Για την διαδήλωση των υγειονομικών - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Πριν από λίγες ημέρες, πραγματοποιήθηκε μία πορεία ή αλλιώς, διαδήλωση διαμαρτυρίας υγειονομικών στην Αθήνα, που εν προκειμένω, είχε σχέση με το θέμα της υποχρεωτικότητας ή μη του εμβολιασμού των υγειονομικών.
 

Πιο συγκεκριμένα, φορέας οργάνωσης της όλης πορείας υπήρξε η ΠΟΕΔΗΝ, ήτοι η 'Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημοσίων Νοσοκομείων,'  η οποία και προσέφερε όχι απλά την κάλυψη, αλλά την νομιμοποίηση της για την πραγματοποίηση της εκδήλωσης, η οποία και περιελάμβανε, ως προς την πραγματοποίηση της, δύο επιμέρους σκέλη.
 

Το πρώτο σκέλος σχετίζεται με την πραγματοποίηση μίας κλασικής συγκέντρωσης διαμαρτυρίας στο υπουργείο Υγείας, με διακύβευμα, αφενός μεν την ανάδειξη των βασικών ή αλλιώς, κεντρικών αιτημάτων των συμμετεχόντων υγειονομικών, που έχουν ως αποδέκτη το υπουργείο Υγείας ως υπεύθυνο για τον σχεδιασμό πολιτικής στο χώρο της υγείας και τον σχεδιασμό προτεραιοτήτων, και, αφετέρου δε, την ανάδυση του 'συν-ανήκειν' και των δεσμών που διέπουν τις σχέσεις των συμμετεχόντων, εκεί όπου, η εναντίωση στην υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού των υγειονομικών, απορρίπτεται ουσιαστικά από τους ίδιους ως 'καταναγκαστικό μέτρο.'
 

Το δεύτερο σκέλος αφορά την πραγματοποίηση της πορείας που ως τελικό προορισμό είχε το Μέγαρο Μαξίμου που στην Μεταπολιτευτική παράδοση θεωρείται ως η πρωθυπουργική κατοικία και περαιτέρω, ο καθαυτός χώρος άσκησης των πρωθυπουργικών καθηκόντων.
 

Η πορεία ακολουθεί την βασική συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο Υγείας, με τα δύο σκέλη να αλληλο-τέμνονται ή αλλιώς, να αλληλεπιδρούν, προσιδιάζοντας προς την συγκρότηση ενός 'γεγονότος' διαμαρτυρίας εν καιρώ πανδημικής κρίσης και εξελισσόμενης διαδικασίας του εμβολιασμού, στο σημείο όπου η όλη δράση μπορεί να προσδιορισθεί θεωρητικά, και με άξονα ό,τι ο Charles Tilly αποκαλεί ως «επιδείξεις ΑΕΠΔ».
 

Μεταφράζοντας το θεωρητικά στο υπόδειγμα της δράσης της ΠΟΕΔΗΝ, κάνουμε λόγο για μία «επίδειξη ΑΕΠΔ», ήτοι μία ιδιαίτερη επίδειξη «Αξιοσύνης, Ενότητας, Πολυαρίθμου και Δέσμευσης». Ας το δούμε πιο συγκεκριμένα ή αλλιώς, βαθύτερα.
 

Η κατά τον Charles Tilly, 'αξιοσύνη' σημαίνει πως, στο υπόδειγμα διαμαρτυρίας που υιοθετούν οι υγειονομικοί, ενυπάρχει η λεγόμενη «σοβαρή συμπεριφορά», καθότι, εκλείπουν τα επεισόδια με αστυνομικές δυνάμεις ή η πρόθεση συμμετοχής σε αυτά, με το βάρος να δίδεται στην διαμαρτυρία καθαυτή, που όμως, εμπεριέχει και σειρά αιτημάτων που άπτονται τόσο των συνθηκών εργασίας των υγειονομικών (ιατρών και νοσηλευτών), όσο και την διεκδίκηση ενός επίδικου το οποίο και συνήθως διαπερνά ανάλογες υγειονομικού τύπου, κινητοποιήσεις που έχουν διεξαχθεί και εν καιρώ πανδημικής κρίσης, αλλά και πρωθύστερα. Και ποια είναι αυτή η διεκδίκηση;
 

Είναι η διεκδίκηση μίας «ισχυρής δημόσιας υγείας», κατά την ορολογία των διαδηλωτών. Η ‘ενότητα' συντίθεται και από την διεξαγωγή μίας «στοιχισμένης πορείας», από την χρήση ''ρυθμικών συνθημάτων,'' για τα οποία τον τόνο έδινε ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ Μιχάλης Γιαννάκος, καθώς και από την αναγραφή συνθημάτων σε ευδιάκριτο πανό, μέσω των οποίων και επιτυγχάνεται η νοηματοδότηση της δράσης. 
 

Η έννοια του 'πολυαρίθμου,' θεωρούμε πως σχετίζεται εμπρόθετα με την 'υπογραφή,' εδώ με την υποστήριξη των αιτημάτων και με την «κατάκλυση δρόμων», όρος σχετικός με την μαζικότητα μίας συγκέντρωσης και διαδήλωσης. 
 

Ακόμη και η συγκέντρωση και η συνακόλουθη πορεία δεν 'κατακτούν' την μαζικότητα, δεν παύουν να διαθέτουν έναν ικανοποιητικό βαθμό συμμετοχής, και δη, κλαδικής συμμετοχής, αφού η βάση ή αλλιώς, η σύνθεση των συμμετεχόντων αποτελείται ως επί το πλείστον από υγειονομικούς δημόσιων νοσοκομείων. 
 

Και, η 'δέσμευση' έχει να κάνει με την επίδειξη αποφασιστικότητας για την επίτευξη του προτάγματος το οποίο αρχικά είναι το 'ακουστεί' σε ένα συγκεκριμένο αλλά και ευρύτερο ακροατήριο, η φωνή και η εναντίωση των διαδηλωτών στο μέτρο του υποχρεωτικού εμβολιασμού, την πεποίθηση ό,τι η δράση 'έχει νόημα' και δεν 'γίνεται επί ματαίω,' την έκφραση εμπιστοσύνης στη συλλογική διεκδίκηση και διαμαρτυρία ως 'μέσο' για την επίτευξη του στόχου.
 

Στο κεντρικό πανό των διαδηλωτών, μεταξύ των διαφόρων αιτημάτων και της έκφρασης μίας κριτικής στάσης, διαφαίνεται μία αντίστιξη, μία χρονική έως δραστική αντίστιξη μεταξύ του τι ισχύει έως τις 31 Αυγούστου του τρέχοντος έτους, που είναι η καταληκτική ημερομηνία ουσιαστικά, για τον εμβολιασμό υγειονομικών που υπηρετούν σε δημόσιες δομές υγείας, εκεί όπου ξεχωρίζει η αναγραφή «ανεμβολίαστοι στην πρώτη γραμμή», με την ανάλογη εικόνα 'μάχιμων' υγειονομικών εντός του χώρου εργασίας να συνοδεύει τον συγκεκριμένο λόγο, ο «σημασιολογικός δυναμισμός», του οποίου, για να παραπέμψουμε στον Παναγιώτη Ροϊλό, διακρίνεται εναργέστερα όταν στρεφόμαστε στο δεύτερο μισό του πανό, που από κοινού με το προηγούμενο, συνθέτουν ένα εικονοκλαστικό-λογοθετικό 'συνεχές': «1 Σεπτεμβρίου 2021», αναγράφεται εδώ, με την υποσημείωση ''πλήρης αποδιοργάνωση του ΕΣΥ,'' (Εθνικό Σύστημα Υγείας), και την επεξεργασμένη φωτογραφία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος και 'επιχαίρει,' για την ''πλήρη αποδιοργάνωση'' που επέφερε στην 'καρδιά' του Εθνικού Συστήματος Υγείας.
 

Είναι ακριβώς ο δυναμισμός ή αλλιώς, η ένταση μεταξύ των δύο λογοθετικών 'συστημάτων' και εικόνων, ένταση που προκύπτει από την μετάβαση, χρονικού τύπου, από την μία στην άλλη, που μπορεί να μας βοηθήσει ώστε να αποκτήσουμε μία πληρέστερη εικόνα.
 

Έτσι, ενώ στην πρώτη εικόνα, οι υγειονομικοί και κύρια οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί προσλαμβάνονται ως 'μαχητές' που ευρίσκονται στην 'πρώτη γραμμή,' σε μία κατά βάση 'πολεμικοποιημένη' αφήγηση η οποία και συν-διαλέγεται με μία χορεία αφηγήσεων περί πανδημικής κρίσης και αντιμετώπισης της από τους υγειονομικούς (βλέπε το μοτίβο της 'ηρωοποίησης' που υπήρξε αρκετά διαδεδομένο ιδίως κατά την διάρκεια της πρώτης 'καραντίνας' του Μαρτίου-Μαϊου του 2020), προσφέροντας τις κρίσιμες υπηρεσίες τους, δίχως οι ίδιοι να διακρίνουν μεταξύ εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων ασθενών, σπεύδοντας, ως η εικόνα δείχνει, να προσφέρουν, να 'σώσουν,' στη δεύτερη εικόνα η κατάσταση έχει μεταβληθεί ριζικά. 
 

Συνεπεία της κυβερνητικής απόφασης για την επιβολή υποχρεωτικού εμβολιασμού, με τις ευθύνες να προσωποποιούνται στον πρωθυπουργό, το Εθνικό Σύστημα Υγείας αποδιοργανώνεται και αποδομείται, με εργαζομένους να τελούν σε καθεστώς αναστολής εργασίας, όντας, όχι στην 'πρώτη γραμμή' αλλά 'απών' (ας το κρατήσουμε αυτό θεωρητικά), και το 'χάος' που θέτει σε κίνδυνο ζωές, να 'αντικαθιστά' την 'σωτήρια' ιατρική και νοσηλευτική πράξη επί του σώματος.
 

Εδώ ως ο 'ξενιστής' της αποδιοργάνωσης-'καταστροφής' νοείται όχι το εμβόλιο και η εμβολιαστική διαδικασία, αλλά η υποχρεωτικότητα σε κρίσιμους κλάδους, η υποχρεωτικότητα ως 'παραβίαση' της ατομικής επιλογής επί θεμάτων υγείας, που έχει ως αποτέλεσμα την 'αποψίλωση' του. 
 

Μέσω αυτής της αντίστιξη που λειτουργεί κεντρικά και επικουρικά ως προς τους στόχους της, οι συμμετέχοντες στη διαδήλωση της ΠΟΕΔΗΝ, επιχειρούν έναν αυτο-προσδιορισμό με βάση αυτό που είναι συμβατό και οικείο με τον δικό τους 'βιόκοσμο.' Γύρω από αυτή την πρόσληψη έτσι όπως συγκροτείται και λειτουργεί, αρθρώνονται και τα επιμέρους αιτήματα και λόγοι των συμμετεχόντων, κάποιοι εκ των οποίων είναι ιδιαίτερα κριτικοί έως επιθετικοί. 
 

Η ΠΟΕΔΗΝ, όπως δεικνύει αυτή η κινητοποίηση, αναπτύσσει 'νήματα' πολιτικής δραστηριοποίησης, στοχεύοντας την υποχρεωτικότητα ως 'άνωθεν επιβαλλόμενο κανόνα.' Και μαζί με αυτή, την αίσθηση ό,τι είναι ΄αναλώσιμοι,' αντικαταστάσιμοι. Στη συλλογική τους δράση, αυτό που πιστεύουν ό,τι πλήττεται είναι η πολύχρονη προσφορά τους.

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ