Η πενταμερής για το Κυπριακό, το «Τσεσμέ» και το μέλλον του Ελληνισμού - Γράφει ο Γιάννος Μπαρμπαρούσης

 

Η ενεστώσα κατάσταση στο Κυπριακό, καθ’ οδόν  προς την πενταμερή, εγκυμονεί κινδύνους. Ουσιαστικά αποπειράται μια συνολική διευθέτηση του «νέου Ανατολικού ζητήματος» από υπερεθνικά συμφέροντα που βδελύσσονται την προοπτική κεφαλαιοποίησης της ελληνικής ισχύος. Ελλάδα και Κύπρος επιβάλλεται να ενεργήσουν ως φορείς μιας πολιτικής αντίληψης η οποία θα στηρίζεται στις αρχές και τις αξίες με τις οποίες συγκροτήθηκαν οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες: σεβασμός στο διεθνές δίκαιο και την εθνική κυριαρχία, συλλογική ασφάλεια και αποφυγή χρήσης βίας στην επίλυση διεθνών διαφορών. Όλα αυτά όμως πρέπει να στηρίζονται σε αξιόπιστη αποτροπή και αποφασιστικότητα· αναμφίλεκτα, η ηθική δίχως την συμπαράσταση της ισχύος δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία όπως γνωρίζουμε από την εποχή του Θουκυδίδη.

Πρέπει με αδρότητα να διαυγάσουμε τις συνθήκες και τους όρους των συνεννοήσεων, καθώς στωμύλοι καλοθελητές, γνωστοί εκ της προδικασίας, επιχειρούν να τεμαχίσουν την ενότητα του Ελληνισμού και να μας υποβιβάσουν στο περιθώριο της διεθνούς ζωής με μια λύση-πακέτο. Επιβάλλεται όλοι οι αρμόδιοι να εννοήσουν ότι δεν υφίσταται μέλλον για τον Ελληνισμό στον αιώνα μας εάν φαλκιδευτεί η αυθύπαρκτη πολιτική, στρατηγική, πολιτισμική και οικονομική οντότητα και ιδιοσυστασία του.

Το θέμα, δηλαδή, δεν αφορά μόνο στην κατανομή οικονομικών και ενεργειακών πόρων· αυτό είναι το έλασσον. Τι θέλουμε να πούμε; Εκτός από το Καστελλόριζο, υπάρχει και η Λήμνος. Με την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια σε όλο το μήκος της εθνικής ακτογραμμής, το στρατηγικό υπερόπλο του ελέγχου των Στενών από την Τουρκία εκμηδενίζεται. Εάν, δε, ακολουθήσει διμερής καθορισμός ΑΟΖ Ελλάδας – Κυπριακής Δημοκρατίας τότε ολόκληρος σχεδόν ο θαλάσσιος χώρος από την Αδριατική έως τα Ιεροσόλυμα, θα διαφεντεύεται από τον Ελληνισμό, με όλα τα γεωστρατηγικά, οικονομικά και ενεργειακά συμπαρομαρτούντα. Παρά την μεταβολή του κέντρου βάρους της παγκόσμιας οικονομίας προς την περιοχή Ασίας – Ειρηνικού στον αιώνα μας, όταν ο Ναπολέων Βοναπάρτης υποστήριζε ότι η Μεσόγειος θα είναι πάντα το κέντρο του κόσμου, βρισκόταν ένθεν της αληθείας.

Οποιαδήποτε συμφωνία με τους Τούρκους (ειδικά μάλιστα αν πρόκειται για grand bargain) εκτός του ανωτέρω πλαισίου ίσως φέρει πρόσκαιρα οικονομικά οφέλη και μια υφολική μείωση της έντασης αλλά θα υποβιβάσει το status της Ελλάδας, μετατρέποντάς την σε δορυφόρο και απόφυση τη νέας Οθωμανίας. Αλλά και η αναστολή των προκλήσεων θα είναι πρόσκαιρη, καθώς η ιστορία της Τουρκίας είναι μια ιστορία παραβίασης της υπογραφής της. Σε τρία – πέντε χρόνια θα εκκινήσει νέος γύρος απαιτήσεων που μοιραία θα καταλήξει σε νέα λύση-πακέτο. 

Ως διαπραγμάτευση δύναται να ορισθεί  η αμοιβαία ανταλλαγή παραχωρήσεων με σκοπό την επίτευξη λύσης αποδεκτής από τα αντισυμβαλλόμενα μέρη. Όταν, όμως, ο ένας αντισυμβαλλόμενος συμφωνεί αστασίαστα να διαπραγματεύεται παρά τις έκνομες ενέργειες του άλλου, τότε διακηρύσσει, urbi et orbi, ότι αποδέχεται να συζητάει υπό πίεση, ωσάν ηττημένος σε πόλεμο, ενώ συγχρόνως αυτοαναιρείται υπονομεύοντας την θέση του, καθώς δίνει την εντύπωση ότι οι παράνομες ενέργειες δημιουργούν τετελεσμένα, τα οποία δεν αμφισβητεί σοβαρά και δεν δύναται να αντικρούσει. Οι βόλτες του «Τσεσμέ» στο Αιγαίο εκεί αποσκοπούν. Κερδίζει αυτός που εμπνέει πεποίθηση.

 Οι επεκτατικές στοχεύσεις της Τουρκίας  είναι πασίδηλες και εδράζονται σε γερά, διαπαραταξιακά θεμέλια. Ο νέος εκλεκτός του ισλαμιστή Ερντογάν είναι ο γηραιός Μαοϊκός Ντογού Περιντσέκ (κοσμικός όσο δεν πάει· μακάρι στην Ελλάδα να είχαμε περισσότερους Μαοϊκούς και λιγότερους δικαιωματιστές…) υπέρμαχος του Ευρασιατικού ρεύματος και τακτικός συνομιλητής του πουτινικού Ντούγκιν. Δεν μας ενδιαφέρει λοιπόν εάν ανατραπεί ο Ερντογάν, ίσως όμως μπορέσουμε να εκμεταλλευθούμε σε τακτικό επίπεδο μία τέτοια εξέλιξη, με προοπτικές (έστω πρόσκαιρης) πολιτικής αποσταθεροποίησης και περαιτέρω οικονομικής εξουθένωσης. Πραγματική αλλαγή θα λάβει χώρα μόνο εάν η Τουρκία αποκόψει αληθινά τους δεσμούς της με το Δυτικό στρατόπεδο. Δεν το θέλουν ούτε οι Τούρκοι, ούτε πολλοί εκ των εταίρων μας. Έτσι όμως που τους έχουμε στριμώξει στην Ανατολική Μεσόγειο (όπου βρίσκονται ουσιαστικά απομονωμένοι), το ενδεχόμενο ηρωικής εξόδου δεν είναι τόσο ακλόνητο όσο ήταν ακόμα και πέντε χρόνια νωρίτερα.

Είναι βαρύ το φορτίο των ιθυνόντων, αλλά εάν μείνουν στις επάλξεις θα τους χαμογελάσει ολβιόδωρη μοίρα. Σε διαφορετική περίπτωση, δεν πρέπει να αγνοούν την ευαγγελική ρήση:

«Ὃς δ’ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς εὶς τὸν τράχηλον αὐτοῦ, καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης».

 
 
www.militaire.gr
 
 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ