Συμφωνία της Μόσχας – Η μοιρασιά του κόσμου πάνω σε μια χαρτοπετσέτα

 

«Στις 9 Οκτωβρίου, 1944, λίγους μήνες πριν τη Διάσκεψη της Γιάλτας, οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν στην τέταρτη Διάσκεψη της Μόσχας, όπου, σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του, ο Τσώρτσιλ πρότεινε η Σοβιετική Ένωση να έχει 90% επιρροή στην Ρουμανία και 75% στην Βουλγαρία, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο να έχει 90% επιρροή στην Ελλάδα. Ο Τσώρτσιλ επίσης πρότεινε στην Ουγγαρία και την Γιουγκοσλαβία να έχουν 50% επιρροή και οι δύο. Στη συνέχεια ο Τσώρτσιλ έγραψε τη συμφωνία με μπλε μολύβι σε μία χαρτοπετσέτα, την οποία έδωσε στον Στάλιν, και αφού την ενέκρινε ο Στάλιν του την επέστρεψε.

«Δεν θα θεωρηθεί πολύ κυνικό αν φανεί πως διευθετήσαμε τη μοίρα εκατομμυρίων ανθρώπων, με έναν τόσο 'πρόχειρο' τρόπο; Ας κάψουμε το χαρτί.», είπε ο Τσώρτσιλ.

«Όχι, κράτα το.», απάντησε ο Στάλιν.

Οι υπουργοί εξωτερικών των δύο χωρών, Άντονι Ήντεν και Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς Μολότωφ, διαπραγματεύτηκαν τα ποσοστά της συμφωνίας στις 10 και 11 Οκτωβρίου. Κατάληξη αυτής της συζήτησής ήταν η αύξηση των ποσοστών επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης στην Βουλγαρία και την Ουγγαρία κατά 80%.»

Η περιγραφή των γεγονότων είναι από τον Τσώρτσιλ. Έκτοτε ιστορικοί ερίζουν για την ακρίβεια των περιγραφομένων γεγονότων. Όμως δεν έχει και τόση σημασία αν ερίζουν. Σημασία έχει το ποιοι ερίζουν…

Για τον επικεφαλής μιας παραδοσιακά αποικιοκρατικής δύναμης, η συμφωνία ήταν μια επίδειξη ικανότητας και πυγμής. Έδωσε στον Στάλιν αυτά που χρειαζόταν, αφήνοντας ανέγγιχτα αυτά που αποτελούσαν «φρούρια» του κόσμου για τους Άγγλους.

Οι ιστορικοί ερίζουν πάνω στο επιχείρημα ότι τα περιγραφόμενα από τον Τσώρτσιλ γεγονότα, ουδέποτε επιβεβαιώθηκαν από την πλευρά της Σοβιετικής Ένωσης. Αλλά και ουδέποτε διαψεύστηκαν… Αντίθετα, τα γεγονότα που επακολούθησαν αποτελούν την πιο τραγική επιβεβαίωση!

Από τα Δεκεμβριανά μέχρι τον Αύγουστο του 1949 η «Πράβντα» δεν έγραψε ούτε μια λέξη για τον εμφύλιο στην Ελλάδα… Η «φωνή της αλήθειας» δεν είπε ούτε  λέξη για τα όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα!

Υπάρχει μια κοινή παραδοχή που λέει ότι ο Στάλιν κράτησε το λόγο του έναντι του Τσώρτσιλ. Αλλά κράτησε το λόγο του έναντι ποιας μεταξύ τους συμφωνίας; Και αν δεν υπήρξε η συγκεκριμένη συμφωνία, πώς γίνεται η στάση του Στάλιν να είναι απολύτως εναρμονισμένη στο περιεχόμενο μιας συμφωνίας που γράφτηκε σε μια χαρτοπετσέτα;

Για το ΚΚΕ και την αριστερά κάτι τέτοιο την εποχή εκείνη ισοδυναμούσε με πλήρη κατάρρευση της κοσμοθεωρίας της. Κατέρρεε το αφήγημα του «πατερούλη», η απλοϊκή μεν, αλλά εξαιρετικά ισχυρή πεποίθηση για «καλούς» και «κακούς», η κοσμοθεωρία της διεθνούς αλληλεγγύης του προλεταριάτου.

Η αποδοχή των γεγονότων σύμφωνα με την περιγραφή από τον Τσώρτσιλ εξομοίωνε τον «κακό» Τσώρτσιλ με τον «άγιο» Στάλιν. Εξομοίωνε την «κακιά» Αγγλία με την «μαμά» Σοβιετική Ένωση… Άρα οι Άγγλοι που κατέπλευσαν στο λιμάνι του Πειραιά και επέβαλαν την δύναμή τους στην απελευθερωμένη από τους Γερμανούς, Ελλάδα, δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από το να εφαρμόσουν – με κάθε μέσο – μια συμφωνία μεταξύ των δυο ηγετών.

Τη συμφωνία αγνοούσε η ηγεσία του ΚΚΕ. Η παραδοχή της συμφωνίας θα ήταν ένα τεράστιο ηθικό πλήγμα στο κύρος της.

Μέχρι το τέλος του εμφυλίου υπήρχε η βεβαιότητα ότι η ηγεσία του ΚΚΕ ενεργούσε με τη στήριξη της Σοβιετικής Ένωσης και ο Νίκος Ζαχαριάδης ήταν ο αναμφισβήτητος λαμπρός ηγέτης που δεν έκανε ποτέ λάθος!!! Ήταν αυτός που μιλούσε απ’ ευθείας με τον Στάλιν!!!

Κι όμως, όπως αποδεικνύεται, ο «υπέρλαμπρος ηγέτης» ενεργούσε σύμφωνα με αυτά που νόμιζε κι όχι αυτά που ήξερε, προσπαθώντας να εφαρμόσει επαναστατικές φαντασιώσεις, παρά ρεαλιστικά σχέδια!!!

Η άγνοια της συμφωνίας της Μόσχας σήμαινε κατάρρευση του «μύθου» και της αξιοπιστίας του….

Ο Στάλιν δεν τον ενημέρωσε για την ύπαρξη της συμφωνίας με τον Τσώρτσιλ, επειδή το θεώρησε περιττό… Επειδή, απλώς, θεώρησε ότι δεν είχε κανέναν λόγο να δίνει λογαριασμό σε κανέναν Ζαχαριάδη… Κάτι τέτοιο σήμαινε ότι ο υπερεκτιμημένος Ζαχαριάδης ξεγυμνωνόταν από το μύθο του.

Άρα – προς διατήρηση όλων των «μύθων», ιδεολογικών και προσωπικών – υπάρχει μια απλή λύση: Η συμφωνία δεν υπήρξε ποτέ!!!

Ο απόλυτος πολιτικός στρουθοκαμηλισμός μιας ηγεσίας ανίκανης να διαχειριστεί την αναμφισβήτητη προσφορά της στον αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας, κάνοντας το ένα ολέθριο λάθος μετά το άλλο…

Υπάρχει και κάτι ακόμη στην περίφημη και, για ευνόητους λόγους, αμφισβητούμενη συμφωνία. Ο Τσώρτσιλ και ο Στάλιν δεν ήταν μόνοι… Παρών ήταν και ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Σοβιετική Ένωση, Άβερελ Χάριμαν… Ο οποίος δεν παρίστατο ως θεατής, αλλά ως παρατηρητής. Και φυσικά, κάνοντας τη δουλειά του σαν ευσυνείδητος «πράκτορας», ενημέρωσε αμέσως την πολιτική ηγεσία της χώρας του.

Αυτό σε απάντηση του «επιχειρήματος» ότι δε θα μπορούσε να γίνει μια τόσο σημαντική συμφωνία μεταξύ Τσώρτσιλ και Στάλιν, χωρίς την παρουσία του τρίτου «εταίρου», του προέδρου των ΗΠΑ.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ απλώς δεν είχε φυσική παρουσία. Όμως ήταν εκεί και είχε πλήρη ενημέρωση. Άλλωστε λίγο αργότερα η περίφημη «συμφωνία της Γιάλτας» ήταν η συνέχεια και η επικύρωση της συμφωνίας της Μόσχας.

Μόνο που η συμφωνία της Γιάλτας δε μπορούσε να αμφισβητηθεί….

«Εγώ συμβούλευσα την Ελλάδα να μην αρχίσουν αυτόν τον αγώνα. Οι άνθρωποι του ΕΛΑΣ δεν έπρεπε να βγουν από την κυβέρνηση του Παπανδρέου. Καταπιάστηκαν με δουλειά για την οποία δεν τους επαρκούσαν οι δυνάμεις. Φαίνεται, υπολόγιζαν ότι ο Κόκκινος Στρατός θα κατέβει ως το Αιγαίο. Εμείς αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε. Εμείς δεν μπορούμε να στείλουμε και στην Ελλάδα δικά μας στρατεύματα. Οι Έλληνες έκαναν βλακεία.»

Αυτά είπε στις 10 Ιανουαρίου 1945 ο Στάλιν στον Δημητρώφ. Όσο για τη συνέχεια, δυστυχώς γράφτηκε με αίμα… Και οι πληγές ακόμη δεν έχουν κλείσει εντελώς…

 

 

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ