Ένας άδειος… κόσμος - Γράφει ο Ευάγγελος Πάλλας

 

Η Ελλάδα ήταν πάντα, ένα σταυροδρόμι πολιτισμών, αλλά και σταυροδρόμι της δυστυχίας, των κυνηγημένων, των δυστυχισμένων όλου του κόσμου…

Εδώ συναντιέται ανά τους αιώνες η ιστορία για να μάθει να αγαπάει ή να μισεί. Υπάρχουν άνθρωποι, που πλησιάζουν τη διαφορετικότητα, που νοιάζονται να καταλάβουν τι συμβαίνει και κάποιος εγκαταλείπει το σπίτι του, τη πατρίδα του, για να αγγίξει λίγη γη από ελευθερία. Υπάρχουν και εκείνοι που φοβούνται.

Άνθρωποι που τρέχουν να ξεφύγουν από κάθε είδους δυστυχία, που απλώνεται στην πατρίδα τους, πόλεμοι, εμφύλιες σφαγές, έλλειψη φαγητού, νερού, οι μισοί από αυτούς είναι παιδιά. Πόλεμοι, που τους υποκινούν και τους θρέφουν οι ίδιοι που θρέφουν μνημόνια σε πολλές χώρες. Πασπαλισμένους με θρησκευτικά και φυλετικά μίση για να υπάρχει φόβος – τρόμος μεταξύ των συνόρων, να στήνονται φράχτες στρατόπεδα, και στις νέες πατρίδες να γίνεται τζόγος…

Ένας άδειος κόσμος… που δεν ξέρει τι θα πει να φοβάσαι τους φανατικούς γεμάτους μίσος στην πατρίδα σου, που σφάζουν, τις βόμβες των συμμάχων που πέφτουν πάνω στο σπίτι σου και τη φυγή για ένα καλύτερο μέλλον.

Ας μην γίνουμε κτήνη. Ας μην γίνουμε σαν εκείνα τα κλωνοποιημένα ανθρωπάκια που στάζουν χολή και μίσος. Είμαστε από τη φύση μας απροσάρμοστοι, ζορμπάδες που ξέρουν να γράφουν στα παλιά τους παπούτσια. Είχαμε γονείς και παππούδες που όταν έφτιαχναν ένα φαί, φωνάζανε το γείτονα να φάνε μαζί, και να πιεί ένα κρασί μαζί μας. Αυτό ήταν η διαφορετικότητα του Έλληνα. Του Έλληνα που πάντα μοιράζονταν ανάμεσα σε ήρωες και προδότες. Ανάμεσα στο μεγαλείο και τη μιζέρια…Πάντα υπερβολικοί στην αγάπη και στο μίσος. Οι εφευρέτες της τραγωδίας και της κωμωδίας..

Σε αυτό τον άδειο κόσμο…Ας κλείσουμε λίγο τις εικόνες κάθε είδους κι ας κοιτάξουμε τα μάτια…Για να δούμε που υπάρχει ακόμα ζωή να τη προστατέψουμε. Γιατί σύντομα οι νεκροί θα πρέπει να θάψουν τους νεκρούς τους. Αλλά ίσως πριν από αυτό να υπάρξει μια ευκαιρία χαμογέλου…Πριν την αυλαία του άδειου κόσμου…

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ