Έκθεση Πανελληνίων 2021: Τρεις διαφορετικές εκδοχές – απαντήσεις - Γράφουν οι: Εύη Δροσάκη, Λαμπρινή Κολοβού και Χρήστος Καλαϊτζίδης

 

Σήμερα το πρωί κλήθηκαν αρκετοί συνάνθρωποί μας στη γνωστή σε όλους μας διαδικασία των Πανελληνίων εξετάσεων. Για ακόμη μια χρονιά οι υποψήφιοι είχαν να αντιμετωπίσουν πέρα από τον εχθρό που φέρει το όνομα άγχος και την τρέχουσα πανδημική νόσο COVID-19. Σε γενικές γραμμές, τα θέματα χαρακτηρίστηκαν βατά. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον μεν παρουσιάζει το τελευταίο θέμα της σημερινής εξέτασης.

Παρακάτω, λοιπόν, ακολουθούν 3 διαφορετικές εκδοχές του θέματος Δ. Για όσους έδωσαν σήμερα, συνιστώ να τις διαβάσουν οπωσδήποτε! Ξεκινάμε!

Εκδοχή πρώτη (Απάντηση Εύης Δροσάκη):

 Οι νέοι αλλάζοντας τον κόσμο

Ζούμε στις αρχές του 21ου αιώνα, όπου τα προβλήματα παγκοσμίως ολοένα και πληθαίνουν. Ανεργία, ανισότητες, έλλειψη ελευθερίας, πόλωση των κρατών, πόλεμοι και άλλα αποτελούν εστία προβληματισμού. Με βάση τα προαναφερθέντα ζητήματα και με αφορμή μία έρευνα που έδειξε ότι η πλειοψηφία ακτιβιστών θεωρεί ότι τα μελλοντικά χρόνια θα είναι χειρότερα και περισσότερο τεχνολογικά, διαλογιζόμαστε για τα εφόδια που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε εμείς οι νέοι προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τις νέες δυσκολότερες καταστάσεις που επρόκειτο να βιώσουμε.

Τα προβλήματα που αναμένεται να διευρυνθούν στο μέλλον είναι πολλά. Ωστόσο, οι νέοι χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα εφόδια μπορούμε να συμβάλλουμε θετικά. Αρχικά, μέσω της πανεπιστημιακής μας εκπαίδευσης και αργότερα της εξειδίκευσης του επαγγέλματος μας μειώνεται η ανεργία, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας. Ακόμη, διεκδικώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα μας, υποστηρίζοντας δημοκρατικές και φιλειρηνικές απόψεις συμβάλλουμε στην αντιμετώπιση της διένεξης των κρατών, που προϋποθέτει ελευθερία και ειρήνη. Σημαντικό εφόδιο στην όλη προσπάθεια αποτελεί το ομαδικό πνεύμα. Οι νέοι πρέπει να υιοθετήσουμε τον αλληλοσεβασμό, την αντίληψη της ισότητας ανεξαρτήτως καταγωγής, κοινωνικής τάξης, φυλής. Τέλος, μπορούμε να αποφύγουμε την παραπληροφόρηση και την προπαγάνδα των μέσων, ερευνώντας μέσω έγκυρων πηγών προκειμένου πρώτιστα να αποκτήσουμε σφαιρική γνώση.

Δεδομένου ότι οι νέοι της χώρας μας αποτελούμε το μέλλον της, είμαστε αυτοί που μπορούμε με δράσεις να βελτιώσουμε τον κόσμο. Όντας συνειδητοποιημένοι και με κριτική σκέψη, θα πρέπει να πασχίσουμε για να χτίσουμε τα θεμέλια ενός καλύτερου μέλλοντος για εμάς και για τις επόμενες γενιές.

Η ποικιλότροπη συμβολή μας στην δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου είναι εξαιρετικά σημαντική. Καταρχάς, οφείλουμε να μελετήσουμε σκληρά και να φτάσουμε στο ύψιστο σημείο γνώσης σχετικά με το αντικείμενο μας, ίσως με κάποιο μεταπτυχιακό, προκειμένου να προσφέρουμε τις γνώσεις μας στη κοινωνία. Αργότερα, μπορούμε να επεκτείνουμε περισσότερο τις γνώσεις μας, και εκτός του κλάδου μας, με την ενεργή συμμετοχή μας σε σεμινάρια παντός τύπου. Εκτός των παραπάνω, ο κόσμος γίνεται καλύτερος αν κυριαρχεί η ανθρωπιά. Ο καθένας μας οφείλει να προσφέρει απλόχερα βοήθεια στον συνάνθρωπο του που την χρειάζεται. Ο εθελοντισμός, δηλαδή η συμμετοχή του ατόμου σε ανθρωπιστικές οργανώσεις, αποτελεί μια ενέργεια ανιδιοτέλειας, αναβαθμίζοντας την κοινωνία αλλά και το άτομο. Καταληκτικά, οι νέοι οφείλουμε να ενημερωνόμαστε για τα πολιτικά δρώμενα, διαμορφώνοντας ολοκληρωμένη άποψη που συνεπάγεται μια ώριμη ψήφο.

Γίνεται λοιπόν φανερό, ότι ο κόσμος μπορεί να βελτιωθεί αν υπάρξει συλλογική υπευθυνότητα από τους νέους. Αν ο καθένας από εμάς αναλογιστεί την προσφορά του και παλέψει για την προσωπική του εξέλιξη, για τα δικαιώματα του και για τον συνάνθρωπο του ο κόσμος θα προοδεύσει.

 (408 λέξεις)

 Εκδοχή δεύτερη (Απάντηση Χρήστου Καλαϊτζίδη):

«Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας»

   Ο Αλεξανδρινός ποιητής ήταν σαφής. «Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας/ σα μια σειρά κεράκια αναμένα». Χωρίς μεγαλοστομίες, χωρίς πομφόλυγες. Εφηβεία. Ήβη. Ζωή. «Τον κόσμο δεν τον κληρονομήσαμε από τους γονείς μας. Τον δανειστήκαμε από τα παιδιά μας». Γιατί το μέλλον, χωρίς να στερείται κανείς το δικαίωμα να το ονειρεύεται – ανεξαρτήτως ηλικίας – ανήκει κατ’ εξοχήν στους νέους. Σε εμάς. Είτε το βλέπουμε να διαγράφεται ζοφερό, όπως τον τελευταίο χρόνο λόγω της πανδημίας, είτε ηλιόλουστο, βρίσκεται μπροστά μας και περιμένει να ανταποκριθούμε στο κάλεσμά του, που δεν είναι παρά κάλεσμα της ζωής. Με τις Κασσάνδρες όμως, που όλο και συχνότερα εμφανίζονται πλέον, τι γίνεται;

   Οι δυσοίωνες προβλέψεις που ζωγραφίζουν το εγγύς μέλλον με μελανά χρώματα (κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, απορρύθμιση της δημοκρατίας, όξυνση των ανισοτήτων, επέλαση ψυχικών παθήσεων και αισθημάτων αποξένωσης και πολλά άλλα) μπορούν να αξιολογηθούν κατά το μάλλον ή ήττον ως βάσιμες. Έστω ότι βλέπουμε τα ίχνη αυτής της μέλλουσας πραγματικότητας στο παρόν. Είμαστε άοπλοι; Κατηγορηματικά, όχι. Έχουμε πάντα την δίψα για ζωή, την αγάπη για μάθηση που μας έχει προσφέρει τόσα, την όρεξη για δημιουργία και προσφορά. Όλα στον υπερθετικό βαθμό στην ηλικία μας. Σ’ εμάς επαφίεται η αξιοποίηση αυτών των εφοδίων, αλλά αυτή δεν μπορεί να καρποφορήσει παρά μόνο αν ευλογηθεί από ένα ακαταμάχητο συλλογικό πνεύμα, από την ενσυναίσθηση και την συνείδηση ότι όλοι μαζί χτίζουμε το σπίτι, τον κόσμο, στον οποίο αύριο θα ζούμε.

Όλα αυτά είναι το ελάχιστο αναγκαίο, για να δούμε οποιαδήποτε προσπάθειά μας, είτε ατομική είτε συλλογική, να τελεσφορεί. Επειδή όμως η θεωρία δεν αρκεί, ας περάσουμε από το αφηρημένο στο συγκεκριμένο, την δράση.

Το ερώτημα είναι κοφτό και ουσιαστικό: τι μπορούμε να κάνουμε; Εφαρμόζοντας την θεωρία, να κάνουμε αυτό που αγαπάμε και να το κάνουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Προσπάθεια προσωπική που διαπλέκεται με κοινές ανάγκες. Ταυτόχρονα, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την επιταγή να ενδιαφερόμαστε για την μοίρα μας, φροντίζοντας για τον έλεγχό της. Πληροφόρηση, πολιτική δράση, συμμετοχή ήδη από νωρίς. Αν μας ανήκει το μέλλον, η διαμόρφωσή του είναι δική μας ευθύνη. Συμπληρωματική προσπάθεια είναι αυτή που εκδηλώνεται με την εθελοντική δράση σε οποιονδήποτε πιθανό τομέα. Ο εθελοντισμός, η πεμπτουσία του αλτρουισμού, παρουσιάζεται σήμερα ως όρος εκ των ων ουκ άνευ για τον συντονισμό μας και την επίτευξη των στόχων μας.

  Συνοψίζοντας, η ιστορία του ανθρώπου φέρει την σφραγίδα της αδιάκοπης προσπάθειας για ένα αύριο καλύτερο από το σήμερα. Ζούμε το παρόν, ως οφείλουμε, αλλά κοιτάζουμε το μέλλον. Αυτό το μέλλον δεν αποδέχεται την παθητικότητα ή την μοιρολατρία. Αυτό το μέλλον απαιτεί την ζωτικότητα και την όρεξη που εμείς διαθέτουμε στο μέγιστο. Η φύση δίνει το δώρο της ζωντάνιας και μας καλεί να το αξιοποιήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Και αυτό ακριβώς θα κάνουμε, εάν θέλουμε να είμαστε συνεπείς με την φύση μας και με την ζωή.

 (463 λέξεις)

Εκδοχή τρίτη (Απάντηση Λαμπρινής Κολοβού):

Η φωτεινή χαραμάδα του «ορίζοντα»

Βυθισμένοι σε σκέψεις μικροί και μεγάλοι βιώνουμε καθημερινά τη διαφορετική τάξη πραγμάτων εξαιτίας της τρέχουσας πανδημίας του κορωνοϊού. Ο παρατεταμένος εγκλεισμός ,η εκπαιδευτική και εργασιακή ψηφιοποίηση και το διακύβευμα της δημόσιας υγείας μας κάνουν όλο και πιο μουδιασμένους για το αύριο. Εμείς η νέα γενιά αποτελούμε τους συνιδρυτές και «συνδρομητές» του μελλοντικού μας ορίζοντα …όμως ο δρόμος είναι μακρύς και για να είναι και πιο ελπιδοφόρος απαιτεί την θωράκιση  και την ενεργό συμμετοχή μας.

Η επόμενη ημέρα κρύβει μέσα της τόσο τα παροντικά δεινά όσο και χρόνιες παθογένειες όπως ο ρατσισμός και η σεξουαλική βία. Η κριτική σκέψη  και η καλλιέργεια του σεβασμού και της ενσυναίσθησης είναι μερικά από τα βήματα που πρέπει να «βαδίσουμε». Είναι ώρα να «αφήσουμε από το χέρι» τα στερεότυπα του παρελθόντος και να αγναντέψουμε το αύριο με γνώμονα τον άνθρωπο. Ο σεβασμός προϋποθέτει άλλωστε την αυτογνωσία και την ετερογνωσία. Γνωρίζω εμένα ,γνωρίζω τον άλλον ,αποκτώ καλή αίσθηση του περιβάλλοντος -κόσμου μου. Σε μια κοινωνία όμως που «μεταλλάσσεται» ταχέως η δια βίου μάθηση και γνώση ,η επαγγελματική προσαρμοστικότητα στις σύγχρονες απαιτήσεις όπως και η ψηφιακή  επιμόρφωση και όχι η δαιμονοποίηση του τεχνολογικού κόσμου συμπληρώνουν την πρακτική μας «φαρέτρα».

Τα εφόδια ζωής και ο ενεργός μας ρόλος σε αυτήν αλληλοσυμπληρώνονται στη σχεδίαση ενός καλύτερου κόσμου, όπου όλοι θα είμαστε πολίτες του ,ενός κόσμου που θα εμπνέει ανθρωπιά!

Η εθελοντική δραστηριοποίηση και η υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων μπορούν να γιατρέψουν πολλές πληγές του παρελθόντος. Ουσιωδώς λειτουργικός είναι εξίσου ο επαναπροσδιορισμός της κοινωνικής μας συνείδησης μέσα από την προσφορά μας στους αδύναμους ,τους κοινωνικά στιγματισμένους και τους συνανθρώπους μας με ειδικές ανάγκες. Λειψή θα ήταν όμως η κοινωνική συνείδηση χωρίς την οικολογική της πτυχή, η οποία μας υπενθυμίζει τη φυσική μας ζωή. Στοιχείο ακόμη μιας πολιτισμένης κοινωνίας είναι η υγιής πολιτικοποίηση με δραστηριοποίηση στα κοινά, ώριμη ψήφο και φιλτραρισμένη ενημέρωση. Τέλος, το άνοιγμα δημοσίου διαλόγου σε ιστοτόπους και κοινωνικές σελίδες σχετικά με φλέγοντα ζητήματα που μας κατατρύχουν αποτελεί ένδειξη εκδημοκρατισμού.

Είναι δικαίωμα μας να ατενίζουμε με βλέμματα αισιοδοξίας την αυριανή ημέρα. Την ίδια στιγμή όμως είναι ευθύνη μας να σπείρουμε γόνιμους καρπούς. Οι σκελετοί του παρελθόντος ,που μας απογοήτευσε, είναι ώρα να «αποκοιμηθούν». Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται πάντα, όταν πάρουμε όλοι το μάθημά μας! Τι και αν το μέλλον φαντάζει τώρα άγνωστο; Όσο οι νέοι ονειρευόμαστε, χαραμάδα φωτός θα ξεχειλίσει μέσα από το όραμα και την επίφαση μας για ζωή!

(389 λέξεις)

Πηγή: pollsandpolitics.gr

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ