Βέροια - Δημοτικό Συμβούλιο Εφήβων: Γι' αλλού ξεκίνησε κι αλλού τραβάει

 

Λίγο μετά τις 1 το μεσημέρι πέρασε στην ιστορία το 4ο Δημοτικό Συμβούλιο Εφήβων του Δήμου Βέροιας. Μια ιδέα, στα πρότυπα της Βουλής των Εφήβων που ξεκίνησε από τον τέως πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου, Νίκο Μαυροκεφαλίδη και σίγουρα είχε άλλη στόχευση και προοπτική.

Το 4ο Δημοτικό Συμβούλιο πραγματοποιήθηκε με τηλεδιάσκεψη με την τεχνολογία να μην είναι ιδιαίτερα συνεργάσιμη, κάτι που είναι το μόνο για το οποίο δεν ευθύνονται οι διοργανωτές.

Κατά τα άλλα ο μάλλον αδόκιμος, αλλά από τα πράγματα αποδεδειγμένα εύστοχος όρος της "προσομοίωσης" που χρησιμοποιήθηκε, δίνει όλα τα χαρακτηριστικά ενός θεσμού που ξεκίνησε με εντελώς άλλα νοήματα.

Κατά τη συνήθεια των ημερών, λήφθηκε μέριμνα για την «προστασία των προσωπικών δεδομένων» λες και μια ενδεχόμενη δημόσια μετάδοση της διαδικασίας θα ήταν μια … «διαπόμπευση» των μαθητών οι οποίοι έτσι κι αλλιώς βρίσκονται στο κατώφλι της ενηλικίωσης.

Να σημειωθεί ότι στα προηγούμενα Συμβούλια εφήβων και παίδων τα οποία έγιναν δια ζώσης, δεν υπήρξε καμιά έκφραση «εξαιρετικής ευαισθησίας», αυτής της ιδιαίτερα αμφιλεγόμενης που στην πραγματικά μοναδικό σκοπό έχει την διασφάλιση των εκάστοτε διοργανωτών από ακραία ενδεχόμενα..

Υπό κανονικές συνθήκες οι ίδιοι οι συμμετέχοντες στο Δημοτικό Συμβούλιο Εφήβων, αύριο ανήμερα της 25ης Μαρτίου θα έκαναν παρέλαση με τα σχολεία τους, σε κοινή θέα αλλά και καμάρι του κόσμου, όπως επίσης πιθανόν να συμμετέχουν σε πολιτιστικές, αθλητικές ή άλλες δραστηριότητες όπου τα περίφημα – και κατ’ επιλογή και υπό αίρεση ειλικρίνειας – μέτρα προσωπικών δεδομένων δεν έχουν καμιά εφαρμογή.

Όμως αυτό από μόνο του είναι ένα μεγάλο ζήτημα και σαν τέτοιο επιδέχεται αυτοτελούς προσέγγισης και ανάλυσης.

Εκείνο στο οποίο εστιάζεται το ενδιαφέρον είναι αυτό καθ’ εαυτό το Δημοτικό Συμβούλιο Εφήβων το οποίο κάποιοι εκ των «αρμοδίων» δεν δίστασαν να τον εκτρέψουν σε «πολιτικάντικο μπαλκονάκι»

Οι μαθήτριες και οι μαθητές που συμμετείχαν, νέα παιδιά, έφηβοι αγχωμένοι φυσιολογικά και λογικά, όφειλαν σύμφωνα με τη διαδικασία να αναπτύξουν και να παρουσιάσουν τις απόψεις τους μέσα σε τρία λεπτά για να υποστούν στη συνέχεια την άνευ χρονικού περιορισμού «επίθεση διδακτισμού» από τους «ταγούς»…

Όσοι είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν τη διαδικασία, είδαν έναν δήμαρχο με ύφος λιγότερο απειλητικό βέβαια, σε σχέση με τις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου, αλλά στο ίδιο πνεύμα ότι εμείς τα κάναμε όλα σωστά και για τα στραβά φταίνε οι άλλοι…

Με ατέλειωτα «λοιπόν», «βεβαίως», «άρα λοιπόν» και «σίγουρα» με τα οποία ξεκινάει πάντα το λόγο του, ο «πρώτος πολίτης» «δίδαξε» αυτό που απεύχεται ο κάθε πολίτης και πολύ περισσότερο κάθε νέος άνθρωπος…  Τον διάλογο όπου ο ένας πάντα έχει δίκιο και ο άλλος οφείλει να αποδέχεται τις «απόψεις» του συνομιλητή του…

Άραγε πως να νιώθει ένα νέο παιδί που το καλείς δήθεν για να το ακούσεις και στην πραγματικότητα το βάζεις σε θέση ακροατή για να υπομείνει – είτε το θέλει, είτε όχι – τον «αυτοδοξαστικό» του κάθε «ηγέτη» που θεωρεί ότι η εκλογή σημαίνει αυτονόητα αξιωσύνη!!!!

Μια μαθήτρια έθεσε  θέμα λειτουργίας της ίδιας της Δημοκρατίας. Της ίδιας της λειτουργίας των θεσμών. Οι περιορισμοί περί «προσωπικών δεδομένων» δεν επιτρέπουν πιο συγκεκριμένη αναφορά στην τοποθέτησή της..

Είπε όμως μια πρόταση που κανονικά θα έπρεπε να κάνει κάποιους να κοκκινίσουν ή τουλάχιστον να αφήσουν το υφάκι της αυταρέσκειας..

Είπε λοιπόν ότι στις τελευταίες εκλογές ψήφισαν πολύ λιγότεροι από τους μισούς ψηφοφόρους…

Αν υπολογίσει κανείς ότι η πρώτη παράταξη πήρε το ένα τρίτο των έγκυρων ψήφων, σημαίνει ότι η «λαμπρή πλειοψηφία» είναι μια θλιβερή μειοψηφία… Αυτό δεν το είπε η μαθήτρια… Είναι το δικό μας σχόλιο…

Η μαθήτρια είπε μόνο αυτό: Ότι στις τελευταίες εκλογές ψήφησαν πολύ λιγότεροι από τους μισούς… .

Είναι άγνωστο πόσοι κατάλαβαν και προσποιήθηκαν ότι δεν κατάλαβαν… Διότι ίσως να υπήρξαν και κάποιοι που δεν κατάλαβαν καν, απορροφημένοι στην αυταρέσκεια των εντυπώσεων…

Σε κάθε περίπτωση, το 4ο Δημοτικό Συμβούλιο Εφήβων αναδείχθηκε σε μια διαδικασία «αποκάλυψης» της πραγματικής φυσιογνωμίας  αυτού  που σχηματικά οι κρατούντες το ονομάζουν Δημοκρατία…

Η ιδέα και το νόημα αυτού το θεσμού δεν είναι να μετατρέπονται οι έφηβοι σε ακροατήριο πολιτικάντικου διδακτισμού, ούτε να εξελίσσεται η διαδικασία σε «προσομοίωση»  του πραγματικού ύφους του Δημοτικού Συμβουλίου.

Νόημα και στόχος της ιδέας ήταν να αφουγκραστούν οι «αρμόδιοι» τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς της νέας γενιάς. Να συνομιλήσουν με τα νέα παιδιά.

Αυτό για να το κάνεις πρέπει να έχεις το κουράγιο για πραγματικό διάλογο, να ακούς παρά να μιλάς και όταν μιλάς να σέβεσαι τον συνομιλητή και να μην τον θεωρείς παθητικό δέκτη κάθε είδους αυταρέσκειας…

Όμως έστω κι έτσι, η όλη διαδικασία έχει και τη χρησιμότητά της… Τα παιδιά, με την κοφτερή ματιά και το ασυμβίβαστο μυαλό καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα απ’ αυτά που ευσχήμως προσπαθούν να κρύψουν οι κρατούντες κάτω από το χαλί..

Κι επειδή τα καταλαβαίνουν όλα, υπάρχει ακόμη ελπίδα…

Δ.Καρ

 

 

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ