Ζούμε σε κόσμο … με λάθη - Γράφει ο Ευάγγελος Πάλλας

 

Ζούμε σ’ ένα κόσμο γεμάτο λακκούβες και ψηλά βουνά. Δεν αναφέρομαι γεωγραφικά. Αναφέρομαι στις κοινωνικές ανισότητες. Για τον διαχωρισμό μεταξύ των ανθρώπων. Για ένα κόσμο με βαθιές λακκούβες.

Βαδίζουμε σ’ ένα κόσμο με πιο πολλές ελευθερίες, αλλά με λιγότερη δημοκρατία. Βαδίζουμε προς ένα κόσμο στον οποίον το άτομο θα αποτελεί το ίδιο μια δική του πατρίδα. Τα λάθη είναι στη φύση των ανθρώπων. Ένα λάθος μπορεί να αλλάζει όλη τη ζωή τους. Μπορεί όμως να τους παρασύρει σε  ουτοπικό τοπίο, όπου τα λάθη αθροιστικά, παγιώνουν μια αναχρονιστική νοοτροπία.

Από τα παιδικά μας χρόνια οι δάσκαλοι μας μάθαιναν να ξεχωρίζουμε τις  φυλές και τις πέντε ηπείρους. Βαφτίζαμε τους ανθρώπους με χρήματα, τους κινέζους με κίτρινα, οι ευρωπαίοι άσπροι, οι ινδιάνοι κόκκινοι, οι αφρικανοί μαύροι. Λάθη. Λάθη.

Ζούμε σ’ ένα κόσμο  που χτίζει ουρανοξύστες, για να εμποδίσει τη θέα του ορίζοντα. Μιλάω για τους πανύψηλους  τοίχους, που κατασκευάζουν οι άνθρωποι σε απόσταση αναπνοής από το πρόσωπό τους… Λάθος, λάθος.

Κανείς ποτέ δεν μας είπε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, για  να πετάξουμε τη βία και τον ρατσισμό.

…Το τί δεν πρόδωσες εσύ να μου πεις. Εσύ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια, ένα προς ένα τα υπάρχοντά σας ξεπουλώντας στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά παζάρια. Και μείνατε χωρίς μάτια για να βλέπετε, χωρίς αφτιά ν’ ακούτε… Μ. Αναγνωστάκη.

Είμαστε εγκλωβισμένοι στο μέσο μιας αξιοθρήνητης αγέλης, όπου φοβούνται και περιφρονούν τη ζωή τους. Εχθροί του ίδιου του εαυτού τους, βλέποντας παντού εχθρούς. Και εμείς με τα λάθη μας ανάμεσά τους. Ναι είμαστε με όλα μας τα λάθη προλετάριοι – σκλάβοι ενός κόσμου που δεν βλέπει, δεν ακούει και δεν σκέπτεται. Είναι η εποχή που όλα τα νοήματα είναι σχετικά, όπως τα λάθη μας.

Θρηνούμε για τα λάθη μας, θρηνούμε για τον χυδαίο τρόπο ζωής, που έφθασε στο απόγειό του, μέσα από μια κουλτούρα δήθεν εκδημοκρατισμού. Φταίνε πάντα οι άλλοι. Τα λάθη μας, συνεχίστηκαν. Πιστέψαμε ανθρώπους γέννημα θρέμμα ενός πολιτικού συστήματος παρελθόντων χρόνων. Κάναμε λάθη, λάθη…

Περπατάμε στου ίδιους δρόμους, μέρες ατελείωτες, πηγαίνοντας πότε αριστερά, πότε δεξιά. Τίποτα δεν αλλάζει

Μερικές φορές στη βία που εξασκείται πάνω μας. Η ένταξή μας στην κοινωνία γίνεται μέσα από ένα ολόκληρο ψυχολογικό σύστημα με κεντρικούς άξονες την επιβράβευση και την τιμωρία. Αυτό συνεχίζουν και εμείς κάνουμε τα  ίδια λάθη.

Επιβίωση δεν σημαίνει ζωή. Ζωή δεν σημαίνει εγκλεισμός σε μαντρί. Δεν σημαίνει πληρωμή όρων  για να της επιτρέπεται να υπάρχει. Λάθος, λάθος, λάθος….

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ