Η περηφάνια και η μιζέρια…

 

Στα Γρεβενά στήσανε γιγαντοοθόνη στο κεντρικό πάρκο για να δούνε και να καμαρώσουνε το δικό τους παιδί, τον Μίλτο Τεντόγλου που αγωνιζότανε στο μακρινό Τόκιο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες…

Τι κι αν ο τελικός του αθλήματος ξεκίνησε μετά τις 3 το πρωί… Δεν αξίζει να ξυπνήσεις τέτοια ώρα ή και να μην κοιμηθείς καθόλου, για να καμαρώσεις αυτό το παιδί που ξεκίνησε από τα Γρεβενά για να κάνει περήφανη  όλη την Ελλάδα;

Για τα Γρεβενά η 2 Αυγούστου ήταν μια ξεχωριστή μέρα που ξεκίνησε από τις πρώτες μεταμεσονύκτιες ώρες…

Παρακολουθώντας μέσα από την ειδησεογραφία τα όσα εξελίσσονταν στην όμορφη πόλη της Δυτικής Μακεδονίας, μοιραία ήρθε στο μυαλό μου ο τρόπος που αντιμετώπισε μια άλλη πόλη τον αντίστοιχο άνθρωπο. Δυστυχώς με απολύτως καθόλου αντίστοιχο τρόπο…

Η Σοφία Υφαντίδου δε «γέρασε» μέσα στους αγωνιστικούς χώρους και τα στάδια. «Γέρασε» πρώτα μέσα στα προβλήματα, μέσα σε ένα αρνητικό περιβάλλον, σε μια μνησίκακη αδιαφορία και μια νοσηρά μίζερη πραγματικότητα.

Όνειρό της ήταν να συμμετάσχει για τρίτη συνεχόμενη φορά σε Ολυμπιακούς αγώνες. Να κρεμάσει τα παπούτσια της με μια τρίτη συνεχόμενη συμμετοχή στην κορυφαία αθλητική διοργάνωση.

Μέσα στη «Μήδεια» με το χιόνι να έχει σκεπάσει τα πάντα και εν μέσω κορωνοιού, η Σοφία ήταν στο ΔΑΚ Δημ. Βικέλας για να κάνει προπόνηση. Είχε πρόβλημα με το πόδι της κι έσφιγγε τα δόντια…

Το ήθελε πολύ η Σοφία… Δεν τα κατάφερε…

Δεν ξέρω τι βάρυνε περισσότερο για να μην γίνει το όνειρο πραγματικότητα… Τα 36 της χρόνια ή μια απογοήτευση που χρόνια τώρα την «έτρωγε» μέσα της…

Μιλώντας με τον προπονητή της το Μάιο είπε με πίκρα και παράπονο: «Παλεύουμε ξεχασμένοι απ’ όλους»!!!

Το μεγάλο πρόβλημα δεν ήταν τα χρόνια που βάραιναν τους ώμους της Σοφίας, ούτε το πονεμένο πόδι της… Ήταν να βρεθούνε τα λεφτά για τα εισιτήρια της μετάβασης για τη συμμετοχή στη διοργάνωση της Στοκχόλμης!!!

Όχι δεν είναι ψέματα… Ήταν μια πραγματικότητα μόνιμη εδώ και χρόνια... Μια πραγματικότητα που θα αποτελεί πάντα μελανή σκιά για όλους αυτούς που αντιμετωπίσανε την Υφαντίδου με τόση κακία…

Το ίδιο «περιβάλλον» που έριχνε χρήμα με τη σέσουλα για πανηγυράκια, που έδινε πλουσιοπάροχους μισθούς, αντιμισθίες και «κατιτίς» σε «πρίγκιπες», ημέτερους και λοιπά «μοντέλα», είχε μόνιμα γυρισμένη την πλάτη στην μόνιμη πρωταθλήτρια του επτάθλου!!!

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Το προφίλ της είναι γεμάτο με δημοσιεύσεις για όλα τα απίστευτα που συνέβαιναν.. Το παγωμένο γυμναστήριο το χειμώνα που προσπαθούσε να το ζεστάνει με …ηλεκτρική σόμπα. Τις αμέτρητες κούρσες που δε μπόρεσε να κάνει ανάμεσα σε περιπατητές… Το πόσο καιρό περίμενε να φτιαχτεί η βαλβίδα των ρίψεων. Τα πικρόχολα σχόλια τύπου «ποια νομίζει ότι είναι και θέλει ένα γήπεδο δικό της»…

Γιατί η Σοφία Υφαντίδου είχε ένα μειονέκτημα τεράστιο για την εποχή και εξαιρετικά επικίνδυνο για την «κουλτούρα» αυτών που κάνουν τα «κουμάντα» στη Βέροια: Δεν έσκυβε, δεν παρακαλούσε, δεν έγλυφε.. Δεν μπήκε ποτέ στο «σύστημα»… Μια ξεροκέφαλη Πόντια ήταν πάντα! Που πίστευε ότι ο άνθρωπος μπορεί να προχωρήσει μόνο με την αξία του…

Θυμάμαι τη χρονιά που εξασφαλίσαμε δυο-τρία απλά πράγματα. Τη χαρά και τη συγκίνηση που ένιωσε η ίδια και ο Κυριάκος ο Μηνάς ο προπονητής της. Δεν ήταν τίποτα σημαντικό… Οι μετακινήσεις της χρονιάς ήταν και ένα-δυο ζευγάρια παπούτσια!!! Γιατί ακόμη και σ’ αυτά τα "μικρά" υπήρχε πρόβλημα…

Τα τηλεφωνήματα σε φίλους γιατρούς, ή συγκινητική ανταπόκριση και η σεμνότητα αυτών των ανθρώπων που πρόσφεραν αφιλοκερδώς και εντελώς σιωπηρά. Την ώρα που διάφοροι «τενεκέδες ξεγάνωτοι» κάνανε πομπώδεις εμφανίσεις ως «σωτήρες» και «ηγεμόνες» του τόπου…

Δεν της γύρισαν απλά την πλάτη. Το έκαναν εντελώς επιδεικτικά και το υπενθύμιζαν με κάθε ευκαιρία…

Το ποτήρι ξεχείλισε όταν αποφασίστηκε η οικονομική στήριξη μιας άλλης αθλήτριας από τη Βέροια που έκανε κι αυτή τη δική της προσπάθεια και δικαίως έτυχε της βοήθειας. Αλλά αυτό ήταν κάτι που πλέον έδειξε και απέδειξε και έκανε πασιφανές ακόμη και στους πιο δύσπιστους, ότι η αντιμετώπιση της Σοφίας Υφαντίδου δεν ήταν μια «αμέλεια», δεν ήταν μια «απροσεξία», ήταν μια συνειδητή και στοχευμένη αντιμετώπιση με τον πιο μνησίκακο και μίζερο τρόπο.

Πόσους άλλους αθλητές του επιπέδου της Υφαντίδου έχει η Βέροια σε ατομικό επίπεδο; Κανέναν και καμία!!!

Κι όμως μην φανεί περίεργο αν η κάτοχος Ολυμπιακού ρεκόρ αγωνίσματος στο ακόντιο, κάποια στιγμή εμφανιστεί να εργάζεται ως ντελίβερι…

Στη Βέροια των ημετέρων που βρήκαν «καταφύγιο» και μισθολογική «θαλπωρή» κάθε μορφής ημέτεροι, η πρωταθλήτρια, πτυχιούχος ΤΕΦΑ είναι άνεργη.

Το μόνο που ενοχλεί τον «καθωσπρεπισμό» των «δαχτυλιδάτων» είναι που όλα αυτά «βγαίνουν προς τα έξω» και γίνονται γνωστά στην κοινή γνώμη. Χαλάνε την εικόνα του "όλα βαίνουν καλώς"...

Κλείνω στέλνοντας θερμά συγχαρητήρια στα όμορφα Γρεβενά, στα δικαίως περήφανα Γρεβενά, την ιδιαίτερη πατρίδα αυτού που ξεχωριστού παιδιού που έκανε περήφανη όλη την Ελλάδα και όλους τους Έλληνες!!!

Συγχαρητήρια στους Γρεβενιώτες που ξέρουν να τιμούν και να στηρίζουν!!!

Όσο για τους εν Βεροία τοπικούς «κοτζαμπάσηδες»: Καληνύχτα μικρόψυχοι!!!

Δ. Καρολίδης

 

 

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ