Αυτό που δεν καταγράφει, αλλά αναδεικνύει η απογραφή…

 

Είναι άλλο το «αιτιολογώ» και άλλο «δικαιολογώ»… Κανείς δεν συμφωνεί με αρνητικές έως επιθετικές και επικίνδυνες συμπεριφορές εναντίον ανθρώπων που εκτελούν ένα έργο.

Για τους απογραφείς ο λόγος, οι οποίοι, σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο Νάουσας, γίνονται αποδέκτες υβριστικών και επιθετικών συμπεριφορών.

Όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά,  κάποτε, σε χρόνια περασμένα, τα παιδιά της απογραφής τα υποδέχονταν, τα φιλοξενούσαν, τα κερνούσαν…. Η απογραφή ήταν ένα σημαντικό γεγονός για την κάθε τοπική κοινωνία…. Από αυτήν προέκυπταν εξαιρετικά χρήσιμα στοιχεία και συμπεράσματα

Προσωπικά έζησα την εμπειρία στη 10ετία του ’90… Πράγματι ήταν έτσι…

Τί άλλαξε από τότε; Δεν άλλαξε ένα… Αλλάξανε πολλά!!!! Όχι μόνο σε ποσότητα, αλλά και σε ένταση και σε πυκνότητα και σε βαρβαρότητα…

Το φιλικό, φιλόξενο κλίμα χάθηκε μαζί με τις εποχές που «κοιμόμασταν με ανοιχτά παράθυρα» και βάζαμε το κλειδί της εξώπορτας στη γλάστρα.

Ο Έλληνας πολίτης είναι πλέον ένας πολίτης βασανισμένος, είναι ένας άνθρωπος φοβισμένος, καχύποπτος, επιφυλακτικός… Δεν περιμένει πλέον κάτι καλό, αλλά κάθε μέρα φοβάται για το χειρότερο…

Βιώνει μια διαρκή, οριζόντια επέλαση μέτρων «για το καλό του», χωρίς να έχει πειστεί για την «καλοσύνη» των μέτρων… Από τα πρόστιμα μέχρι την επέλαση των πλειστηριασμών στα σπίτια, από την συμπίεση προς τα κάτω, από την προοπτική μιας επόμενης μέρας που έχει μόνο γκρίζο χρώμα…

Ταυτόχρονα βλέπει γύρω του καθημερινά συμπεριφορές και γεγονότα που ξεπερνάνε κάθε όριο νοσηρής φαντασίας.. Φτάσαμε στο σημείο να κάνουμε καμπάνιες ότι δεν πρέπει να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον…. Εδώ φτάσαμε…

Η Ελληνική κοινωνία μετράει πληγές.. Μοιάζει με τον πολυτραυματία τον οποίο όπου και να τον ακουμπήσεις, πονάει…

Η απογραφή του 2021 δεν θα αποτυπώσει ποσοτικά μεγέθη, όπως συμβαίνει σε κάθε απογραφή.. Αποτυπώνει ήδη τα σημάδια μιας κοινωνίας που βρίσκεται πλέον σε κατάσταση αλλοφροσύνης, σε ψυχολογική κατάσταση πανικού…

Αυτό δεν θα το αποτυπώσει η απογραφή… Το αναδεικνύει μια ζοφερή καθημερινότητα…

Δ. Καρολίδης

 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ