Το «Πολυτεχνείο» ζει!!! «Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε»!!!!

 

Το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο είναι ένα από τα σημαντικότερα Ανώτατα Εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας στο οποίο λειτουργούν εννέα σχολές οι οποίες διαρθρώνονται σε 40 τομείς. Στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο φοιτούν, κατά τεκμήριο, σπουδαία μυαλά. Μετά από κόπους και ξενύχτια πάνω στα βιβλία και στα εργαστήρια, αποφοιτούν σημαντικές προσωπικότητες στο χώρο των θετικών επιστημών με την ελπίδα για μια σταδιοδρομία.

Από το 1973 και μετά υπάρχουν και κάποια άλλα, επίσης «σπουδαία μυαλά», όχι με τις ίδιες ικανότητες και αρετές στον επιστημονικό τομέα, αλλά με ιδιαίτερες ικανότητες και αρετές ως καταφερτζήδες!

Αυτοί δεν χρειάστηκε να ξενυχτήσουν πάνω από βιβλία και σε εργαστήρια. Δεν πόνεσαν το μάτια τους στο διάβασμα. Πολλοί δεν υπήρξαν καν μέλη της φοιτητικής του κοινότητας. Αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία.

Ούτε έχει καμιά σημασία το ότι μπορεί να μην αποφοίτησαν κάν. Διότι αυτοί που αποφοιτούν ελπίζουν σε μια καλή σταδιοδρομία. Αυτοί που καπηλεύονται και σπεκουλάρουν, την έχουν εξασφαλισμένη!!!

Είναι η περίφημη «γενιά του Πολυτεχνείου»!!! Είναι τα μέλη της αδελφότητας «Πολυτεχνείο Α.Ε.»… Είναι οι, κατά το κοινώς λεγόμενο, «Πολυτεχνίτες»…

Οι «πολυτεχνίτες»  είναι το «ιερατείο» της μεγάλης γενιά των «αντιστασιακών»!!!

Στην Ελλάδα της Επταετίας ήταν μετρημένες οι περιπτώσεις που εκφράστηκε ανοιχτή αντίδραση ενάντια στο καθεστώς. Στην κορύφωση του δικτατορικού αγώνα, όπως εμφανίζεται το τριήμερο των γεγονότων του Πολυτεχνείου, οι συμμετέχοντες – έστω με μια απλή παρουσία εντός και πέριξ αυτού – σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, δεν ξεπέρασαν μερικές χιλιάδες.

Τον Ιούλιο του 1974, το βράδυ που έφτανε στο αεροδρόμιο το αεροπλάνο του γάλλου προέδρου το οποίο μετέφερε τον «Εθνάρχη»,  οι «αντιστασιακοί» ήταν περισσότεροι από τον πληθυσμό της χώρας!!!!

Διότι δεν ήταν «αντιστασιακοί»  μόνο οι «αυτόχθονες»…. Είχαμε και τους «αντιστασιακούς» και εκτός συνόρων. Και δεν εννοούμε αυτούς που κάνανε καταγγελίες στο ξένο τύπο για την κατάσταση στη χώρα, που διοργανώνανε εκδηλώσεις κατά του καθεστώτος.

Μιλάμε για κάποιους που απολαμβάνανε τα γοητευτικά πρωινά στο Quartier latin ή ήταν σε τέτοια ηλικία που το μόνο που μπορούσαν να κάνουν τσιρίζουν όταν λερώνανε τις πάνες…

Οι «πολυτεχνίτες» ήταν οι «εγκέφαλοι» της γενιάς της μεταπολίτευσης. Από το 1974 ξεκίνησε η κατασκευή νέων «αγωνιστών»… Οι «Πολυτεχνίτες Νο 2»!!!

Η συνέχεια είναι γνωστή…

Κάποτε τους αγωνιστές τους στήνανε στον τοίχο κι εκείνοι τραγουδούσαν…

Κάποτε….

Η νέα γενιά των «αγωνιστών» ήταν πολύ πιο πρακτική…  Βαφτίζονταν «αγωνιστές» επειδή είπαν – αν το είπαν κιόλας – κάποιο τραγούδι, από αυτά που απαγόρευε το καθεστώς…

«Βαφτίστηκαν» και αναδείχθηκαν «αγωνιστές» διάφοροι «πολυτεχνίτες» οι οποίοι ως χαρισματικοί «καταφερτζήδες», πούλησαν φούμαρα και εισέπραξαν «πακέτα»…

Ανεξάρτητα από την προσέγγιση και την οπτική των γεγονότων, τα επικίνδυνα καραγκιοζλίκια με τα μοντέλα που διαφήμιζαν σαμπουάν και τις εικαστικές υπερβολές, το Πολυτεχνείο συμβολίζει την αντίσταση, κάθε αντίσταση στην αυθαιρεσία, στο στένεμα και στον βιασμό της Ελευθερίας, κουβαλάει μέσα του την αύρα των νεανικών ονείρων και των ιδανικών.

Όλοι αυτοί οι «καταφερτζήδες» κατόρθωσαν να ευτελίσουν ιδέες και ιδανικά, να εκπορνεύσουν την έννοια της ανιδιοτέλειας, να την μετατρέψουν σε χυδαία συναλλαγή και να στήσουν μια «μηχανή», ένα κοινώς νοούμενο «νταβατζιλίκι».

Η κοινωνική αφέλεια αναζητά τον φασισμό σε σύμβολα, ταμπέλες και σβάστικες…

Όμως αυτοί που «ξέρουν να διαβάζουν τους χρησμούς», γνωρίζουν ότι ο φασισμός αρχίζει από την στιγμή «αγοροποιούνται» οι Αξίες και τα Ιδανικά, από τη στιγμή που ο «πολίτης» μετατρέπεται σε «πελάτη»…

ΥΓ. Δεν είχα σκοπό να γράψω… Άλλωστε δεν έχω κάτι σπουδαίο να πώ… Όμως δεν άντεξα βλέποντας «επετειακά» αφιερώματα με κάποιους «στεφανοκαταθέτες» που απιθώνοντας ένα στεφάνι ή κολλώντας μερικές αφίσες, έφτιαξαν το «λαμπρό βιογραφικό» για «κέρδη πολλά και εισόδημα μεγάλο» που έλεγε διαφήμιση εποχής…

Κατά τα άλλα, «το Πολυτεχνείο ζει»… Έτσι λένε… Αν και, το πιθανότερο είναι να πέθανε από αηδία…

ΥΓ 2: Ένας απαισιόδοξος επίλογος αποπνέει, πέρα από την εμφανή απογοήτευση και μια αίσθηση ηττοπάθειας… Αλλά δεν είναι έτσι… Η γνώση δεν είναι ηττοπάθεια… Είναι το μήνυμα προς όλα αυτά τα «μοντέλα» που το παίζουν «πονηροί» και νομίζουν ότι μας ξεγελάσανε…

Το δικό μας μήνυμα είναι το το τραγούδι που ακολουθεί: «Κουφάλες, δεν ξοφλήσαμε»…

Δ. Καρ.

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ