Για τον Πάμπλο Χασέλ - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

«Αλίμονο στην χώρα που χρειάζεται ήρωες. Αλίμονο στην εποχή που βασίζεται στον ηρωϊσμό των απλών ανθρώπων, αν-ιδ-ο-τελών» (Κωνσταντίνος Μπούρας, ‘Περίσκεψις’). 

 

Η ιστοσελίδα του ραδιοφωνικού σταθμού '9,84,' με σύντομο άρθρο της, αναφέρεται στην κατάσταση που επικρατεί στην Ισπανία τις τελευταίες ημέρες, μετά από την σύλληψη του μουσικού Πάμπλο Χασέλ, με την κατηγορία της εξύβρισης και της προσβολής της μοναρχίας. Και ακόμη, της «εξύμνησης τρομοκρατικών οργανώσεων», όπως διαβάζουμε σε αντίστοιχης θεματολογίας άρθρο, της 'Εφημερίδας των Συντακτών.' 

Εν τοις πράγμασι εφαρμογή του λεγόμενου και ως 'τρομονόμου' (‘φορτισμένος’ όρος),  στην χώρα της Ιβηρικής χερσονήσου, αναδεικνύει δραστικά, ζητήματα που άπτονται της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης,  και περαιτέρω, του ίδιου πυρήνα παραγωγής λόγου και δη πολιτικού λόγου. 

Τα σημαίνοντα της 'προσβολής' και της 'εξύμνησης,' επικαλέσθηκε η Ισπανική κυβέρνηση συνασπισμού του Σοσιαλιστικού κόμματος και του κόμματος των 'Podemos' και οι αρμόδιες αρχές της χώρας, για την σύλληψη του Καταλανικής καταγωγής ράπερ, που εν προκειμένω αναζήτησε προστασία στους χώρους του πανεπιστημίου της Γέιδα.

 Η επίκληση αυτών των σημαινόντων, διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για την συγκρότησης της έννοιας της 'επικινδυνότητας' που κατά τις αρμόδιες Ισπανικές αρχές, δύναται να 'ενσαρκώσει' και 'ενσαρκώνει' ο Πάμπλο Χασέλ.  Εάν σταθούμε στο τελευταίο σημείο, τότε θα αναφέρουμε πως γύρω από ό,τι προσλαμβάνεται ως μείζονα 'αξία' και πληθυντικά, ως μείζονες, Ισπανικές 'αξίες,' (η μοναρχία), αρθρώνονται, αφενός μεν η διεκδίκηση της κοινωνικής-πολιτικής συναίνεσης επί ενός προσώπου που δεν καυτηριάζει αλλά 'προσβάλλει' καταστατικά, και, αφετέρου δε, η συγκρότηση μίας λογοκριτικής συνθήκης η οποία, είναι τόσο προληπτική όσο και «παραγωγική».

Ως προς αυτό, υιοθετούμε μία θεωρητική αντίληψη περί λογοκρισίας που βρίσκεται στην αντίληψη της Αθηνάς Αθανασίου που αντλώντας από τις αντίστοιχες επεξεργασίες της Αμερικανίδας πολιτικής φιλοσόφου Judith Butler, τονίζει πως «η λογοκρισία-εννοούμενη όχι απλώς ως στερητική αλλά ως παραγωγική, λογοθετική εκφορά της εξουσίας-συγκροτεί το υποκείμενο του λόγου. Δεν μπορεί, έτσι, παρά να είναι ατελής».

 Σε αυτό το πλαίσιο, η καθηγήτρια του Παντείου  Πανεπιστημίου, ομνύει σε μία ευρύτερη αντίληψη περί λογοκρισίας, εμπλουτίζοντας τις σχετικές επεξεργασίες πολιτικού-δικαιικού τύπου, θέτοντας την εντός του περιγράμματος της εξουσίας και των λόγων-αξιών που την συνέχουν, και παράλληλα, προσδιορίζοντας την ως μείζονα προϋπόθεση επί τη βάσει της οποίας, δύναται να αξιο-θεμελιωθεί η 'αλήθεια' της εξουσίας. 

 Στην Ισπανία και στο υπόδειγμα Χασέλ, η σύλληψη του ράπερ λειτουργεί και ως εγχείρημα επανεπινόησης των όρων δόμησης των θεσμών και της εξουσίας, με το στοιχείο της σύλληψης, οριακά και μη, να προσιδιάζει προς τον άξονα παραγωγής του 'επιτρεπτού' και 'νόμιμου' και ηθικού λόγου, του 'κανονικού' λόγου, ενεργήματα τα οποία διαπέρασε ο κριτικός λόγος του Πάμπλο Χασέλ.

 Η σύλληψη του οποίου, επι-τελείται στο περιβάλλον αυτής της γλώσσας-γίγνεσθαι, της γλώσσας-πράττειν, εκεί όπου η σύλληψη του δεν είναι παρά η εμβάπτιση στα νάματα μίας 'Ισπανικότητας' που αναγνωρίζει μετονομάζοντας: Έτσι, ο Χασέλ δεν είναι παρά ένας κοινός 'υβριστής,' μία 'απειλή' για την τάξη πραγματώνοντας (βαθύτερη διάσταση), ταυτόχρονα, την αίσθηση του 'κινδύνου' για την 'ορθή' διαπαιδαγώγηση των νεότερων γενεών. Κάτι που μας ωθεί στο να αναφέρουμε πως η κρατική λογοκρισία ως «παραγωγή λόγου» που είναι κάτι περισσότερο από ανεκτός και δόκιμος, εμπεριέχει και διαστάσεις ενός κοινωνιο-ηλικιακού και αξιακού πατερναλισμού, που σπεύδει να 'προστατεύσει' τις νεότερες ηλικίες (που ακούν αυτή την μουσική) από τον 'διαφθορέα' και τον κοινό 'συκοφάντη.' 

Διευρύνοντας και άλλο την όλη εικόνα, θα τονίσουμε, πως είχε προηγηθεί η προ τριετίας καταδίκη του μουσικού (2018), με την έννοια της «επαναληψιμότητας» του Ζακ Ντερριντά, να μας βοηθά να τονίσουμε πως, χάριν μίας λεκτικής 'επαναληψιμότητας' που δεν αρκείται στο ευκταίο, συντελείται η νοηματοδότηση, ευκρινέστερα, του 'ά-λογου': Δίπλα στην 'λογική' ή αλλιώς στον 'ορθό' και μετριοπαθή λόγο, η κριτική του ράπερ εμπίπτει στην κατηγορία του 'ά-λογου' και του 'αδιανόητου.' 

Με αφορμή την σύλληψη του Πάμπλο Χασέλ, έχει αναπτυχθεί ένα ανομοιογενές πολιτικοϊδεολογικά, κίνημα, που έχει ήδη αποκτήσει χρονική διάρκεια, και  που διεκδικεί, την αποφυλάκιση του, και επίσης, την απόσυρση του γνωστού ως 'τρομονόμου,' κίνημα το οποίο φέρει τα εξής χαρακτηριστικά: Πρώτον, έχει ως πυρήνα εκδήλωσης του την Καταλωνία, τόπο καταγωγής του ράπερ, με τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας εκεί (Βαρκελώνη) να καθίστανται ιδιαίτερα δυναμικές.

Δεύτερον, τροφοδοτείται από τον ίδιο πολιτικοϊδεολογικό ριζοσπαστισμό του Χάσελ, (ο οποίος παίζει τεχνηέντως με την αντίδραση-πρόκληση), με τρόπο που θεωρούμε πως είναι ευδιάκριτος στις μορφές δράσης που επιλέγονται.

 Τρίτον, και ως συνέπεια του δεύτερου χαρακτηριστικού, επιλέγονται διάφορες μορφές ή αλλιώς, ρεπερτόρια δράσης, κάποια εκ των οποίων τείνουν προς ό,τι ο Mark Beissinger, αποκαλεί ως «μαζικά βίαια επεισόδια», τα οποία και  περιλαμβάνουν την συνειδητή εμπλοκή σε συγκρούσεις με τις αστυνομικές δυνάμεις, την βίαιη επίθεση σε οχήματα της αστυνομίας (και όχι μόνο), τις επιθέσεις σε διάφορα σημεία και οδούς της Βαρκελώνης.

Τέταρτον, κάτι που δεν δύναται να διαφύγει της αναλυτικής προσοχής μας, στο βαθμό που υιοθετείται συχνότερα τα τελευταία χρόνια σε διάφορα «γεγονότα διαμαρτυρίας», είναι η χρήση οδοφραγμάτων που πέραν όλων των άλλων, αναδεικνύουν και την πρόθεση αναβάθμισης ή κλιμάκωσης του περιεχομένου των διαδηλώσεων, σε σημείου αυτές να θεωρούνται ως 'έντονη μάχη,' και τα οδοφράγματα, ως 'βασικό εργαλείο μίας μάχης' που δίδεται με τον 'υπέρτερο εχθρό.' 

Πέμπτον, παρατηρούμε έναν οιονεί αυθορμητισμό που διακρίνει τις κινητοποιήσεις-«ταραχές» δίχως αυτού του είδους ο κινηματικός-πολιτικός ριζοσπαστισμός να επιχειρεί προς ώρας την ευρύτερη σύνδεση του με τις εξελίξεις που επιφέρει η διαχείριση της πανδημικής κρίσης στην Ισπανία.  Οι εξελίξεις έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, και ως προς το αποτύπωμα που δύνανται να αφήσουν στο κοινωνικό-πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας. 

Οι κοινωνικο-πολιτικές και πολιτισμικές διαιρέσεις που ενυπάρχουν στη χώρα, αναδύονται στο προσκήνιο, με αφορμή την σύλληψη του μουσικού, σύλληψη που φέρει στο επίκεντρο και το πλαίσιο της ελευθερίας του λόγου ως κριτικής (‘προς’) και δημοκρατικής δυνατότητας και καταφυγής. Η έγκληση της πρέπει να είναι μαχητική.  Η απόφαση σύλληψης του Ισπανού ράπερ μετά από τις δηλώσεις του, συνιστά δείγμα στενής οπτικής, με το Ισπανικό κράτος να 'πυροβολεί τα πόδια' του. Η απόκριση στις δηλώσεις του και στις πολιτικές αφηγήσεις του, θα εδύνατο να φανερώσει πίστη στην ανθεκτικότητα των θεσμών και στα στοιχεία που χαρακτηρίζουν μία δημοκρατία. Με αφορμή την σύλληψη Χασέλ,  η αναθεώρηση του Ισπανικού ποινικού κώδικα και η άρση της κίνησης ποινικής διαδικασίας σε περιπτώσεις όπως αυτή, είναι ιδιαίτερα σημαντική.

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ