Για την συμφωνία Ελλάδας-Γαλλίας - Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

 

Τις τελευταίες ημέρες, στον έντυπο και στον ηλεκτρονικό τύπο, αποδίδεται έμφαση στη αμυντική συμφωνία που υπέγραψε η Ελληνική κυβέρνηση με την αντίστοιχη Γαλλική, συμφωνία που εν προκειμένω, επισημοποιήθηκε με την μετάβαση του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο Παρίσι, για τα εγκαίνια της της έκθεσης με ελληνικά έργα που φιλοξενεί το μουσείο του Λούβρου, με αφορμή τα 200 χρόνια από την εκδήλωση της Επανάστασης του 1821.

 Όπως επίσης και για την συμπλήρωση 200 ετών από την μεταφορά του αγάλματος της Αφροδίτης της Μήλου στο Παρισινό μουσείο. 

Σε αυτό το πλαίσιο της μετάβασης του πρωθυπουργού στο Παρίσι και της υπογραφής της συμφωνίας ή αλλιώς, της υπογραφής της συμφωνίας 'Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης,' αναφέρεται η δημοσιογράφος της εφημερίδας 'Τα Νέα' Ελένη Ευαγγελοδήμου, τονίζοντας, ορθώς, τα στάδια που προηγήθηκαν και τα οποία σχετίζονται με τις προετοιμασίες που έλαβαν ώστε να και να καταστεί εφικτή η υπογραφή της αλλά και να συμπέσει ουσιαστικά με το ταξίδι του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Παρίσι.

 «Μπορεί οι λεπτομέρειες να οριστικοποιήθηκαν κατά το δείπνο του Μακρόν με τον Μητσοτάκη στο Ελιζέ ωστόσο οι δυο τους έδωσαν τα χέρια πριν από ένα δεκαήμερο, κλειδώνοντας την πολιτική απόφαση για την αναβάθμιση της διμερούς αμυντικής συνεργασίας. Συγκεκριμένα στην Αθήνα έγιναν οι τελευταίες μυστικές συζητήσεις: το βράδυ της 17ης Σεπτεμβρίου αρχικά στο περιθώριο της Ευρωμεσογειακής συνόδου κορυφής (EUMED 9), ενώ είχε προηγηθεί η αιφνιδιαστική "δοκιμασία'' του Μακρόν από την αποκάλυψη για τη στρατηγική συμφωνία AUKUS (ΗΠΑ-Μ. Βρετανία-Αυστραλία) και έπειτα σε χαλαρή ξενάγηση του γάλλου προέδρου από τον Πρωθυπουργό στην Ακρόπολη».

Εάν μπορούμε αρχικά να σταθούμε σε ένα ιδιαίτερο σημείο της συμφωνίας που υπέγραψαν οι δύο χώρες, αυτό είναι ό,τι θα ορίσουμε ως 'διεθνοποίηση' της. Ως προς αυτό, ισχυριζόμαστε πως η συμφωνία που υπέγραψαν οι δύο χώρες, δεν απόσχει από την συγκροτούμενη, από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, την Μεγάλη Βρετανία και την Αυστραλία, συμμαχία 'AUKUS.' 

Αντιθέτως, θα λέγαμε πως αντλεί από την γεω-πολιτική δυναμική που αυτή προσέλαβε, ωθώντας τη Γαλλία η οποία υπήρξε άμεσα επηρεαζόμενη, αφενός μεν να επιχειρήσει να αντισταθμίσει τις απώλειες που της προκάλεσε η ακύρωση του συμβολαίου πώλησης υποβρυχίων στην Αυστραλία, και, αφετέρου δε, να ανα-διαμορφώσει την ασκούμενη γεω-πολιτική της στρατηγική με βάση συγκεκριμένες επιλογές. Και εδώ, έχουμε να κάνουμε ακριβώς με μία συγκεκριμένη επιλογή, η οποία και, μέσω της υπογραφής μίας διμερούς συμφωνίας (Γαλλία-Ελλάδα), παραγάγει τα εξής αποτελέσματα.

Αναδεικνύει, με επίσημο τρόπο, την περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου (θα μπορούσαμε να πούμε και σε όλη την Μεσόγειο) σε ζώνη προνομιακού Γαλλικού ενδιαφέροντος.

 Αναδεικνύει την πρόθεση της Γαλλίας να ενισχύσει περαιτέρω και στρατηγικά μία ήδη διαμορφωθείσα παρουσία, επιλέγοντας ακριβώς την περιοχή εκείνη όπου και είναι μεγαλύτερο το ενδεχόμενο της σταθεροποίησης της παρουσίας της, είτε μέσω συμπράξεων και συνεργειών (βλέπε Ελλάδα και Αίγυπτος) είτε κατά μόνας. 

Ακολουθεί το 'πνεύμα' της συμμαχίας 'AUKUS,' στο βαθμό που προσιδιάζει προς την κατεύθυνση της συγκρότησης μη πολυμερούς στρατηγικής συμμαχίας, εκεί όπου αυτή η συμμαχία εδράζεται θεσμικά πάνω σε ό,τι θα αποκαλέσουμε ως 'Διακήρυξη των Παρισίων,' η οποία συνιστά ένα πλέγμα προβλέψεων και άρθρων, τα οποία και επαναπροσδιορίζουν τις διμερείς σχέσεις Ελλάδας και Γαλλίας, τείνοντας προς την διεύρυνση τους σε επιμέρους πεδία. Ανασύρει στην επιφάνεια ένα πνεύμα συναντίληψης ως προς τις προκλήσεις που ενσκήπτουν στο περιφερειακό και γεω-πολιτικό γίγνεσθαι (προκλήσεις ασφαλείας), ως προς την ίδια την μετεξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και επίσης, ως προς τις σχέσεις με τις λεγόμενες 'τρίτες χώρες.' 

Αποκλίνει από το δόγμα της αδράνειας προκρίνοντας την ενεργό διπλωματική-πολιτική κινητικότητα ως βασικό εργαλείο επίτευξης συγκεκριμένων διακυβευμάτων. Όμως, δεν θεωρούμε πως η συμφωνία που συνομολόγησαν και υπέγραψαν οι δύο χώρες, δεν αποτελεί πρόπλασμα είτε για την εκπλήρωση του στόχου της 'στρατηγικής αυτονομίας' της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε για την διαμόρφωση του 'Ευρωστρατού,' καθότι πρόκειται για μία διμερή συμφωνία, στο εγκάρσιο σημείο όπου αυτή εγγράφει ένα περιφερειακό-γεω-πολιτικό αποτύπωμα, δίχως η υπογραφή και πόσω μάλλον, η εφαρμογή της να καθίσταται πρόκριμα (ή το μόνο πρόκριμα) για τις εξελίξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η συμφωνία θα έρθει προς συζήτηση και κύρωση στο Ελληνικό Κοινοβούλιο στις 7 Οκτωβρίου. 

Διαβάζουμε σχετικά σε άρθρο της εφημερίδας ‘Η Καθημερινή’: «Την προσεχή εβδομάδα αναμένεται να τεθεί προς έγκριση από την Ολομέλεια της Βουλής η συμφωνία αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας – Γαλλίας. Κοινοβουλευτικές πηγές, τις οποίες επικαλείται το Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ανέφεραν ότι η συμφωνία θα κατατεθεί στη Βουλή έως το τέλος της τρέχουσας εβδομάδας, προκειμένου να εισαχθεί στην αρμόδια επιτροπή την προσεχή Τρίτη 5 Οκτωβρίου και εν συνεχεία στην Ολομέλεια την Πέμπτη 7 Οκτωβρίου. Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι η ενημέρωση της εθνικής αντιπροσωπείας από τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, με το άρθρο 142Α του Κανονισμού δεν θα γίνει, την προσεχή Τρίτη, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα και της προέδρου του Κινήματος Αλλαγής, Φώφης Γεννηματά, στη σύνοδο των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Με αυτά τα δεδομένα, η ενημέρωση θα γίνει την ημέρα που θα συζητείται η συμφωνία στην Ολομέλεια για να κυρωθεί στο πλαίσιο του νομοθετικού έργου, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ».

 Η συζήτηση στο Κοινοβούλιο σχετικά με την κύρωση της συμφωνίας Ελλάδας και Γαλλίας, θα έχει ενδιαφέρον και από την άποψη της δυνατότητας ανάδειξης των περί Ευρώπης και Ευρωπαϊκής Ένωσης προσεγγίσεων, ακόμη και αν η συμφωνία δεν αποτελεί πρόκριμα για την δημιουργία ευρωστράτου ή για την διαμόρφωση της 'στρατηγικής αυτονομίας' της Ένωσης.

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ