Για την επίθεση στον Γάλλο πρόεδρο Μακρόν - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Κατά την διάρκεια περιοδείας του στην νοτιοανατολική Γαλλία, ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, Εμμανουέλ Μακρόν, δέχθηκε χαστούκι από πολίτη, την στιγμή που αντάλλασσε χειραψίες με κατοίκους του Βαλένς (Τεν-Λερμιτάζ). 

Ουσιαστικά, επρόκειτο για μία περιοδεία προεκλογικού τύπου, με περίπου ένα χρόνο να απομένει για την διεξαγωγή των Γαλλικών προεδρικών εκλογών, που είναι εκλογές «πρώτης τάξης», για να παραπέμψουμε στη Βασιλική Γεωργιάδου, εκεί όπου ο Γάλλος πρόεδρος θα διεκδικήσει την επανεκλογή του στον προεδρικό θώκο. Με συμπληρωμένο το μεγαλύτερο μέρος της προεδρικής του θητείας, ο Εμμανουέλ Μακρόν, συνεπικουρούμενος από το πολιτικό κόμμα 'La Republique en Marche,' που εν προκειμένω, εμπίπτει στην τυπολογική κατηγορία του «μεταιχμιακού» πολιτικού κόμματος, κατά την έκφραση των Γεωργιάδου & Mudde, δηλαδή του κόμματος εκείνου που δεν διαθέτει πολιτικοϊδεολογικά χαρακτηριστικά τέτοια που θα καθιστούσαν ευκρινή και πιο εύκολη την ένταξη του σε μία κλασική κομματική-πολιτική οικογένεια, τείνοντας προς την υιοθέτηση χαρακτηριστικών από διάφορες κομματικές-πολιτικές οικογένειες, άρθρωσε τον πολιτικό του λόγο και εν μέρει, τις ασκούμενες πολιτικές του γύρω από το σημαίνον του 'μεταρρυθμισμού.' 

Συγκροτώντας έτσι ένα πολιτικό, και μετά την εκλογή του στην προεδρία, προεδρικό προφίλ, που εντάσσει τον μεταρρυθμισμό ως πυλώνα διακυβέρνησης, εντός μίας πολιτικής αφήγησης, η οποία, θεωρεί ως διάκριση μεταξύ προοδευτισμού και συντηρητισμού, την βασική διαιρετική τομή που τέμνει κάθετα πολιτικά κόμματα και τις κοινωνίες, κάτι που μας ωθεί στο να αναφέρουμε πως, η έννοια του 'μεταρρυθμισμού' που χρησιμοποιεί και με βάση την οποία δομεί το συμβολικό-πολιτικό του 'κεφάλαιο' να συμπληρώνεται από το πρόσημο του 'προοδευτικού.' 
Άρα μεταβαίνουμε προς έναν πολιτικού αυτο-προσδιορισμού που προσιδιάζει, εμπρόθετα προς το σχήμα του 'προοδευτικού φιλελευθερισμού.' Επί του οποίου ο Γάλλος πρόεδρος διαμορφώνει το πλαίσιο των κοινωνικών του απευθύνσεων, συμμετέχει ο ίδιος και τα στελέχη του κόμματος του στον κομματικό-πολιτικό ανταγωνισμό, και, τελευταίο άλλα όχι έσχατο, αναδεικνύει τις πολιτικές διαφορές που χωρίζουν τον ίδιο και το κόμμα του από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις.

Και πρωταρχικά, από το 'Εθνικό Μέτωπο' της Μαρίν Λεπέν. Τώρα, όσον αφορά την επίθεση που δέχθηκε ο Γάλλος πρόεδρος, θα αναφέρουμε πως ό,τι προσδιορίζεται σε αυτή την περίπτωση, ως 'χαστούκι,' δύναται να εγγράψει τα επι-γενόμενα χαρακτηριστικά μίας άσκησης εν-σώματης βίας. 

Ως προς αυτό, η εν-σώματη βία προς τον Γάλλο πρόεδρο, καθίσταται βίαιη στον πυρήνα της, στο βαθμό που επιδιώκει να εμβαπτισθεί στα νάματα μίας πολιτικής και ηθικολογικής αντίδρασης που τοποθετεί τον Εμμανουέλ Μακρόν σε ρόλο 'εκπροσώπου' μίας 'απεχθούς' πολιτικής ελίτ, αναδεικνύοντας παράλληλα το περιεχόμενο της ώστε, αφενός μεν να μετατραπεί σε βία κοινωνικά (και πολιτικά), ευδιάκριτη, και, αφετέρου δε, να αποτελέσει μία βία παρούσα στον παροντικό χρόνο, στο εγκάρσιο σημείο όπου θεωρούμε πως προβάλλεται μία αναλογική κλίμακα: Όσο πιο δυνατό το χαστούκι, τόσο περισσότερο ανασύρεται στην επιφάνεια, όχι ο πρόεδρος Μακρόν, ήτοι, το πολιτικό υποκείμενο διαμέσου της θεσμικής του ιδιότητας, αλλά, ο 'επικίνδυνος' και συστημικός Μακρόν, ο οποίος, ως ο 'εκπρόσωπος' της 'απεχθούς' ελίτ, απειλεί να διασαλεύσει τις καθαυτό αξίες που συγκροτούν τον πυρήνα της 'Γαλλικότητας.’

Οπότε, η παρούσα βία, αυτής της κλίμακας, φέρει περιεχομενικά, το μοτίβο της μη αναγνώρισης και σε ένα βαθύτερο επίπεδο, της απονομιμοποίησης του πολιτικού προσώπου, νοηματοδοτώντας την «κλήση για μια εξαγνιστική ή σωτήρια ρήξη», σύμφωνα με την εύστοχη διατύπωση του επίσης Γάλλου Pierre-Andre Taguieff που έχει προσφέρει μία κατατοπιστική ανάλυση του, κατά τον ίδιο, «εθνικολαϊκιστικού», 'Εθνικού Μετώπου.' 

Έτσι, η ‘κλήση για μια εξαγνιστική ή σωτήρια ρήξη,' επιτελείται κεντρικά και αξιακά μέσω της βίας, διεκδικώντας την 'ρήξη' με τον 'οδοστρωτήρα' Μακρόν και τις ελίτ, εκεί όπου οι δύο μορφές αλληλοδιαπλέκονται κατασκευάζοντας έναν 'ομφάλιο λώρο,' την καθαρτήρια ρήξη με τον Μακρόν ως εθνικό 'άγος,' με την βία, σε αυτό το λεπτό και κρίσιμο σημείο, να μετασχηματίζεται σε βία που εμπεριέχει την λεκτική έγκληση: 'Κάτω η Μακρονία, ή αλλιώς, κάτω ο Μακρονισμός.' 
Υπό αυτό το πρίσμα, η ως άνω αποδιδόμενη 'ρήξη' μετεξελίσσεται σε αντι-συστημική ή αντι-καθεστωτική ρήξη εναντίον της προεδρίας Μακρόν η οποία και αναπαρίσταται ως 'σύστημα' και ως 'καθεστώς.' 

Είναι σε αυτό το σημείο που ένας οιονεί και αυτο-διαφημιζόμενος αντι-συστημισμός κάνε την εμφάνιση του κατά την διάρκεια της επίσκεψης του Γάλλου προέδρου, αξιώνοντας και την συμβολική-πολιτική του 'θυσία' (μπορούμε να περιγράψουμε την ασκούμενη βία ως εγχείρημα μείωση του συμβολικού-πολιτικού 'κεφαλαίου' του Γάλλου προέδρου), που πραγματοποιείται σε ζωντανή μετάδοση, και την έκθεση του στην δυνατότητα του ταρακουνήματος και του χτυπήματος. 

Που δεν είναι γροθιά αλλά χαστούκι το οποίο και λειτουργεί ως κλήση για την όξυνση της μάχης προς όλους όσοι εκπροσωπούν τον 'Μακρονισμό.' Κατ' αυτόν τον τρόπο, υπεισέρχεται και μία χροιά λαϊκότητας που θέλει το πρόσωπο που χαστουκίζει 'πιονέρο' της, πιονέρο της πραγματικής, λαϊκής Γαλλίας. 

Και εδώ προκύπτει μία ενδιαφέρουσα εννοιολογική κατασκευή, με σημαίνον την βία, την βία που ωριμάζει, δουλεύεται και σημασιοδοτείται στοχευμένα αλλά και με τρόπο ώστε ο Γάλλος πρόεδρος να μην την αντιληφθεί παρά την τελευταία στιγμή, όπως και η Γαλλική 'ελίτ' δεν θα αντιληφθεί παρά την τελευταία στιγμή, την σε άλλες κλίμακες εκ-πεφρασμένη, εξεγερσιακή βία. 

Απέναντι σε αυτή την επιχρωματισμένη βία, ο Γάλλος πρόεδρος προέταξε την πολιτική ψυχραιμία, συνεχίζοντας κανονικά το πρόγραμμα της επίσκεψης του.  Η επίθεση εναντίον του Γάλλου προέδρου, ενταγμένη σε μία πανδημική συγκυρία (και όχι μόνο), εγείρει, με βάση τις ορίζουσες του επιτιθέμενου, ζητήματα δημοκρατίας και πρόσληψης της δημοκρατίας. 

Και είναι ενδεικτικό πως στη Γαλλία, η ασκούμενη βία, εν-σώματου τύπου, που έχει διαφορετικά πρόσημα, τείνει να διεκδικήσει με έντονο τρόπο την εγγραφή της στο δημόσιο χώρο, όπως υπενθυμίζει (δεν συγκρίνουμε τα υποδείγματα), η βίαιη επίθεση και αποκεφαλισμός του Γάλλου καθηγητή Σαμουέλ Πατί το περασμένο φθινόπωρο από νεαρό Ισλαμιστή, ο οποίος με άξονα την βία ανα-κατασκεύασε τον κόσμο του εντός του οποίου ο θάνατος για 'δίκαιο λόγο' που κλείνει το μάτι σε μία απαρέσκεια προς τις αρχές και τις αξίες που διέπουν την Γαλλική 'εκκοσμίκευση,' καθίσταται δυνατή και στρατηγική επιλογή. 

Η άσκηση της πολιτικής και ειδικότερα η άσκηση  στον  πολιτικοϊδεολογικό ανταγωνισμό και μέσω επαφών και ομιλιών στον δημόσιο χώρο, πρέπει να είναι πλουραλιστική και ανοιχτή. Αντιπαραθετική και συμβιωτική. Και αυτό το στοιχείο, οφείλει να τονισθεί μετά την επίθεση που δέχθηκε ο Εμμανουέλ Μακρόν. Στη Γαλλία και αλλού.  

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ