτόχρονα μαθαίναμε για μια έντονη και εξαιρετικά αναπτυγμένη και εξαπλωμένη φημολογία που είχε ξεκινήσει από την προηγούμενη ημέρα η οποία διέδιδε ότι η συναυλία δεν θα γίνει!!!

Έξω χαρά Θεού, οι δρόμοι γεμάτοι κόσμο, να περνάνε μπροστά από τον κινηματογράφο και να ρωτάνε αν θα γίνει η συναυλία. Μέχρι την τελευταία στιγμή ακόμη και άνθρωποι πιο κοντινοί ενημερώνονταν τηλεφωνικά πως τίποτα δεν έχει αλλάξει…

Η Σόνια και οι συντελεστές της εκδήλωσης επί σκηνής έκαναν το καθήκον τους με καλλιτεχνική ευλάβεια. Ο περιορισμένος αριθμός ανθρώπων που ήταν στη αίθουσα απόλαυσε μια μαγευτική συναυλία.

Όταν σβήσανε τα φώτα, εν μέσω συγχαρητηρίων και ευχών, μου είπε η Σόνια: «Δε θα ξανάρθω..»

Μου είναι αδύνατο να αποτυπώσω με λόγια το βλέμμα, την έκφραση και τον τόνο της φωνής της. Ήταν τα έγκατα της πίκρας του ανθρώπου που έχει προσφέρει ποτάμια και όταν δίψασε δεν του δώσανε ένα ποτήρι νερό…

Οποιοσδήποτε έβλεπε όλα αυτά που συνέβαιναν, το παρασκηνιακό σαμποτάρισμα της εκδήλωσης, την ενορχηστρωμένη αθλιότητα ώστε να αποτύχει, θα νόμιζε ότι επρόκειτο για μια ξαφνική παράκρουση που έπεσε από τον ουρανό. Όμως δεν χρειάζονται μεταφυσικές αναζητήσεις, όταν υπάρχει ένα προηγούμενο που απλά «επικαιροποιείται»…

Όταν η Σόνια, μετά από τον πρώτο σημαντικό κύκλο της καριέρας της επέστρεψε στην γενέτειρά της για να προσφέρει στον τόπο της, οι «κρατούντες» και κυρίως ένα χολερικό παρασκήνιο – που αργότερα έγινε και προσκήνιο – έκανε τα αδύνατα-δυνατά να την ακυρώσει.

Δεν την ακύρωσε φυσικά γιατί μια Σόνια Θεοδωρίδου δεν ακυρώνεται. Καλό της έκανε στην πραγματικότητα, καθώς ο Σόνια έφυγε απογοητευμένη.

Η καριέρα της απογειώθηκε…

Η παγκόσμιας αναγνώρισης Σόνια ήταν «λίγη» για τη Βέροια…

Μετά από χρόνια τα φέρανε οι καιροί – με μαύρη δυστυχώς αφορμή – και η Σόνια επέστρεψε την Βέροια. Το χολερικό παρασκήνιο που τότε βυσσοδομούσε, ήταν πλέον προσκήνιο. Και κάποιοι «παράγοντες» που τότε πρωταγωνιστούσαν στην άθλια εκστρατεία δυσφήμισης, στη συνέχεια παρίσταναν τους ευαίσθητους φίλους. Χάριν των εντυπώσεων και του θεαθήναι…

Πέρασε αρκετός καιρός από τότε και η Σόνια αποφάσισε να βάλει τη Βέροια ως σταθμό σε μια σημαντική περιοδεία της. Μόνο που δεν διάλεξε την κατάλληλη στιγμή. Όχι για την εποχή, αλλά για τα τοπικά συμφέροντα.

Ήταν η εποχή που κανείς από το «σύστημα» δεν είχε να κερδίσει τίποτα, οπότε επιστρέψαμε στην πραγματικότητα. Αυτή που όταν έχει συμφέρον, κρύβεται κάτω από ψεύτικα χαμόγελα.

Η Σόνια που όταν χρειάστηκε ήταν πάντα εκεί. Τη Σόνια που όποτε τη χρειάστηκαν δήλωνε πάντα παρούσα. Και η αγάπη τους κρατούσε όσο κρατούσε και η εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Μετά επιστρέφαμε στην πραγματικότητα. Της κακίας, της μισαλλοδοξίας και του φόβου σε ό,τι μας ξεπερνάει και δεν χωράει στα μέτρα της μικρότητας και της μιζέριας.

Κάποιοι θα πούνε ότι είμαι εκτός κλίματος ημερών. Ότι δεν είναι οι στιγμές για δυσάρεστες αναμνήσεις. Ότι δεν είναι ο κατάλληλος καιρός για να συζητάμε τέτοια…

Είναι μέρες αγάπης, είναι μέρες ηρεμίας και θετικών συναισθημάτων…

Μακάρι να είναι έτσι για όλους. Γιατί εκείνο που πραγματικά πληγώνει είναι ότι κάποιοι το ‘χουν συνήθειο να βγάζουν την μεγαλύτερη κακία τους τέτοιες μέρες…. Το λέω γιατί το έζησα και το είδα…

Πάντα υπάρχει λόγος για να μην πεις κάτι… Κι αν δεν υπάρχει λόγος, θα υπάρχει πρόφαση… Πρόσχημα ίσως…

Στα πρώτα μου βήματα, ένας σπουδαίος «δάσκαλος» μου είχε πει: «Δημοσιογραφία σημαίνει θάρρος. Σημαίνει να λες δημόσια αυτό που γνωρίζεις. Για να μπορεί να γνωρίζει ο κόσμος την αλήθεια, εσύ που την ξέρεις, πρέπει να τη φωνάξεις… Αν είσαι αποφασισμένος να το κάνεις, μείνε. Αλλά να ξέρεις… Θα είσαι πάντα μόνος…»

Σας εύχομαι ολόψυχα καλές γιορτές και οι εξαιρετικά δύσκολες μέρες που περνάμε να γίνουν γρήγορα ένα κακό όνειρο που έμεινε στο χθες…

Δ. Καρολίδης



Το ίδιο πρόγραμμα με τη συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ, τη χορωδία της ΕΡΤ και την Πολυφωνική παιδική χορωδία Πατρών.

 

 

 

 

 

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ