Εν Βεροία – 8 Φεβρουαρίου 2010: Συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου – Όταν πέσανε οι μάσκες…

 

Στις 8 Φεβρουαρίου συνεδριάζει το Δημοτικό συμβούλιο Βέροιας. Τυπικά πρόκειται για μια συνεδρίαση του συμβουλίου. Ουσιαστικά πρόκειται για την έναρξη του προεκλογικού αγώνα για την διακαώς επιθυμούμενη επανεκλογή της τότε δημάρχου.

Για την επίτευξη αυτού του στόχου χρησιμοποιούνται διάφορα «μέσα», όχι απαραίτητα όλα θεμιτά….

Στην πρώτη φάση, ξεκινάει η εξόντωση κάθε άλλης φωνής και η «σύμπτυξη» σε ένα μοντέλο σουλτανικού τύπου.

Η τότε δήμαρχος μπαίνει ήδη στον 4ο χρόνο της θητείας της, έχοντας ως «παραγωγή» έργου διάφορες εκδηλώσεις, μεγάλες υποσχέσεις, αλλά το σημαντικότερο, έχει κατορθώσει να πετύχει τον απόλυτο έλεγχο της συντριπτικής πλειοψηφίας των ΜΜΕ. 

Από τις αρχές του 2007 αρχίζουν να εμφανίζονται τα διάφορα sites στην αρχική τους μορφή και η ηλεκτρονική ενημέρωση κάνει τα πρώτα της βήματα στο – πρωτόγονο για τα σημερινά δεδομένα – τοπίο του διαδικτύου.

Ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό επιτελείο ελέγχου στήνει διάφορα «πάρτι» υπό μορφή "σπουδαίων εκδηλώσεων", όπου εκεί γίνεται ένα άλλο πάρτι χορηγιών και άλλων κονδυλίων στα οποία προτεραιότητα έχουν οι «πρόθυμοι» υπηρέτες της «ντιρεκτίβας» των καλών ειδήσεων.

Μόνο για το έτος Αθλητισμού, το «γραφείου τύπου» ανατίθεται απ’ ευθείας με αντιμισθία 10.000 ευρώ. Όπως αποδεικνύεται αργότερα, τίποτα δεν γίνεται τυχαία.

Σε πολιτικό επίπεδο, στο Δημοτικό Συμβούλιο η τέως δήμαρχος κάνει κανονικό πάρτι… 

Αξιωματική αντιπολίτευση είναι ο Χρήστος Σκουμπόπουλος, επικεφαλής μιας παράταξης από την αρχή απογοητευμένης και πολύ γρήγορα με εικόνα διάλυσης. Οι μόνοι που μένουν να τον πλαισιώνουν – και αυτοί όταν μπορούν – είναι κάποια μέλη της παράταξης του πιστά μέχρι τέλους στον επικεφαλής.

Ο Χρήστος Σκουμπόπουλος ελπίζει να έχει μια ευκαιρία να πάρει τη ρεβάνς του 2006, παρ’ όλο που κορυφαία στελέχη της Ν. Δημοκρατίας εκφράζουν ανοιχτά όχι μόνο την αποκοπή τους από κάθε έννοια στήριξης, αλλά και την βεβαιότητα ότι στις επικείμενες εκλογές δεν θα έχει τη υποστήριξη της «γαλάζιας παράταξης» ο άλλοτε εκλεκτός της.

Ο Χρήστος Σκουμπόπουλος επιμένει να υπηρετεί – έστω και μόνος – το ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να ελπίζει – μέχρι την τελευταία στιγμή – ότι «τα κεντρικά» θα αποφασίσουν διαφορετικά από αυτό που θέλουν οι «άσπονδοι» πλέον τοπικοί «γαλάζιοι» παράγοντες.

Συγκρούεται έντονα με τη δήμαρχο και την παράταξή της, αλλά αποφεύγει τις συγκρούσεις που μπορεί να έχουν αντίκτυπο στην προσδοκώμενη νέα υποψηφιότητά του.

Η (τέως) δήμαρχος δεν έχει λόγους να ανησυχεί. 

Η τρίτη παράταξη του δημοτικού συμβουλίου κάνει αντιπολίτευση «υψηλής πολιτικής», αλλά μεταξύ των δύο, αναμφίβολα νιώθει περισσότερο «συγγενής» πολιτικά με την δήμαρχο παρά με τον «δεξιό» Σκουμπόπουλο. 

Αποφεύγει να «λερώσει τα χέρια της» με θέματα της καθημερινότητας και αφήνει την τέως δήμαρχο να «κάνει παιχνίδι», σε ένα μορατόριουμ που στο βάθος της ιστορίας γράφει «δημοκρατικές δυνάμεις».

Ταυτόχρονα η (τέως) δήμαρχος «χαϊδεύει» τα «βασικά πολιτικά ένστικτα» της παράταξής της, τα μέλη της οποίας μετά από μια 4ετία στην αντιπολίτευση και με την ολοκλήρωση μιας «ευτυχισμένης» θητείας στην εξουσία, είναι έτοιμοι, με θαυμαστή πειθαρχία, να υπερασπιστούν – πάση θυσία και με κάθε τρόπο – την μακροημέρευσή τους στις γοητευτικές και προσοδοφόρες καρέκλες.

Τα «γαλάζια τζάκια» που έχουν βάλει οριστικό «άκυρο» στον Σκουμπόπουλο και με δεδομένη μια στάση αδράνειας σε ό,τι αφορά τα δημοτικά πράγματα, βρίσκουν σχεδόν συμπαθή την κ. δήμαρχο η οποία άλλωστε είναι «δικιά τους», ως «γαλαζοαίματη» γόνος αστικής οικογένειας.

Σε ένα τέτοιο τοπίο η ενημέρωση είναι πλήρως εναρμονισμένη με το κλίμα, πολύ δε περισσότερο όταν αυτή η «εναρμόνιση» επιβραβεύεται με διάφορους τρόπους.

Έτσι φτάνει η ώρα που πρέπει να ξεριζωθούν τα όποια εναπομείναντα – «αφελή» -  αγκάθια που επιμένουν να αρνούνται να είναι «χανουμάκια» …  

Λίγες μέρες πριν τη συνεδρίαση της 8ης Φεβρουαρίου 2010 το Verianet αποκαλύπτει και δημοσιεύει όλα τα έγγραφα της προμήθειας ειδών βρεφονηπιακού σταθμού, τα οποία, σε αντίθεση με τις σπαρακτικές εκκλήσεις της δημάρχου για να στηριχτεί η τοπική αγορά, οι προμήθειες αυτές γίνονται εκτός νομού.

Η αποκάλυψη όχι μόνο πέφτει στο κενό, αλλά αντιμετωπίζεται με την εφαρμογή μιας παραποίησης για σεμινάριο!!!!

Παρ’ όλο που υπάρχουν όλα τα στοιχεία (αποφάσεις, παραγγελίες, δελτία αποστολής, πρωτόκολλα παραλαβής), ο «αρμόδιος» τα αρνείται όλα ως «συκοφαντικά»!!! 

Η επιλογή της ημέρας δεν είναι καθόλου τυχαία. Τη συνεδρίαση παρακολουθούν εργαζόμενοι στους βρεφονηπιακούς σταθμούς οι οποίοι ήδη έχουν ενημερωθεί ότι συκοφαντούνται!!!!

Το προεδρείο αφήνει τη διαδικασία να πάει στα μέτρα μεθόδευσης. Η δήμαρχος με ύφος «δεν ξέρω τίποτα εγώ», δίνει το σύνθημα…

Ο Σκουμπόπουλος ο οποίος είναι πλήρως ενημερωμένος για το τι πραγματικά έγινε με τις προμήθειες, κρατάει στάση σιωπής και η ελάσσων αντιπολίτευση, η οποία έχει και προσωπικούς λόγους, αφήνει να θριαμβεύσει η σκευωρία!!!

Στο «κόλπο» είναι και φυλλάδα με υποτιθέμενο «επαναστατικό πρόσημο» η οποία με εμετικό σχόλιο σιγοντάρει την απόλυτη παραποίηση των πραγμάτων.

Η αποθέωση του Μακιαβελισμού έρχεται λίγες μέρες αργότερα όταν απαιτείται και εφαρμόζεται «κομματική πειθαρχία» στην απόφαση  διοικητικού συμβουλίου, μέλη του οποίου για αρκετά χρόνια αργότερα, κατά δήλωσή τους, δεν ξέρανε τι ακριβώς ψηφίζανε, ενώ αποφασίζεται η χρηματοδότηση από το Δήμο, μήνυσης και αγωγής!!!!

Υποβάλλεται μήνυση στην οποία προανακριτικά καταθέτουν «μάρτυρες» οι οποία κάποια χρόνια αργότερα ομολογούν ότι δεν γνώριζαν καν το περιεχόμενο των όσων «κατέθεσαν»…

Η όλη υπόθεση εξυφαίνεται με όρους καθεστώτων μεσαιωνικού τύπου…

Επί 7 συναπτά έτη η ιστορία – και ο κατηγορούμενος – σέρνεται στα δικαστήρια, με απίστευτες καταστάσεις, πρωτοφανείς για τα δικαστικά δεδομένα. 

Το δημοτικό καθεστώς της νοοτροπίας των «αφεντικών της πόλης» το οποίο θεωρεί αδιανόητο να πάει κάποιος αντίθετα στις προσταγές των «αφεντικών», έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο κάτω από τη μάσκα των «σοσιαλιστικών ιδεών» και των «δημοκρατικών αρχών»…

Πολλά χρόνια αργότερα, άνθρωποι που τότε πρωτοστάτησαν και συνεργάστηκαν σ’ αυτή την ελεεινή υπόθεση, ομολογούν ότι ενήργησαν είτε υπό το καθεστώς επιβολής τυφλής πειθαρχίας, είτε χωρίς να γνωρίζουν επακριβώς την πραγματικότητα. 

Κάποιοι τουλάχιστον έστω και μετά από χρόνια, είχαν την ευθιξία και την εντιμότητα να παραδεχτούν τις συνθήκες και τα κίνητρα. Αυτό τουλάχιστον αποτελεί μια ηθική δικαίωση για μια ταλαιπωρία που στήθηκε με τον πιο πρόστυχο, απάνθρωπο και εκδικητικό τρόπο.

Κάποιοι άλλοι όχι μόνο αδιαφόρησαν πλήρως, αλλά σήμερα εμφανίζονται με περισπούδαστο υφάκι και παριστάνουν τους «αριστερούς» προστάτες της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης…

Αυτή η κατάντια που συνεχίζει να διαπλέκεται και να υπηρετεί τα ίδια συμφέροντα και την ίδια νοοτροπία των «ιδιοκτητών της πόλης»…

 

Αρχείο – Κείμενο: Δημήτρης Καρολίδης

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ