Ενοχλήθηκαν οι Ημαθιώτες από την αποστρατεία του Διονύση Κούγκα

 

Ενοχλήθηκαν οι Ημαθιώτες από γεγονός της αποστρατείας του Διονύση Κούγκα. Ήταν κάτι περισσότερο από εμφανής η απαρέσκεια στην απόφαση της αποστρατείας και της αντικατάστασής του και αυτό εκφράστηκε με σωρεία μηνυμάτων.

Θα πει κανείς ότι «ο νοικοκύρης» και στην προκειμένη περίπτωση, η «ηγεσία» ξέρει καλύτερα, αλλά στην περίπτωση αυτή κανείς δεν κατάλαβε το σκεπτικό.

Και μάλιστα όταν ο ίδιος ο αρμόδιος υπουργός είναι Ημαθιώτης, σχεδόν «κοντοχωριανός» με τον, πρώην πλέον, αστυνομικό διευθυντή και είχε προσωπική αντίληψη των πραγμάτων.

Ο Διονύσης Κούγκας έχει μια ξεχωριστή υπηρεσιακή διαδρομή. Ξεκίνησε από «χαμηλά», δούλεψε μέσα στον κόσμο… Δεν ήταν ο «ατσαλάκωτος της γυάλας»…

Είχε μια εξαιρετική παραγωγή έργου στη Σχολή Μετεκπαίδευσης Βορείου Ελλάδος η οποία κάτω από τη δική του διοίκηση μετατράπηκε σε πολυδύναμο κέντρο, πολύ πιο πάνω από το μέσο όρο.

Τα συνεχόμενα σεμινάρια, η δημιουργία υποδομών φιλοξενίας και διαμονής, το σκοπευτήριο που δημιουργήθηκε με προσωπικές ενέργειες, είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα του έργου που επιτελέστηκε και η παρακαταθήκη που άφησε πίσω όταν ανέλαβε την αστυνομική διεύθυνση Ημαθίας.

Εκεί πραγματικά ο κ. Κούγκας έδωσε ρεσιτάλ…

Μετά από πολλά χρόνια η Ημαθία είχε έναν ντόπιο αξιωματικό, επικεφαλής της διεύθυνσης.

Ο Διονύσης Κούγκας ήξερε πρόσωπα και πράγματα. Πατούσε με την άνεση της γνώσης όλων των καταστάσεων και αυτό ήταν ένα πολύ κρίσιμο πλεονέκτημα.

Έβαλε στην «υπηρεσία» το ανθρώπινο πρόσωπο του φίλου της διπλανής πόρτας. Δεν «πούλησε μούρη», δεν έκανε επίδειξη εξουσίας. Σε καμιά περίπτωση… Αντίθετα! Όσοι τον γνώρισαν – και τον γνώριζαν πολλοί – εκτίμησαν έναν άνθρωπο με το «Α» κεφαλαίο, που ήταν πρώτα και πάνω απ’ όλα φίλος.

Με την πόρτα του γραφείου του ανοιχτή, με μόνιμη διάθεση να βοηθήσει εκεί που μπορούσε, προσεγγίζοντας τον πολίτη σαν συμπολίτη και αναπτύσσοντας μια σχέση σεβασμού.

Να το πούμε απλά, «χτύπησε στο φιλότιμο»…

Πάνω σ’ αυτά τα μέτρα ήταν η λειτουργία όλης της υπηρεσίας. Με δυο λόγια, με απλά λόγια, έβγαλε τον «μπάτσο» από τη νοοτροπία της αστυνομίας και την μπόλιασε με το αίσθημα του ένστολου που βρίσκεται δίπλα στον πολίτη.

Να μου επιτραπεί μια πολύ προσωπική αναφορά…

Κοντεύω τα 30 χρόνια στο αστυνομικό ρεπορτάζ… Εκ των πραγμάτων γνώρισα και τις δυο όψεις στις σχέσεις «κράτους-κοινωνίας».

Υπήρξαν περίοδοι που οι σχέσεις αυτές είχαν θετικό πρόσημο. Υπήρξαν και περίοδοι και καταστάσεις που τα πράγματα έφτασαν στο «ως εδώ και μη παρέκει»!!!

Μιλώντας απλά θα πω ότι ο Κούγκας «καλόμαθε» την Ημαθία, «καλόμαθε» τους Ημαθιώτες… Και σπεύδω να διευκρινίσω ότι με το «καλόμαθε» εννοώ όσα ανέφερα παραπάνω. Παγίωσε μια σχέση κοινωνικότητας και αυτό εκτιμήθηκε από τον κόσμο.

Αποφεύγω να μιλώ κολακευτικά για κάποιον που είναι εν ενεργεία… Ακόμη κι αν το αξίζει… Πρώτον, για να μην θεωρηθεί ότι πρόκειται για το κοινώς λεγόμενο «γλείψιμο» που απεχθάνομαι όσο τίποτε άλλο… Δεύτερον γιατί πάντα περιμένεις να δεις το τέλος μιας διαδρομής για να έχεις ολοκληρωμένη άποψη.

Και βέβαια υπάρχει το κυριότερο… Η αξία είναι να σε τιμούν όταν πλέον δεν σ’ έχουν ανάγκη… Όταν έχεις βγάλει τη στολή, τα γαλόνια, όταν είσαι πλέον ένας απλός πολίτης…

Δεν ξέρω ποιοι ήταν οι λόγοι που η ηγεσία αποφάσισε όπως αποφάσισε. Ήταν μια επιλογή που θα  μπορούσε να είναι και εντελώς διαφορετική…

Από τη στιγμή που πάρθηκε αυτή η απόφαση, είναι σεβαστή… Αλλά ας ξέρει η ηγεσία, υπηρεσιακή και πολιτική, ότι οι Ημαθιώτες ενοχλήθηκαν… Τους πείραξε…  Έφυγε ένας δικός τους άνθρωπος… Που τόσα χρόνια, σε τόσα πόστα, σε τόσες υποθέσεις, με κρίσιμους και λεπτούς χειρισμούς, δεν έδωσε το παραμικρό δικαίωμα..

Έφυγε με ψηλά το κεφάλι… Και τα συναισθήματα όλων τον συνοδεύουν…

Δ. Καρ

 

 

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ