Οι ασύμμετροι - Γράφει ο Ευάγγελος Πάλλας

 

Οι ασύμμετροι από αέρος, εξ αποστάσεως και «χειρουργικής ακρίβειας»,  προληπτικοί πόλεμοι συντομογραφούν ανεξίτηλες καινοτομίες της ύστερης νεωτερικότητας. Αποτυπώνουν νέες τεχνολογικές πολιτικές και ιδεολογικές συγχωνεύσεις, αλλά και αντιφάσεις ανάμεσα στην πολιτική και στην εξαφάνιση του θανάτου.

Σημαδεύουν με καινούργιες χαραγματιές και ρηγματώσεις το πολιτικό τοπίο των συλλογικών στάσεων και ευαισθησιών απέναντι στο θάνατο. Οι πόλεμοι αυτοί, πραγματική επανάσταση που προοικονομεί την πολεμική έκβαση, αποτελούν τομή στην παγερή ιστορία των πολιτικών του θανάτου.

Περιέχουν, υποβάλουν και επιβάλουν μια διχαστική οικονομία του θανάτου, που επικαθορίζει την ιδεολογία του θανάτου. Εμπνέονται από την ακραία διχοτόμηση του θανάτου. Ο διχασμός αυτός είναι αυτονόητο συμφραζόμενο όλων των πολέμων.

Στη καθημερινότητά μας κυριαρχεί μια πληθωριστική έννοια της, μια έννοια γενικόλογη και τελική ανακριβής, η οποία συμπεριλαμβάνει πολλές διαφορετικές χρήσεις μιας συχνά ανεξήγητης και  αποσπασματικής βίας. Βίας που επικαλείται υψηλές ιδέες, προκαλεί το φόβο του θανάτου «τρομοκρατεί» τους κυβερνώντες την κοινωνία, ή κάποιες κοινωνικές μερίδες. Βομβαρδισμοί με «έξυπνες» και ηλίθιες βόμβες εναντίον ενόπλων αμάχων, δολοφονίες πολιτικών προσωπικοτήτων, αεροπειρατείες, και ανατινάξεις επιβατικών αεροσκαφών αυτοανατινάξεις, χρήση χημικών αερίων, εκτεταμένο εμπόριο ναρκωτικών ουσιών είναι μερικά από τα παραδείγματα που τα ΜΜΕ και ο καθημερινός  λόγος ονομάζουν «τρομοκρατία».

Η πολιτική τρομοκρατία διακρίνεται από άλλες εξίσου ή περισσότερο «τρομοκρατικές», αλλά πάντως μη πολιτικές τεχνολογίες της ένοπλης βίας. Δεν είναι ξένη προς το «κοινωνικό συμβόλαιο», είναι τμήμα του χωρίς το φόβο των υπηκόων ή των πολιτών καμία νομιμοποίηση της κρατικής εξουσίας δεν θα ήταν εύκολη.

Η πολιτική έννοια της τρομοκρατίας ή πολική τρομοκρατία μπορεί να οριστεί εύκολα με ευθείες και σαφείς γραμμές. Η πραγματικότητα ήταν πάντα σύνθετη και σήμερα έγινε εξαιρετικά περίπλοκη για να συμπιεστεί σε λίγο πολύ παραδοσιακές, συχνά αναχρονιστικές οροθετήσεις.

Ανάμεσα στις διάφορες ομάδες και άτομα που υμνούν και χρησιμοποιούν  την επιλεκτική βία για να καταγγείλουν τον πολιτικό δεσποτισμό και τις κοινωνικές ανισότητες εμφανίζουν εξαιρετικές επιτυχίες.

Στην ιστορία της πολιτικής τρομοκρατίας κατά την περίοδο του ψυχρού πολέμου, η λατινική Αμερική έχει ξεχωριστή θέση. Εδώ θα ζωντανεύσουν οι άγριες εικόνες και η ατίθαση διαλεκτική των ασύμμετρων συγκρούσεων.

Η επικοινωνιακή στρατηγική της τρομοκρατίας ακολουθεί όλο και περισσότερο τους νόμους της αγοράς. Αυτό την ωθεί σε πιο μαζικές και εντυπωσιακές  ενέργειες προκειμένου να εξασφαλίσει  δημοσιότητα και προβολή από τα διεθνή δημοσιογραφικά πρακτορεία.

Η διαδικασία αναπροσδιορισμού της σχέσης ανάμεσα στην ελευθερία και την  ασφάλεια αναπτύσσεται με εναλλασσόμενους ρυθμούς στις αναπτυγμένες  καπιταλιστικές χώρες.

Τα προβλήματα που συνοδεύουν τη παραδοσιακή και την νέα τρομοκρατία, τις ποικίλες ένοπλες συγκρούσεις καθώς και το οργανωμένο έγκλημα δεν είναι μόνα τους στην πορεία ενίσχυσης και αναδιάταξης των καπιταλιστικών μηχανισμών του κράτους (στρατός, ειδικές μονάδες, αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες) και περιστολής ή  υπονομεύσεις ατομικών και πολιτικών ελευθεριών.

Η διεθνής αστική τάξη γίνεται σημαντική, όταν κινδυνεύει ή όταν θεωρείται πως κινδυνεύει, με άλλα λόγια η λεγόμενη «διεθνής αταξία»  βρίσκεται προ των πυλών.




 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ