Πόσα χρόνια διαρκεί ένας χρόνος; - Γράφει ο Χρήστος Καλαϊτζίδης

 

Σχεδόν δύο εβδομάδες έχουν περάσει από την αρχή της νέας χρονιάς, οπότε μπορούμε ίσως ακόμη να ευχόμαστε για το νέο έτος. Καλή χρονιά λοιπόν, με υγεία και χαρά. Ομολογουμένως το 2021 δεν έκανε και την καλύτερη είσοδο, αν λάβουμε υπόψη ότι η κατάσταση σχετικά με την πανδημία δεν φαίνεται να παρουσιάζει κάποια βελτίωση. Ταυτόχρονα, τα μέτρα παρατείνονται κάθε εβδομάδα, με αποτέλεσμα να αυξάνεται όχι μόνο η αγωνία για την τύχη των επιχειρήσεων και των καταστημάτων, αλλά και η πίεση (κυρίως οικονομική και ψυχολογική) που δέχεται η κοινωνία. Κι ενώ την πρωτοχρονιά δεν επιτρεπόταν να συγκεντρωθούν περισσότεροι των εννέα ανθρώπων σε κάθε σπίτι, για να γιορτάσουν μάλλον το τέλος του 2020 παρά την έλευση του 2021, δέκα ημέρες αργότερα φάνηκε εύλογο να συγκεντρωθούν περίπου είκοσι παιδιά σε κάθε αίθουσα με τις μάσκες και τις κουβέρτες τους. Πλην αυτών όμως, μόλις δύο ημέρες νωρίτερα μερικές χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες ακούσαμε και την επιβεβαίωση όσων λίγο-πολύ οι περισσότεροι εικάζαμε. Ο Υφυπουργός Παιδείας δήλωσε ότι το σχέδιο είναι να παραμείνουν τα πανεπιστήμια κλειστά και το εαρινό εξάμηνο και να εξακολουθήσουν να λειτουργούν υιοθετώντας το σύστημα της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης/ τηλεκπαίδευσης. Ίσως φανεί εύλογο σε όσους και όσες αναλογίζονται το ενδεχόμενο εξάπλωσης του ιού. Εντούτοις, η εμπειρία σχεδόν ενός έτους κατά το οποίο βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την πανδημία αποδεικνύει ότι ο κίνδυνος του ιού δεν μπορεί να αποτελεί το πρόσχημα, για να δικαιολογηθούν τραγικά λάθη.

Συγκεκριμένα, τα πανεπιστήμια διέκοψαν την διά ζώσης λειτουργία τους τον περασμένο Μάρτιο και έκτοτε δεν επαναλειτούργησαν διά ζώσης. Με δυο λόγια, εδώ και δέκα μήνες χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες πέραν του ότι έχουν αποξενωθεί από τον οικείο χώρο του πανεπιστημίου και το περιβάλλον του, είναι καθηλωμένοι μπροστά από μία οθόνη για πολλές ώρες καθημερινά. Ωστόσο, η επίκληση της υφιστάμενης κατάστασης δικαιολόγησε το εν λόγω φαινόμενο και η φοιτητική κοινότητα περίμενε. Τι περίμενε; Την αποτελεσματική διαχείριση της κατάστασης, προκειμένου να επανέλθει στην μία και μοναδική κανονικότητα, αυτήν της διά ζώσης φοίτησης, με ό,τι αυτή συνεπάγεται και στους υπόλοιπους τομείς πέραν των παραδόσεων (κοινωνικοποίηση, συναναστροφή).

Θα αντιτείνει ίσως κάποιος ή κάποια ότι από τη στιγμή που παραμένουν κλειστές χιλιάδες επιχειρήσεις, όπως προαναφέρθηκε, αναμενόμενο είναι να παραμείνουν κλειστά και τα πανεπιστήμια και να προσαρμοστούν οι φοιτητές και οι φοιτήτριες στην υπάρχουσα κατάσταση. Αν μη τι άλλο, φαίνεται εύλογη παρατήρηση. Βέβαια φαίνεται εύλογη, ίσως φαίνεται και ακαταμάχητη η θέση αυτή, υπό την προϋπόθεση ότι η μοναδική πηγή ενημέρωσης είναι η τηλεόραση. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί πριν από μερικές ημέρες γέλασα με την ψυχή μου, όταν αγαπημένο μου πρόσωπο, καθηγήτρια στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση, μού έστειλε απόσπασμα της δήλωσης ενός δημοσιογράφου σε τηλεοπτική εκπομπή, ο οποίος μέσα σε ξέφρενη χαρά εκθείαζε το Υπουργείο Παιδείας για το ότι κατάφερε το μοναδικό και ανεπανάληπτο κατόρθωμα της διανομής των φοιτητικών συγγραμμάτων στα σπίτια των φοιτητών και φοιτητριών. Αν δεν γνωρίζετε κάποιον φοιτητή, μπορείτε να πανηγυρίσετε κι εσείς. Οι υπόλοιποι ισορροπούμε μεταξύ νευρικού γέλιου και δακρύων. 

Και ερχόμαστε σε ένα άλλο ερώτημα: πόσο αυτονόητα είναι τα αυτονόητα; Ή – κατ’ άλλη διατύπωση- υπάρχουν πλέον πράγματα που μπορούν να εκλαμβάνονται ως αυτονόητα για όσες και όσους έχουμε την αξιοζήλευτη τύχη να σπουδάζουμε αυτή την τραγική περίοδο; Σήμερα το ημερολόγιο γράφει ότι είναι 13 Ιανουαρίου του 2021. Σε λιγότερο από μία εβδομάδα ξεκινούν οι εξετάσεις σε ορισμένες σχολές. Σε άλλες ξεκινούν σε δέκα ή δεκαπέντε ημέρες. Υπάρχουν φοιτητές και φοιτήτριες – και όχι, δεν είναι δύο ή τρεις- που δεν έχουν παραλάβει τα βιβλία που χρειάζονται, για να προετοιμαστούν για τις εξετάσεις που αρχίζουν σε λίγες μέρες. Ένα παιδί οκτώ ετών αν ερωτηθεί για το αν είναι λογικό να εξεταστεί χωρίς να έχει βιβλίο να διαβάσει προηγουμένως, θα απαντήσει με περισσή ευκολία ότι δεν είναι λογικό. Στην δική μας την περίπτωση αυτή είναι η πραγματικότητα. 

Κομμάτι της αυτής πραγματικότητας είναι η έλλειψη οργάνωσης της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Συγκεκριμένα, σε αίτημα των φοιτητών να παραδώσει ο διδάσκων μάθημα, αντί να αποστέλλει απλώς ηλεκτρονικά σημειώσεις, η απάντηση από τους αρμόδιους της σχολής ήταν ότι “στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής του ελευθερίας κάθε διδάσκων καθηγητής έχει την ευχέρεια να αποφασίζει τον κατά την κρίση του προσφορότερο τρόπο για την διδασκαλία του μαθήματος”. Έτσι, υπήρξε περίπτωση που η κρίση του διδάσκοντος τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι δεν παρουσιάζεται αναγκαίο να διδάξει ο ίδιος το μάθημα, έστω και διά του υπολογιστή, αλλά μπορεί αντί αυτού να αναρτήσει υλικό σε ηλεκτρονική πλατφόρμα, για να διαβάσουν οι φοιτητές, και οι όποιες απορίες – επίσης κατά την κρίση του- μπορούν να λυθούν μέσω e-mail. Σε άλλη σχολή το πρόγραμμα της εξεταστικής ανακοινώθηκε στους φοιτητές και τις φοιτήτριες μία μόλις εβδομάδα πριν την έναρξη των εξετάσεων. Επίσης, ο τρόπος εξέτασης επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια των διδασκόντων – όπου “διακριτική ευχέρεια” μπορείτε να εννοήσετε την όρεξη ή την περιβόητη προαναφερθείσα κρίση του διδάσκοντος. Άλλοι επιλέγουν την προφορική εξέταση, άλλοι την εξέταση με ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής, άλλοι την εξέταση με επίλυση ασκήσεων. Ίσως ορισμένοι το θεωρούν δείγμα ευελιξίας και προσαρμοστικότητας. Προσθέστε όμως σε αυτό το ότι και ο χρόνος εξέτασης εξαρτάται από την κρίση του καθηγητή, όπως και ο τρόπος. Απότοκα αυτών είναι κάποιες “τερατογενέσεις”, όπως η εξέταση με είκοσι ερωτήσεις σε πέντε ή δέκα λεπτά – πραγματικά γεγονότα, όχι πλάσματα της φαντασίας μας. Βέβαια, έχουν διατυπωθεί και απόψεις, όπως το να “κόβεται” ο εξεταζόμενος ή η εξεταζόμενη εάν κατά τη διάρκεια της εξέτασης διακοπεί η σύνδεσή του στο διαδίκτυο – άλλωστε είναι γνωστό πως ποτέ και κανένας δεν αντιμετωπίζει τέτοιου είδους πρόβλημα, αλλά όλοι και όλες αντιγράφουν.

Και για ποιο λόγο γράφονται όλα αυτά; Όλα αυτά γράφονται, όχι για να ικανοποιηθεί κάποια εσωτερική ανάγκη για άγονη διαμαρτυρία. Όλα αυτά γράφονται, για να αντιληφθούμε όλες και όλοι ότι η κατάσταση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αγνοείται εγκληματικά. Έχει σχεδόν ξεχαστεί η τριτοβάθμια. Και αν την περασμένη άνοιξη προσπαθούσαμε να δώσουμε ελαφρυντικά σκεπτόμενοι ότι πρόκειται για μία πρωτόγνωρη κατάσταση, η πάροδος δέκα μηνών και η μεσολάβηση ήδη δύο εξεταστικών περιόδων, αυτής του Ιουνίου- Ιουλίου και αυτής του Σεπτεμβρίου, δεν επιτρέπουν δικαιολόγηση των αδικαιολογήτων. Υπό αυτό το πρίσμα και λαμβανομένων υπόψη όλων των παραπάνω, αντιλαμβανόμαστε ότι η εξαγγελία για συνέχιση της εξ αποστάσεως διδασκαλίας όχι μόνο δεν είναι αδιάφορη ή αναμενόμενη, αλλά ακούγεται τρομακτική. Και είναι πράγματι τρομακτική, γιατί για τις φοιτήτριες και τους φοιτητές αυτός ο χρόνος που πέρασε δεν διήρκεσε έναν χρόνο. Διήρκεσε και διαρκεί πολύ περισσότερο.

 

Ο Χρήστος Καλαϊτζίδης είναι φοιτητής του Τμήματος Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Κατάγεται από την Βέροια και αποφοίτησε από το 5ο Γενικό Λύκειο Βέροιας. Έχει συμμετάσχει σε ομάδες επιχειρηματολογίας και έχει παρακολουθήσει συνέδρια νομικού και πολιτικού περιεχομένου. Κύριο ενδιαφέρον του είναι η λογοτεχνία, ενώ τού αρέσει πολύ και ο κινηματογράφος. Στα ενδιαφέροντά του συγκαταλέγονται επίσης η αρθρογραφία σχετικά με ζητήματα κοινωνικά, πολιτικά, νομικά και ιστορικά, καθώς και η παρακολούθηση και ο σχολιασμός της επικαιρότητας.

 

Πηγή: https://pollsandpolitics.gr/

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ