Εν Βεροία τω καιρώ εκείνω – 7 Ιανουαρίου 2001: «Βόμβα-Ταχματζίδη» - Η «ψηφοφορία-μυστήριο» και η απίστευτη ανατροπή στην εκλογή προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου

 

Το πρωί της 7ης Ιανουαρίου 2001 συνέβη κάτι που λίγες ώρες νωρίτερα έμοιαζε με αδιανόητο.

Στο Δημοτικό κτήριο, απέναντι ακριβώς από το σημερινό δημαρχείο, στη στενή και άβολη αίθουσα, συνεδρίαζε το Δημοτικό Συμβούλιο Βέροιας με θέμα την ανάδειξη προέδρου και προεδρείου του Σώματος.

Ο Δήμαρχος, Γιάννης Χασιώτης έμπαινε στη δεύτερη διετία της δεύτερης θητείας του, στο τέλος της οποίας όπως είχε δηλώσει και έκανε, θα αποχωρούσε.

Ήταν η πέμπτη κατά σειρά θητεία του Δημοτικού Συμβουλίου που στο τέλος της συμπλήρωνε 20 χρόνια συνεχούς και αδιάλειπτης κυριαρχίας στα δημοτικά πράγματα της εξαιρετικά συμπαγούς παράταξης της «Δημοκρατικής Αλλαγής».

Τρεις θητείες κρατούσε γερά το τιμόνι ο Ανδρέας Βλαζάκης, για να τον διαδεχτεί ο Γιάννης Χασιώτης σε μια εκλογική περίοδο σοβαρής εσωκομματικής ρήξης, όταν ο πρώην δήμαρχος αναδείχθηκε πρώτος αιρετός νομάρχης Ημαθίας.

Αργότερα φάνηκε ότι στις εκλογές του ’94 το γυαλί που ράγισε δεν ξανακόλλησε ποτέ…

Πάντως η δημοτική παράταξη άντεξε τότε και το ΠΑΣΟΚ, κατόρθωσε να βγει αλώβητο και θριαμβευτικό εν μέσω εσωτερικών αλληλοσπαραγμών…

Το 2001 το «Κίνημα» βρισκόταν πλέον στον «αστερισμό του Σιμήτη» έχοντας υποστεί τόσες και τέτοιες μεταλλάξεις που ελάχιστα θύμιζε το αρχικό, ορμητικό και ανατρεπτικό ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα.

Είκοσι χρόνια στην εξουσία με ένα μόνο διάστημα 3 ετών στην αντιπολίτευση, όταν και πάλι ήλεγχε τις καταστάσεις, επέφεραν συστατικές διαφοροποιήσεις στο πολιτικό του DNA, αλλά συνέχισε να παρουσιάζει μια εξαιρετική συνοχή και κυρίως, είχε διεισδύσει και είχε τον έλεγχο σε όλα της κομβικά σημεία της δημόσιας ζωής.

Το πρωί της 7ης Ιανουαρίου όλα έδειχνα ότι επρόκειτο για μια τυπική διαδικασία. 

Η παράταξη της πλειοψηφίας είχε τον πλήρη έλεγχο του Δημοτικού Συμβουλίου και η αξιωματική αντιπολίτευση της παράταξη του Χρήστου Σκουμπόπουλου που δυο χρόνια νωρίτερα άφησε την υπηρεσιακή του θέση στο Δήμο Βέροιας για να διεκδικήσει το αξίωμα του δημάρχου, ήταν ένας «πονοκέφαλος» που θα τον αντιμετώπιζε ο επόμενος υποψήφιος της «Δημοκρατικής Αλλαγής», στις εκλογές του 2002. Και αυτός, σύμφωνα με την «εθιμική πρακτική» της παράταξης, ήταν ο Μενέλαος Ποτουρίδης. 

Ήταν η ίδια εσωπαραταξιακή πρακτική που εφαρμόστηκε και στη διαδοχή από τον Ανδρέα Βλαζάκη στον Γιάννη Χασιώτη και επί της οποίας – φαινομενικά – το συμπαγές της παράταξης έδειχνε να συμφωνεί.

Λίγη ώρα νωρίτερα η παράταξη του δημάρχου έκανε την καθιερωμένη προσύσκεψη στην οποία, με συνοπτικές διαδικασίες, και αφού δεν υπήρχαν αντιρρήσεις, συμφωνήθηκαν όλα. 

Οι συσχετισμοί στο δημοτικό συμβούλιο ήταν τέτοιοι που η πλειοψηφία μπορούσε να πάρει κάθε απόφαση.

Παρ’ όλα αυτά, μπαίνοντας στη διαδικασία, ο Γιάννης Χασιώτης «παραχώρησε» τη θέση του αντιπροέδρου στην αντιπολίτευση, προτείνοντας «διαπαραταξιακό προεδρείο», σίγουρος για τον πρόεδρο και τον γραμματέα.

Το ξεκίνημα της διαδικασίας ήταν μάλλον χαλαρό. Ο Γιάννης Χασιώτης πρότεινε για πρόεδρο τον Μενέλαο Ποτουρίδη, διαφαινόμενο και διάδοχό του στην αρχηγία της παράταξης. Και τότε έσκασε η βόμβα!!!

Ο Δημήτρης Ταχματζίδης αυτοπροτάθηκε για πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου, αιφνιδιάζοντας τους πάντες και  προκαλώντας παγερή αμηχανία στην παράταξη της πλειοψηφίας και στον Γιάννη Χασιώτη.

Όμως η «ανατροπή» δεν τέλειωσε εκεί. Είχε και ακόμη πιο κρίσιμα επεισόδια. 

Η αντιπολίτευση, για καθαρά λόγους αντιπολιτευτικούς, συντάχθηκε με την αντίπαλη προς την πρόταση του δημάρχου, αλλά οι ψήφοι της δεν επαρκούσαν.

Στην ψηφοφορία που ακολούθησε, πλην της αντιπολίτευσης – εάν αυτή ψήφισε σύσσωμη – υπήρξαν και τρία ή και τέσσερα - ή και περισσότερα - μέλη της πλειοψηφίας πλην του ίδιου του κ. Ταχματζίδη, τα οποία «παρασπόνδησαν» και ψήφισαν υπέρ του κ. Ταχματζίδη!!!

Κατά μία εκδοχή, τα μέλη της πλειοψηφίας που ψήφισαν «εκτός γραμμής» ήταν περισσότερα, σε συνεννόηση με την αντιπολίτευση που δεν ψήφισε σύσσωμη, ώστε να «θολώσουν τα νερά»…

Ήταν κι αυτή μία από τις εκδοχές που διατυπώθηκαν τις επόμενες μέρες. 

Ο τρόπος της εκλογής να έχει προκαλέσει εκνευρισμό, αμηχανία και σαστιμάρα…

Ο αιφνιδιασμός ήταν πλήρης και απόλυτος!!!

Από το 1982 μέχρι και εκείνη τη στιγμή κάτι τέτοιο φάνταζε αδιανόητο. 

Οι πρώτες αντιδράσεις ήταν οι αναμενόμενες. Ο Μενέλαος Ποτουρίδης μίλησε για «ερμαφρόδιτες πολιτικές σχέσεις που δημιουργούν τερατογενέσεις»… Προφητική δήλωση για ότι επακολούθησε μετά, όχι απαραίτητα αμέσως μετά. Έπρεπε να φτάσουμε μέχρι τις μέρες μας για να γίνει φανερό το τί δρομολόγησε η 7η Ιανουαρίου 2001…

Ο τότε δήμαρχος Γιάννης Χασιώτης στην πρώτη του δήλωση αναφέρθηκε και στην αντιπολίτευση, διακρίνοντας στη στάση της ενδείξεις προσυνεννόησης. Μάλλον επρόκειτο για μια πρώτη αντίδραση, καθώς η εκδοχή αυτή εγκαταλείφτηκε στη συνέχεια όταν έγινε αντιληπτή η σοβαρότητα μιας πραγματικότητας σύμφωνα με την οποία – έστω και κατά περίπτωση – η πλειοψηφία είχε «διαβρωθεί» από την αντιπολίτευση.

Πάντως σε σχέση με τη βαρύτητα του γεγονότος, οι αντιδράσεις δεν ήταν οι αναμενόμενες σύμφωνα με την πρακτική που μέχρι τότε εφάρμοζε το «Κίνημα» στις εσωτερικές του υποθέσεις.

Ήταν βέβαια έντονες αρχικά, αλλά στα πλαίσια της «πολιτικής ευγένειας» με τυπική συμπεριφορά (πολιτικά) «απατημένου συζύγου».

Επιστολή στα ανώτερα κομματικά όργανα, σύγκλιση των τοπικών κομματικών οργάνων και δηλώσεις το πνεύμα του «απεταξάμην»…

Ουδέποτε μπήκε στο «κάδρο» το ουσιαστικό μέρος που έδειχνε καθαρά ότι ο Ταχματζίδης δεν ήταν μόνος, αλλά αυτός που εκτέλεσε κάτι που οργανώθηκε από πριν και στο οποίο συμμετείχαν περισσότεροι. Και μάλιστα η οργάνωση του «πραξικοπήματος» (όπως χαρακτηρίστηκε), ήταν τόσο αριστοτεχνική που έμεινε μυστική μέχρι την τελευταία στιγμή. Οι «μυημένοι» ενήργησαν σύμφωνα με το σχέδιο και χωρίς αυτούς μόνος ο Ταχματζίδης δε θα μπορούσε να κάνει τίποτα.

Άρα δεν επρόκειτο για μια «σοβαρή απειθαρχία» του Ταχματζίδη, αλλά ένα σχέδιο που οργανώθηκε μέσα στη δημοτική ομάδα, από πρόσωπο ή πρόσωπα που δεν ανήκαν απαραίτητα στην ομάδα.

Άλλωστε και η μετέπειτα στάση του κ. Ταχματζίδη δεν παρουσίασε κάποιες βλέψεις που να δικαιολογούν το «βαρύ ατόπημα» της ευθείας αμφισβήτησης και της διάλυσης ουσιαστικά ενός 20ετούς πολιτικού οικοδομήματος. 

Έμεινε δύο χρόνια – όσα και η θητεία του – στη θέση του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου και στη συνέχεια αποσύρθηκε στα συνδικαλιστικά του καθήκοντα με μοναδική παρένθεση μια μάλλον τιμητική συμμετοχή σε εθνικές εκλογές, χωρίς να θέσει ιδιαίτερες αξιώσεις.

Όλα αυτά οδηγούν σε άλλες ερμηνείες που την εποχή εκείνη, υπό την πίεση των γεγονότων, έμειναν εκτός «κάδρου».

Τότε το ζήτημα περιορίστηκε στην στάση Ταχματζίδη και μέχρι εκεί. 

Λίγες μέρες αργότερα, σε μια μάλλον βαρετή κομματική διαδικασία όπου ο καθένας διαβεβαίωνε την πίστη και την αφοσίωσή του στις Αρχές του «Κινήματος», η τοπική οργάνωση αποφάσισε τη διαγραφή του Δημήτρη Ταχματζίδη.

Ο ίδιος πάντως, μια βδομάδα μετά την εκλογή του, στην πρώτη τακτική συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, ως πρόεδρος, έκοψε τη βασιλόπιτα εν μέσω ευχών και ανέλαβε πλήρως καθήκοντα τα οποία άσκησε απρόσκοπτα από κάθε άποψη.

Η διαγραφή «ξεχάστηκε» και χωρίς τυμπανοκρουσίες, άγνωστο πότε, ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου απέκτησε και πάλι της κομματική του ιδιότητα.

Με το θέμα ουδείς ασχολήθηκε περαιτέρω. Καταγράφηκε σαν μια «ιδιαίτερη στιγμή» και έμεινε σε κάποια «αρχεία»…

Τα όσα συνέβησαν το πρωινό της 7ης Ιανουαρίου 2001 δρομολόγησαν εξελίξεις και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη συνέχεια.

Η παντοδύναμη και συμπαγής παράταξη της «Δημοκρατικής Αλλαγής» απορρυθμίστηκε πλήρως και με την λήξη της θητείας της στο Δημοτικό Συμβούλιο, ουσιαστικά διαλύθηκε.

Στις εκλογές του 2002 το ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε με μια εντελώς απογοητευτική έλλειψη ετοιμότητας, σε σχέση με την οργανωτική του λειτουργία μέχρι τότε.

Η παλιά «φρουρά» πέρασε στο περιθώριο και νέα πρόσωπα μπολιασμένα με τη νοοτροπία του «Σημητικού ΠΑΣΟΚ» συγκρότησαν τη νέα έκφραση για τα τοπικά πράγματα, σε συνθήκες πολιτικού κενού και ιδεολογικού «επαναπροσδιορισμού.

Ο Δήμος ήταν πλέον στόχος, πεδίο ανέλιξης και «τρόπαιο» για προσωπικές φιλοδοξίες και πρωτόγνωρες συμπεριφορές.

Ξετυλίγοντας το κουβάρι από το σήμερα, ο «μίτος» επιστρέφει κάπου εκεί. Στην 7η Ιανουαρίου 2001. 

Στην πολιτική τα πράγματα ωριμάζουν σε δικούς τους χρόνους. 

Πριν 20 χρόνια ο Μενέλαςο Ποτουρίδης μίλησε για «τερατογενέσεις»…  Οι εξελίξεις μάλλον τον επιβεβαιώνουν…

 


Δ. Καρολίδης.

ΥΓ. Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό αρχείο, από συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου το 1995.

Η ασπρόμαυρη φωτογραφία είναι όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Λαός» τον Ιανουάριο του 2001. Την είχα βγάλει κάνοντας το ρεπορτάζ.

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ