Η άποψή μου για τα κελιά των ναών και των παρεκκλησίων της Νάουσας – Του Μανώλη Βαλσαμίδη

 

Στη Νάουσα φαίνεται ότι όλοι ο ναοί και τα παρεκκλήσια είχαν κελιά. Ακόμη και η μέσα Υπαπαντή. Αυτό σημαίνει ότι κάποτε αυτά τα κελιά κτίστηκαν για να αντιμετωπίσουν κάποια μεγάλη ανάγκη.

Στη Νάουσα μετά τον χαλασμό μεταφέρθηκαν και κατοίκησαν στην περιοχή του κατεστραμμένου ναού του Αγίου Δημητρίου λιγότερες από 100 οικογένειες Τούρκων, που αποτέλεσαν την κυρίαρχη Μουσουλμανική Κοινότητα Στο οικόπεδο του ναού κτίστηκε τζαμί, που σημαίνει ότι η Νάουσα κατακτήθηκε. Ο Τάφος του οικιστή υπήρχε μέχρι πριν κάποιες δεκαετίες στη θέση τζαμί.

Το 1830 ο Σουλτάνος επιτρέπει να κατοικήσουν στην πόλη και Χριστιανοί. Να κατοικήσουν πού; Τα πάντα είχαν διανεμηθεί ως αδέσποτα κτήματα επαναστατών και επιπλέον η συμπεριφορά των Τούρκων ήταν εγκληματικά αυθαίρετη. Η αυθαιρεσία τους κάποιες φορές έφτασε στα ιεροδικεία. Αρπαγές γυναικών, βάναυση συμπεριφορά, καταγράφονται σε πρακτικά δικών.

Ένας άξιος ποιμενάρχης, μακάρι να βρεθεί κάποιος και να αναδείξει επιστημονικά την προσωπικότητά του, ο Βερροίας και Ναούσης Διονύσιος Β΄, στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Μαζεύει τους πρώτους Χριστιανούς στον Πρόδρομο, κτίζει σε μια εικοσαετία τέσσερες εκκλησιές και συνάγει γύρω από αυτές τους επαναπατριζόμενους Ναουσαίους και όσους άλλους κατέφευγαν στη Νάουσα από τα γύρω εμπερίστατα χωριά.

Ταυτόχρονα ενεργεί και πετυχαίνει τη έκδοση δυο φιρμανιών που αναγνωρίζουν το αυτοδιοίκητο της Χριστιανικής Κοινότητας και ορίζουν ότι δεν έχει δικαίωμα η μία Κοινότητα να αναμειγνύεται στα εσωτερικά της άλλης.

Η άποψή μου λοιπόν είναι πως τα κελιά κτίστηκαν για την ασφάλεια των πρώτων νέων κατοίκων της Νάουσας και χρησιμοποιήθηκαν στα κατοπινά χρόνια και για άλλες περιπτώσεις άφιξης κατατρεγμένων χριστιανών, όπως μαρτυρούνται από την Παράδοση.

Ευχαριστώ όσους φανερά ή κρυφά μπήκαν στο διάλογο και κατέθεσαν τις απόψεις τους

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ