Για την επίθεση εναντίον των στρατιωτικών δυνάμεων του ΟΗΕ στο Μάλι - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Η ενημερωτική-ειδησεογραφική ιστοσελίδα 'CNN.gr,' με άρθρο πληροφοριακού περιεχομένου, αναφέρεται στη διπλή επίθεση που πραγματοποιήθηκε στο Μάλι της Δυτικής Αφρικής.

 Η πρώτη επίθεση που εν προκειμένω, πραγματοποιήθηκε στο κεντρικό τμήμα της χώρας, προκάλεσε τον θάνατο έξι στρατιωτικών, ενώ η δεύτερη επίθεση στόχευση εναντίον μελών (κυανόκρανοι) των στρατευμάτων που έχει αναπτύξει ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών στη χώρα (ΟΗΕ), με αρκετούς εκ των τραυματιών να είναι Γερμανοί στρατιωτικοί.

 Σταχυολογούμε ενδεικτικά από την ενημερωτική-ειδησεογραφική ιστοσελίδα: «Η επίθεση στη στρατιωτική θέση στο χωριό Μπονί είχε αποτέλεσμα να σκοτωθούν έξι στρατιώτες και άλλος ένας να τραυματιστεί. Τον Φεβρουάριο, σε επίθεση στο ίδιο χωριό είχαν σκοτωθεί άλλοι δέκα στρατιώτες. Οι στρατιωτικοί «απώθησαν» τις «ταυτόχρονες επιθέσεις» που εξαπολύθηκαν στο χωριό αυτό χθες το απόγευμα, ανέφερε το επιτελείο μέσω Facebook. Νωρίτερα χθες (σ.σ: την Πέμπτη 24 Ιουνίου) 15 κυανόκρανοι των Ηνωμένων Εθνών, στην πλειονότητά τους Γερμανοί στρατιωτικοί, τραυματίστηκαν στο βόρειο τμήμα της χώρας σε επίθεση με αυτοκίνητο παγιδευμένο με εκρηκτικές ύλες που οδηγούσε καμικάζι εναντίον προσωρινής θέσης. Οι τρεις από τους 12 Γερμανούς κυανόκρανους είναι βαριά τραυματισμένοι, διευκρίνισε η υπουργός Άμυνας της Γερμανίας, η Άνεγκρετ Κραμπ-Καρενμπάουερ. Οι δύο είναι σε σταθερή κατάσταση, ο τρίτος χειρουργήθηκε. Έγινε αεροδιακομιδή τους με ελικόπτερο, σύμφωνα με την υπουργό».

 Σε αυτό το πλαίσιο, δύναται να επισημάνουμε πως στην ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων στο Μάλι, έχει προχωρήσει και η Γαλλία, από το 2012-2013, με στρατηγικό διακύβευμα, αφενός μεν να συνδράμει την κυβέρνηση της χώρας στη σύγκρουση της με ένοπλες τζιχαντιστικές οργανώσεις, συμβάλλοντας έτσι στη διαμόρφωση συνθηκών σταθεροποίησης στη χώρα και στην ευρύτερη περιοχή του Σάχελ, και, αφετέρου δε, να εγγράψει ένα γεω-πολιτικό αποτύπωμα, εμπλεκόμενη σε μία γεωγραφική ζώνη που εφάπτεται με ό,τι θα ορίσουμε ως Γαλλικός 'ζωτικός χώρος' εντός της Αφρικανικής ηπείρου, σχετικός και με την συγκρότηση του Γαλλικού αποικιακού συμπλέγματος. 

Ειπωμένο διαφορετικά, θα λέγαμε πως, η Γαλλική στρατιωτική παρουσία, ενέγραψε τόσο έναν περισσότερο βραχυπρόθεσμο στόχο, και ως προς την με διάφορους τρόπους ενίσχυση της κυβέρνησης της χώρας ανά την επικράτεια, σε ένα εγχείρημα στο οποίο ενεπλάκησαν και άλλες δυνάμεις και οργανισμοί (βλέπε ΟΗΕ), όσο και έναν μεσο-μακροπρόθεσμο, με ορίζοντα το να επιτευχθεί ο στόχος της συρρίκνωσης των κεντρικών οδών μετακίνησης μελών ένοπλων οργανώσεων και στρατιωτικού εξοπλισμού, και προς την ζώνη του Σάχελ, αλλά και προς την Ευρώπη, με κομβική εδώ την θέση της Λιβύης. 

Που λειτούργησε εν μέσω μίας οιονεί εδαφικής-συνοριακής ρευστότητας, ως μία ιδιαίτερη χώρα-'πέρασμα' για μέλη ενόπλων, Ισλαμιστικών οργανώσεων, οι οποίοι, έχοντας ήδη εμβαπτισθεί στα νάματα της 'μάχης' έως την 'δικαίωση,' επιλέγουν να στραφούν στη ζώνη του Σάχελ και στο Μάλι, βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος πάνω σε σειρά λόγων, όπως είναι η κοινωνικο-πολιτική αστάθεια που επιτείνεται περαιτέρω με την εμπλοκή των Ισλαμιστικών οργανώσεων, και επίσης, προκρίνοντας, για την προσέλκυση υποστήριξης και δη, κοινωνικής-πολιτικής υποστήριξης, το χαρτί της εμπρόθετης 'κοινοτικοποίησης': Στη 'δική μας κοινότητα αξιών,' θα βρείτε όλα όσα σας στερούν και σας έχουν στερήσει,' τοπικοί και 'διεφθαρμένοι' κυβερνώντες και οι 'δυτικοί' πάτρωνες τους.' Επρόκειτο για την άρθρωση ενός λόγου 'υπερ-αναπλήρωσης.' 

Τώρα, κομίζουμε την εξής αντίληψη: Δεν θα σπεύσουμε να υπογραμμίσουμε, και μάλιστα, εμφατικά, πως οι εξελίξεις στη Λιβύη και οι αντίστοιχες στο Μάλι και στην ευρύτερη περιοχή συνιστούν συγκοινωνούντα δοχεία, αλλά, αντιθέτως, πως, τέμνονται στο σημείο όπου καθιστούν την συγκρουσιακή ζώνη και σε ζώνη μείζονος αστάθειας, εκεί όπου συναρθρώνονται γεωγραφικές απολήξεις, με την άσκηση μίας βίας, η οποία, δεν εμπίπτει στην κατηγορία της «πολιτοκτονίας», για να παραπέμψουμε στην κατατοπιστική επ' αυτού, ανάλυση των Harff & Gurr, όσο εγγράφει τα επι-γενόμενα χαρακτηριστικά φόνευσης του 'εχθρού' που αποκτά διττό πρόσημο, όπως δεικνύει η πρόσφατη άσκηση βίας εναντίον στρατιωτικών: Και στρέφεται εναντίον του 'εχθρού' ο οποίος δεν έχει το οτιδήποτε κοινό με τον μαχητή και την γη του, με την κοσμο-αντίληψη του, και φέρει το μοτίβο της ' και, την ίδια στιγμή, προσιδιάζει προς τον άξονα νοηματοδότησης του στρατιωτικού ως δυνάμει 'μολυσματικού' υποκειμένου που επιδιώκει να 'παραπλανήσει' τεχνηέντως και να μας 'καταστήσει ίδιους,' κάτι που πρέπει να αποτραπεί με κάθε τρόπο. 

Αυτό το εγχείρημα 'ομοιομορφίας' δύναται να 'ενσαρκώσει' τον κίνδυνο και δη τον άμεσο κίνδυνο της αποδόμησης του συλλογικού και αξιακού 'είναι,’ προσδίδοντας στη βία επίχρισμα μνήμης: ‘Σας ξέρουμε από το παρελθόν.’ Η βίαιη επίθεση προς στρατιωτικούς στο Μάλι, ανασύρει στην επιφάνεια την κληρονομιά εκείνη για την οποία και   γράφει ο Νικόλας Σεβαστάκης: «Υπάρχει μια κληρονομιά μεταφυσικής καθαγίασης της βίας ως αντίστασης σε διάφορα κοινωνικά και πολιτικά δεινά». Σε ένα περιβάλλον πολύπλοκο, οι μαχητές που εντάσσονται σε Ισλαμιστικές ομάδες, αναδεικνύουν το σημαίνον της μη-ανεκτικότητας.

Παράλληλα, η  Γαλλική στρατιωτική εμπλοκή, επικοινωνεί και όχι γραμμικά, με την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων που τελούν υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, υπό την μορφή ειρηνευτικής επιχείρησης, στην οποία και συμμετέχουν στρατιωτικοί από διάφορες χώρες-μέλη. Η αποστολή του ΟΗΕ στο Μάλι, διατηρεί και ένα ανθρωπιστικό περιεχόμενο.

 Κάτι που διεφάνη όταν η αποστολή του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, ανακοίνωσε ό,τι ο αεροπορικός βομβαρδισμός από την Γαλλία (στρατιωτική βία), στις 30 Μαρτίου του τρέχοντος έτους, είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 19 αμάχων, κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας που προτάσσει, για επεμβάσεις αυτού του τύπου, την έμφαση στη πραγματοποίηση επιχειρήσεων εναντίον των Ισλαμιστικών οργανώσεων και των θέσεων που αυτές διατηρούν. Οι αντιφάσεις διαπερνούν στρατιωτικές επιχειρήσεις που διαθέτουν μεγάλο εύρος. 

Η εξελισσόμενη ειρηνευτική επιχείρηση, αντλεί από τον τύπο «διατήρησης» και θα προσθέσουμε, ενίσχυσης της ειρήνης, που εντάσσεται στις τέσσερις κατηγορίες δράσης του Οργανισμού που συνέταξε ο πρώην Γενικός Γραμματέας του Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι, έχοντας ως επίδικο την «ανάπτυξη της παρουσίας των Ηνωμένων Εθνών στο πεδίο της κρίσης-ως τώρα με την έγκριση των ενδιαφερομένων μερών- μια παρουσία που συνεπάγεται συνήθως στρατιωτικές ή και αστυνομικές δυνάμεις και συχνά πολιτικό προσωπικό», κατά την περιγραφή του Θεόδωρου Κουλουμπή. 

Στο Μάλι έχουμε να κάνουμε με την ανάπτυξη κατά κύριο λόγο στρατιωτικών δυνάμεων και επιχειρήσεων από πλευράς του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, στο εγκάρσιο σημείο όπου η αποστολή είναι διεθνής (συμμετέχουν στρατιώτες από διάφορες χώρες),  συμπίπτει ειδικότερα  με την αντίστοιχη Γαλλική στο βαθμό όπου και οι δύο θέτουν στο επίκεντρο της δράσης τους την υποστήριξη της κυβέρνησης και των δομών του κράτους, και την αντιμετώπιση των Ισλαμιστικών ομάδων επί του πεδίου, κάτι που έχει επιτευχθεί σε σημαντικό βαθμό, δίχως όμως να φθάσει έως του σημείου της στρατιωτικής εξάλειψης. 

Σε αυτή την  χώρα της Αφρικής, δεν πολεμούν κάποια υπολείμματα των εναπομενουσών οργανώσεων, αλλά ακριβώς, οργανώσεις που είναι σε θέση, παρά την άσκηση κλιμακούμενης και με διάφορους τρόπους, πίεσης, να προσελκύσουν νέους μαχητές, να παραγάγουν την ιδεολογία τους που τους θέλει 'κοινωνούς,' ασκούμενες σε μορφές εν-σώματης βίας, που επι-κοινωνούν το δικό τους υπόστρωμα 'αλήθειας' (επιθέσεις καμικάζι). 

Η κατάσταση στη συγκρουσιακή ζώνη στο Μάλι παραμένει ανοιχτή και 'φορτισμένη,’ με την συμφωνία ειρήνης του 2015, να χρήζει αξιολόγησης και επικαιροποίησης με βάση τα δεδομένα που έχουν προκύψει τελευταία. Και η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα που έλαβε χώρα στη χώρα, πραξικόπημα που ώθησε την Γαλλία στο να λάβει μία απόφαση παύσης των κοινών στρατιωτικών επιχειρήσεων με τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας. Το πραξικόπημα αντανακλά και τις διεργασίες που εξελίσσονται στις τάξεις του στρατεύματος, τις αντιφάσεις-αντιθέσεις που ενσκήπτουν όσον αφορά το ζητούμενο της ενδεδειγμένης στρατηγικής.

 Τυπολογικά, στο Μάλι την εξουσία ασκεί μία στρατιωτική κυβέρνηση που έχει θέσει σε ισχύ μία κατάσταση ‘εκτάκτου ανάγκης,’ με την Γαλλία και τις δυνάμεις του ΟΗΕ που εδρεύουν στη χώρα, και κυρίως αυτές, να οφείλουν να ομιλούν για την δυνατότητα, μεσοπρόθεσμα, μίας δημοκρατικής μετάβασης και αλλαγής στη χώρα της Αφρικής, που θα μπορούσε να προκαλέσει ευρύτερες κοινωνικο-πολιτικές συσπειρώσεις. Και δεν εδώ δεν αναφερόμαστε σε μία «μετάβαση μέσω εξαναγκασμού», κατά την τυπολογική ανάλυση των Schmitter και Karl. 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ